Channels

Problemen genoeg die vragen om een oplossing! Zelfcoaching met een oplossingsgerichte aanpak is een goed alternatief. 4 stappen en 5 tips.

Martin is een manager in een commerciële organisatie en zijn carrièremogelijkheden bij het bedrijf zijn te beperkt naar zijn zin. Omdat het bedrijf binnen een jaar overgenomen gaat worden door een grotere organisatie wil Martin goed nadenken over zijn loopbaan. Hij start een coachingstraject met een coach. Deze coach voelt dat Martin dieper liggende problemen heeft dan zijn loopbaanvraag en deelt zijn intuïtie met Martin: ”Ik krijg de indruk dat er iets niet goed in jouw relatie met je vrouw en dat dat jouw dieper liggende probleem is…”. Martin veegt deze opmerking van de coach van tafel. Maar op weg terug naar huis denkt hij er toch over na. Er schieten hem steeds meer dingen te binnen die niet goed gaan tussen hem en zijn vrouw. Martin gaat nu flink nadenken over die opmerking van de coach en begint inderdaad allerlei problemen te zien in zijn relatie. Die avond heeft hij knallende ruzie en dat bevestigt hem in zijn gedachte dat er iets mis is tussen hem en zijn vrouw. Hij belt zijn coach voor een extra sessie.

Heb je er wel eens over gedacht om een coach te zoeken? De kans is groot dat je antwoord “ja” is. Problemen genoeg die vragen om een oplossing! En er zijn in Nederland coaches genoeg die bereid zijn om je te helpen! Gecoacht worden is normaal en kan ook zeker helpen.

Coaching kan onbedoeld de problemen vergroten

Maar coaching kan ook schade opleveren. De cliënt kan met meer problemen de deur uitlopen dan hij had toen hij binnenkwam bij de coach. Coaching werkt dan  probleeminducerend. Coaching leidt op die manier juist tot vertraging, tot vergroting van de problemen en tot afhankelijkheid van de coach.

Lees ook:

Gedragsverandering in 90 dagen, het kan!

Onder het mom van intuïtie worden soms dingen gezegd door coaches die leiden tot precies dat wat ze voorspellen. Op het moment dat de coach iets zegt onder verwijzing naar zijn intuïtie hoeft hij wat hij zegt niet te onderbouwen, want het is immers zijn intuïtie? Ongetwijfeld worden deze dingen over het algemeen gezegd met de beste bedoelingen en vanuit de overtuiging dat het klopt. De coach denkt echt iets bij de cliënt te zien wat die cliënt niet ziet en denkt de cliënt zo te helpen. De coach ziet zichzelf als expert. En het is niet ondenkbaar dat de coach vervolgens gelijk krijgt. De probleemdiagnoses kunnen namelijk gemakkelijk een selffulfilling prophecy worden. De cliënt met een loopbaanvraag krijgt dan, juist doordat de coach de focus legde op zijn relatie, een relatieprobleem.

Is een coach wel nodig? De voordelen van zelfcoaching

Als je erover denkt in coaching te gaan, lijkt de fundamentele afweging: zelfcoaching of coaching? Dus, ga je zelf je problemen oplossen of zoek je een coach om je daarbij te helpen? Als richtlijn wordt wel aangegeven dat je een hulpverlener het beste in een vroegtijdig stadium kunt inschakelen wanneer je geestelijke problemen ervaart die je in je dagelijks functioneren belemmeren. Als je graag iemand wilt om mee te praten, dan is coaching een prima keuze. Vermoed je echter dat je er zelf uit zou kunnen komen of wil je dat graag eerst proberen, dan zou zelfcoaching een goed alternatief kunnen zijn.

Zelfcoaching heeft veel voordelen. Je kunt het overal doen. Onderweg in de auto, thuis op je eigen bank of op de fiets naar je werk. Het is daarnaast goedkoop. En als het je lukt om je probleem zelf op te lossen, versterkt het je zelfredzaamheid. Dat vergroot je gevoel van competentie en je zelfvertrouwen.  Of dat inderdaad ook zo werkt hangt  af van HOE je jezelf coacht. Welke vragen stel je jezelf? Welke richting geef je aan je gedachten?

Oplossingsgerichte vragen helpen vooruit

De oplossingsgerichte aanpak biedt veel aankopingspunten voor zelfcoaching, omdat deze aanpak ervan uit gaat dat mensen zelfredzaam zijn en in staat zijn om hun eigen problemen op te lossen. Coaches die de oplossingsgerichte aanpak gebruiken proberen juist niet de expert te zijn. Wat is het dat oplossingsgerichte coaches doen? Ze confronteren niet. Ze houden geen spiegel voor. Ze geven geen advies. Ze analyseren het probleem van de cliënt niet. Toch blijkt uit onderzoek   dat oplossingsgericht coachen cliënten effectief en snel vooruit helpt. Hoe werkt dat?  Eigenlijk helpen oplossingsgerichte coaches cliënten om een doelgericht en positief gesprek te voeren met zichzelf. Om de lijn in hun eigen gedachten vast te houden en een positieve richting te geven. De cliënt komt op allerlei ideeën en zijn gedachten gaan na afloop van het coachingsgesprek verder in dezelfde positieve richting. Hij zet het gesprek met zichzelf in gedachten voort. Hij begint zichzelf de oplossingsgerichte vragen te stellen. Naast een inhoudelijke oplossing voor het probleem waarmee hij kwam, heeft hij geleerd om op een bepaalde manier over zijn probleem na te denken.

Als de richting van de vragen zo belangrijk is en de coach zo onbelangrijk wordt, dan is het logisch te veronderstellen dat oplossingsgericht werken  geschikt is voor zelfcoaching.

Oplossingsgerichte zelfcoaching: welke vragen stel je jezelf?

De richting van de vraag bepaalt sterk de kwaliteit van het antwoord. Er zijn veel oplossingsgerichte vragen beschikbaar en het kan best even zoeken zijn welke vraag in jouw situatie passend is. Dat gezegd hebbende, kun je al snel beginnen met zelfcoaching als je een paar oplossingsgerichte vragen kent. Vier oplossingsgerichte zelfcoachingsvragen die bijvoorbeeld vaak goed werken zijn de volgende:

Vier stappen van oplossingsgerichte zelfcoaching


Stap 1. Waaraan wil ik iets veranderen? Wat is de reden dat ik daaraan iets wil veranderen?
Stap 2.
 Wat wil ik bereiken? Wat levert het me op als ik dat bereikt heb?
Stap 3. Wanneer was de situatie al eens een beetje zoals ik zou willen dat die wordt? Wat deed ik toen anders? Hoe kreeg ik dat toen voor elkaar?
Stap 4. Op welke ideeën brengt me dit voor een klein stapje in de goede richting?

Deze vier stappen van zelfcoaching vormen de meest eenvoudige manier om een oplossingsgericht gedachteproces te doorlopen. Er zijn nog veel meer oplossingsgerichte technieken en vragen beschikbaar. Bijvoorbeeld voor als je een  dilemma hebt.

Dilemma: wat kies ik?

Marijke heeft een dilemma. Ze heeft sinds 5 jaar haar eigen bedrijf en dat loopt prima. Ze heeft nu vijf medewerkers in dienst en het bedrijf is financieel gezond. Marijke is bezig met de onderhandelingen met een ander bedrijf, dat aanvullende dienstverlening biedt. Als ze zou gaan fuseren met dat andere bedrijf zou de marktpositie versterkt kunnen worden. Iedereen in haar omgeving adviseert haar om te gaan fuseren en Marijke weet dat het een gouden kans is. Toch merkt Marijke dat er iets knaagt. Ze is de laatste tijd vooral bezig met leidinggeven en bedrijfsvoering en ze komt niet meer toe aan het uitoefenen van haar vak. Hoewel ze trots is op wat ze heeft opgebouwd en daar veel voldoening van heeft, vindt ze haar dagelijkse werk eigenlijk niet meer zo interessant. Haar dilemma is of ze door moet gaat met de fusie en de groei van haar bedrijf of dat ze haar bedrijf moet verkopen.

Marijke kent de oplossingsgerichte aanpak en stelt zichzelf een processchaal. Die gaat zo:

Waar sta ik nu op een schaal van 0 tot 10, waarbij 10 staat voor “ik weet hoe ik met dilemma om moet gaan” en 0 staat voor “ik heb geen idee hoe ik met dit dilemma om moet gaan”? Marijke constateert dat ze nu op een 3 staat. Ze vraagt zichzelf af wat ze al bereikt heeft tussen 0 en 3. Ze bedenkt dat ze al zeker weet dat het goed is voor haar bedrijf om te gaan fuseren en dat ze ook leiding wil geven aan dat fusieproces. Ze denkt door over wat haar nog meer al duidelijk is geworden tussen 0 en 3 en komt op meer en meer gedachten over wat er al helder voor haar is. Dan stelt ze zichzelf de vraag: ”Wat is het hoogste dat ik al eens heb gestaan op deze schaal?” Ze moet hierover lang nadenken en gunt zichzelf de tijd. Dan schiet haar te binnen dat ze vorige maand tijdens een fusiebespreking opeens een innovatief idee had gekregen. Toen ze dat idee naar voren bracht tijdens het gesprek reageerde de fusiepartner laaiend enthousiast. Wat Marijke toen heel zeker wist was dat ze graag dat innovatieve idee verder zou willen concretiseren samen met de fusiepartner. Ze was vol energie van dat gesprek teruggekomen. Dat was wel een 7 op de schaal, want ze wist toen zeker dat ze met deze fusiepartner goed zou kunnen samenwerken. Marijke vraagt zich af of er meer momenten zijn geweest de afgelopen periode dat ze hoger stond op de schaal. Er schieten haar nog drie voorbeelden te binnen. Ze zet op een rij wat  haar duidelijk was op die momenten. Vervolgens vraagt ze zich af of er iets van die voorbeelden bruikbaar voor haar is om een stapje hoger te komen op de schaal. Ze selecteert 1 aspect uit de voorbeelden dat ze met name bruikbaar vindt. Dat is het aspect van de energie die ze kreeg toen ze dat innovatieve idee deelde met de fusiepartner. Ze vraagt zichzelf af HOE dat aspect bruikbaar voor haar is en constateert dat ze met de fusiepartner wil gaan doorpraten over die innovatie en over haar rol bij de innovatie. Dat gesprek gaat haar een klein stapje vooruit helpen, omdat ze zo meer informatie krijgt over hoe serieus de fusiepartner wil investeren in de innovatie die ze voor ogen heeft. Marijke pakt direct de telefoon en maakt de afspraak. Ze heeft al zin om het gesprek te gaan voeren en voelt zich optimistisch dat ze op de goede weg is om haar dilemma op te gaan lossen.

Zin om het eens zelf te proberen? Hier zijn nog een paar aanvullende tips voor oplossingsgerichte zelfcoaching.

Tip 1. Visualiseer je eigen positieve gedrag
De eerste tip is: visualiseer je eigen positieve gedrag gedetailleerd. De reden daarvan is, simpel gezegd, dat als je je eigen positieve gedrag helder voor ogen hebt, de kans groot is dat je je zo gaat gedragen.

Tip 2. Observeer jezelf als het beter gaat
De tweede tip is: geef jezelf observatieopdrachten. Dat betekent dat je jezelf de opdracht geeft om op te letten wanneer je probleem minder aanwezig is of wanneer het al een beetje gaat zoals jij wilt dat het wordt. Door hierop te letten krijg je meer zicht op wat voor jou werkt om je probleem op te lossen en je doel te bereiken.

Tip 3. Denk vanuit iemand anders’ perspectief
De derde tip is: doe alsof je even iemand anders bent. Dus vraag jezelf bijvoorbeeld af: ”Waaraan zou mijn man merken dat het beter met mij gaat?” Het blijkt dat naar jezelf kijken door de ogen van iemand anders erg effectief is om je eigen positieve gedrag concreet te formuleren en bovendien worden je antwoorden creatiever als je denkt vanuit iemand anders perspectief.

Tip 4. Richt je gedachten op een betere toekomst
De vierde tip is: bedenk wat je wel wilt in plaats van wat je niet wilt. Bedenk dat je wat er fout is gegaan in het verleden niet hoeft te begrijpen om een betere toekomst te kunnen bereiken. Je kunt direct nadenken over die betere toekomst. En het voordeel is dat het veel leuker is om te bedenken wat je in de toekomst wel wilt, dan dat het is om na te denken over wat er in het verleden allemaal is misgegaan.

Tip  5. Probeer iets kleins uit
De laatste tip is: zet een kleine stap en reflecteer wat die stap je oplevert. Zet jezelf niet onder druk om grote stappen te moeten zetten. Een kleine stap vooruit is gemakkelijk gedaan, en levert je snel informatie op of het een stapje in de goede richting is. Stel jezelf bijvoorbeeld eens de vraag: “Wat is het eerste kleine signaal waaraan je zal merken dat je op de goede weg bent?”

Gwenda Schlundt Bodien  is trainer, coach en auteur van onder andere het zelfcoachingshulpmiddel Oplossingsgerichte Wegwijzers en geeft samen met Coert Visser trainingen in oplossingsgericht werken bij het NOAM

 

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Leuk de invalshoek over zelfcoaching, en oplossingsgericht werken werkt heel vaak.

Maar wat een debiliserende eerste alinea’s over coaches die onterecht (en op intuitie, bah!) relatieproblemen suggereren als Martin voor een loopbaanvraagstuk komt…. Nee, beste mensen, blijf weg bij coaches, het zijn de heksen van de 21e eeuw, brrr.

Graag in tweeen knippen dit artikel, eerste helft weggooien, andere helft boven je bed ophangen.

Martine Vos

[…] Oplossingsgerichte zelfcoaching maakt zelfredzaam Is een coach wel nodig? […]

Als oplossingsgerichte coach en trainer ben ik het hier helemaal mee eens (: vooral het stuk over zelfcoaching. Dit haalt coaching uit de therapeutische sfeer en maakt het tot iets normaals wat ieder mens weleens nodig kan hebben, maar vooral zelf (eerst) kan doen.

Beetje vaag is het wel:

Ten eerste: Als je coach je problemen erger maakt (induceert) dan heb je de verkeerde coach! (Als ik mijn auto met een haperend knipperlicht naar de garage breng en ik ‘m terugkrijg met startproblemen, zit ik tenslotte bij de verkeerde garage)

Ten tweede: Dit artikel en het “zelfcoachingshulpmiddel” is OOK coaching, welbeschouwd.
Dus ook de daarin gedane opmerkingen en adviezen moet je dan terzijde leggen.

Ik ben voorstander van het idee dat de meeste mensen veel méér zelf kunnen dan ze doorgaans doen. We hélpen te graag met oplossingen, niet met het pad ernaartoe. De tendentieuze opmerking aan het begin (coaching ka’n het probleem verergeren) lijkt me niet nodig. Aanreiken dat er voor sommigen iets als zelfhulp bestaat is prima, maar liever gedragen door argumenten, niet door bangmakerij.

Michael

Een coach is niet meer van deze tijd een mentor daarin tegen wel.

Houdt een coach zich ook bezig met de ondernemer, een mentor is alleen met het bedrijf bezig en is continu opzoek samen met de ondernemer hoe het bedrijf te innoveren.

Een mentor kan terugvallen op jarenlange ervaring als ondernemer in goede en slechte tijden en is daarom een ideaal klankbord/sparringpartner voor een ondernemer.

Een goed artikel waarin ik mij als oplossingsgerichte coach/trainer volledig kan vinden. Leuk om te lezen.

Gwenda, ik vind je opzet om mensen zelf aan de slag te laten gaan met oplossingsgericht werken heel erg goed. Laagdrempelig en behulpzaam. Wel heb ik erge moeite met jouw introductie van het effect van coaching, namelijk alsof coaches hun coachees problemen aanpraten (door hun intuïtie, projectie of iets dergelijks). Daarmee doe je coaches tekort, althans de goede. Heb je zelf ervaringen die tot deze conclusie hebben geleid? Ik ben benieuwd wat andere coaches hiervan vinden.

Het eerste voorbeeld is me uit het hart en uit mijn eigen ervaring gegrepen: precies de reden waarom ik nimmer zelf coach wilde worden. Na de opleiding bij jullie ben ik er anders tegenaan gaan kijken: oplossingsgerichte vragen helpen mensen idd vooruit en je kunt het ook heel goed op jezelf toepassen. Dat je wel je ervaring uit het verleden meeneemt maakt alleen maar dat de oplossing ook daadwerkelijk een geheel eigen traject wordt.

Helder stuk, Gwenda, ik heb het getweet. Groet, Annemarie

Bedankt, Annemarie, Amalia en Tim en Erik.
Erik, ik begrijp je reactie goed en nogmaals, (goede) coaches geven hun meningen en diagnoses met de beste bedoelingen en ik zet geen vraagtekens bij die bedoelingen. Maar ook goede bedoelingen kunnen probleeminducerende effecten hebben. Ik stel daarom wel vraagtekens bij het effect dat een advies, mening, oordeel of diagnose van de coach op de client kan hebben.
hartelijke groet, Gwenda

Ik wilde net in mijn pen kruipen toen ik Martine Vos’s en Erik Sons’ reactie las…en ik kan die helemaal bijtreden.

Iemand die zich coach noemt en maakt dat een coachee met meer problemen opgezadeld zit dan voorheen en dan nog met de slinkse bedoeling de coachee van hem of haar afhankelijk te maken…dat is GEEN COACHING !

Los daarvan ben ik een voorstander van – ook – zelfcoaching. Het is een en-en-verhaal en naargelang wat je nodig hebt, kan je jezelf uit de slag trekken of heb je eens iemand nodig die je een spiegel voorhoudt, je durft te confronteren en die met je overtuigingen aan de slag gaat..zodat het werkelijk helpende overtuigingen worden. Vanuit een positieve ins.teek

Bedankt voor jullie reacties. Ik hoop dat het tweede deel van het artikel bruikbare elementen heeft, voor degene die het eerste deel minder aanspreekt. Ik twijfel niet aan de goede bedoelingen van (de meeste) coaches als zij hun intuïtie of oordeel of diagnose delen met hun cliënten. Ondanks die goede bedoelingen kan die intuïtie, dat oordeel, die diagnose een probleeminducerend effect op de cliënt hebben. Zelfs een eenvoudige opmerking als:”wat zie je er moe uit, gaat het wel goed met je?” kan het effect hebben dat de persoon aan wie de vraag is gesteld zich plotseling moe gaat voelen. Het is moeilijk probleeminducerende opmerkingen niet onder je huid te laten komen. Het boek Overdiagnosed http://www.amazon.com/Overdiagnosed-Making-People-Pursuit-Health/dp/0807022004 behandelt het probleeminducerende effect dat kan optreden in de gezondheidszorg. Ik zie parallellen met geestelijke gezondheidzorg. Ik pleit niet tegen coaching, ik pleit wel voor zelfredzaamheid.

Beste Ingrid

Probleeminductie werkt vaak heel subtiel (en nogmaals, niet met slechte of slinkse bedoelingen maar juist met goede bedoelingen van de coach). Het gebeurt bijvoorbeeld wanneer de coach een idee krijgt over de oorzaak van het probleem van de cliënt of wanneer de coach de cliënt een spiegel voor houdt. Zoals Steve de Shazer (een van de grondleggers van de oplossingsgerichte aanpak) zei:”als je (de therapeut) een diagnose voelt opkomen, neem drie asperientjes en ga naar bed”.

hartelijke groet

Gwenda Schlundt Bodien

Dag Gwenda,

Veel is al gezegd. Erg leuk dat je stuk zo veel reacties oproept.

M.i. probeer je 2 discussies tegelijkertijd te voeren: zelf-coaching is beter dan coaching; binnen coaching is oplossingsgericht coaching beter dan probleemgericht. Voor beide discussies neem jij dan als kern van je argumentatie (de kans op) probleeminductie.

Over de waarde van coaching en zelfcoaching is al veel gezegd, dus ik wil ingaan op de 2e discussie en op probleeminductie zelf.

Mijn stelling is dat

coaching én zelf-coaching uitgevoerd op een goede manier de kans op probleeminductie verkleinen, en uitgevoerd op een niet-goede manier probleeminductie kunnen opwekken.

De crux zit hem dan in wat ‘niet goed’ is.

– ‘niet goed’ is ten eerste het feit dat je alleen van een probleem en de daarbij behorende indrukken, diagnoses en intuitie uitgaat én dat benoemt bij het coachen. Ik denk dat een goede coach én een competente ‘zelf-coach’ deze risico’s onderkent en expliet maakt.

– maar ‘niet goed’ is ten tweede dat iemand die slecht in staat is afstand te nemen van de eigen situatie zichzelf gaat coachen. Het punt bij coaching is nu juist dat de coachee vaak vastzit in belemmerende en irreele gedachten, vooronderstellingen over zichzelf, etc. Door dat vastzitten daarin ga je ook van daaruit jezelf suggestieve vragen stellen, verkeerde diagnoses doen, gevoelens uitvergroten, etc. En dit zijn nu net de oorzaken van het ontstaan van probleeminductie.

Conclusie:
– ben je in staat jezelf te coachen, probeer dat dan eerst en bij voorkeur oplossingsgericht;
– lukt het je niet, ga dan naar een goede coach die de risico’s van probleeminductie onderkent en benoemt.

Groet,

Jan van den Brink

Ik sluit me aan bij de opmerkingen van Jan van den Brink.
Met de volgende aanvulling: voordat je als coach (wat ik ben) je intuïtie deelt met je cliënt bedenk je of dit goed is om te doen of niet. M.a.w. je hebt als coach de plicht niet die intuïtie met je cliënt te delen wanneer dit tot probleeminductie zou kunnen leiden. Bovendien ben ik van mening dat jij je als coach in die situaties dan niet aansluit bij de vraagstelling van de coaching van de cliënt.
Hart.groet,
Martje Smallegange

Als je de vraag van de ander echt als uitgangspunt neemt, en dan bedoel ik echt, kom je nooit vanuit een loopbaanvraag bij relationele problemen, beetje flauwe insteek dus. Wellicht zijn er (intuitieve) coaches die wel doen, shame on you/them!

Wat mij verder opvalt aan het oplossingsgericht werken is dat het soms lijkt alsof het niet een stapje verder mag gaan dan alleen de oplossing die voorhanden ligt. Dus het deel aan overtuigingen, normen/waarden, drijfveren wordt niet of nauwelijks aangeboord/benoemd, anders dan wanneer deze helpend zijn aan een oplossing. Niets mis mee als het werkt, want dat is bij coaching toch vaak het geval, vooral werken met wat helpt. Echter als dat deel blijft blokkeren dat een nieuwe stap in de weg staat lijkt het mij niet meer dan logisch dan dat bespreekbaar wordt (gemaakt). Als daar (onbedoeld) bij-effecten ontstaan dat iemand zich bewuster wordt van zijn gedrag (ook in andere situaties waaronder thuis), niets mis mee. Volgens mij ligt het dus voor een groot deel aan de insteek die coachee wil insteken, die de coach insteekt en op welk niveau je werkt in de coachingsrelatie. Ik vind het altijd wel grappig als oplossingsgericht werken, of werken met NLP als ‘waarheid’ wordt geponeerd. Het heilige ‘moeten’ als uitgangspunt in plaats van aansluiten bij de ander. Oefeninggestuurd werken in plaats van goed luisteren, etc. Ik werk zelf eclectisch en vanuit wat de ander verder helpt, maar goed dat is ook een opvatting…..

Lars Ratering

Beste Jan

Inderdaad leuk dat er veel reacties komen. Bedankt voor die van jou.

Ik zeg in het artikel inderdaad iets over zelfcoaching en coaching en over de manier waarop de zelfcoaching vorm kan krijgen. Maar niet in de zin dat zelfcoaching beter is dan coaching. Ik denk dat beide vormen van hulp een plek hebben. Ik pleit alleen voor een goede afweging of je een coach in de arm neemt of dat je jezelf gaat helpen. Ik denk dat mensen erg vaak in staat zijn om zichzelf vooruit te helpen, ook wanneer ze vast zitten of moeilijk afstand kunnen nemen.

Als je ervoor kiest om jezelf te gaan helpen, dan is het inderdaad belangrijk welk soort vragen je jezelf stelt en in welke richting je je gedachten stuurt. Daarbij zeg ik niet dat de oplossingsgerichte aanpak de enige manier is die kan werken. Ik geloof niet dat 1 aanpak altijd de beste is. Er zijn meerdere aanpakken die kunnen werken. En niemand is verplicht om een bepaalde aanpak (altijd) te gebruiken. Dat soort druk in groepen kan zelfs gevaarlijk zijn en stopt innovatie en creativiteit.

Probleeminductie is wel iets waar ik tegen ben. Zowel als je jezelf coacht als wanneer een coach dat doet.

hartelijke groet

Gwenda Schlundt Bodien

Bedankt Martje!

groet, Gwenda Schlundt Bodien

Beste Lars

Shame on them klinkt mij te hard. Coaches kiezen hun vak juist om mensen te helpen, dus een veroordeling van hun aanpak lijkt me niet snel gerechtvaardigd. Dit voorbeeld is, naast vele andere voorbeelden die ik ben tegengekomen, uit de praktijk gegrepen en kwam voort uit de oprechte overtuiging van de coach dat hij zijn client zo het beste kon helpen, omdat hij anders niet met het “echte” probleem bezig was. Nogmaals: goede bedoelingen van de coach.

Ik vind het niet zozeer grappig als een aanpak als waarheid wordt verheven. Dat spreekt me niet aan en ik denk dat het zelfs gevaarlijk kan zijn. Dat is dus ook niet wat ik beoog met dit artikel.

groet, Gwenda Schlundt Bodien

Vier vragen en een boel commotie. Labeldiscussies, dogmatische interpretaties en goed/fout oordelen. Uiteindelijk draait ‘oplossingsgericht coachen’ om het zelfstandig kunnen stellen van vier vragen. Overigens vragen die tot de kern van de Co-Active Coaching behoren en onder andere ook terugkomen in de ACT (Acceptance & Commitment Therapy) en de opleiding Psychosynthese. Ander sausje, kleurtje en geurtje. Ja, en soms kom je er zelf aan toe, en soms kan het helpen dat iemand anders, je buurvrouw of je coach de vraag stelt. Ik krijg daardoor bij het lezen voortdurend het intuitieve gevoel dat er een punt wordt gemaakt (probleem gecreerd) dat er helemaal niet is?

Leuk stuk over zelfcoaching. En het werkt heb ik zelf ondervonden. Daarnaast vind ik dan wel de onderkenning van de veranderbehoefte het lastigst omdat daar de ‘pijn’ zit.

Dag Gwenda,

Afgeven op coachen en hier als oplossing zelfcoaching tegenoverstellen. Maar om zelfcoaching te kunnen doen heb je tips van een oplossingsgerichte coach nodig……

Lijkt op reclame maken voor je eigen stokpaardje…

Vriendelijke groet,
Leon Dohmen.

Dag Leon

Ik weet niet helemaal zeker of je tijd hebt gehad om het artikel helemaal te lezen? Mocht dat niet zo zijn en als je daar interesse en gelegenheid voor hebt zou dat wellicht een idee zijn. Hopelijk wordt de bedoeling van dit artikel dan duidelijker voor je. De bedoeling van dit artikel is om de positieve verwachting op te wekken dat mensen hun eigen problemen kunnen oplossen en het artikel reikt wat ideeën aan hoe mensen dat zouden kunnen doen. Verrassend dat iemand er slinkse bedoelingen in denkt te kunnen ontdekken. Die heb ik niet.

met vriendelijke groet

Gwenda Schlundt Bodien

BesteTom

Ja, dat onderschrijf ik. Rustig stil staan bij wat je probleem is en hoe je daar last van hebt is een belangrijke stap. Daar de tijd voor nemen levert vaak op dat je beter weet waaraan je iets wilt veranderen. Je motivatie om in beweging te komen neemt dan vaak toe en je weet inhoudelijk beter in welke richting je gewenste situatie gaat. Door de vraag HOE heb ik last van mijn probleem komt het probleem binnen je invloedssfeer. Dat helpt om ook de gewenste situatie en de eerdere successen binnen je eigen invloedssfeer te formuleren en ontdekken.

met vriendelijke groet

Gwenda Schlundt Bodien

Beste Branko

Eerlijk gezegd verrast het mij ook. Het doel van het artikel is veel eenduidiger dan sommige van de reacties doen vermoeden:

1. coaching kan nuttig zijn
2. probleeminducatie kan schade opleveren
3. jezelf coachen kan nuttig zijn
4. mensen zijn vaak goed in staat zichzelf te helpen
5. en als ze dat willen kunnen bepaalde vragen en tips daarbij wellicht helpen.

met vriendelijke groet

Gwenda Schlundt Bodien

[…] Oplossingsgerichte zelfcoaching maakt zelfredzaam […]

[…] en perspectieven? Dat is zeker waar. Maar met zelfcoaching voor teams wordt niet bedoeld dat individuen zichzelf coachen om te kunnen omgaan met de persoonlijke ups en downs van het functioneren in teamverband. Met […]

Toon alle 26 reacties
x
x