Jonge Bazen

Excellent article, Bert. Of course, we see a recurring pattern here. The red and yellow cards were introduced after the 1966 World Cup, where Argentinian player Antonio Rattin (who passed away just a few weeks ago) refused to leave the field after he verbally protested a foul (and demonstratively sat down on Queen Elizabeth’s red carpet). The rough play of Argentine (and Uruguayan) teams in particular during the 1970s led Ajax to compete in the World Cup only once between 1971 and 1973, out of fear of serious injuries. During the 1974 and 1978 World Cups, the Dutch national team also played against the Argentines, once again resulting in “blood on the post” (in 1978 even before the match began, with the refusal of René van de Kerkhof’s sling), even though at that time they were actually playing for a regime that, apparently to this day, continues to cause part of the pain that leads to behavior that crosses the line. I fear that if the rules and the conduct of the referees—read: FIFA—do not change, this behavior will continue to proliferate. After all, it brings success, throws opponents off their rhythm, and the fans back home love it. The preferential treatment (Argentina received remarkably few cards in previous matches, and VAR interventions always—100% indeed—went in their favor) didn’t help. The nationalism that underlies soccer (just look at the fanaticism with which their national anthem is sung), the battle between the colors, has thus degenerated into a war that the Argentines apparently can win. Self-reflection, it turns out, is a poorly developed core competency. Paredes, the troublemaker, says not a word on social media—where he’s watched by 15 million followers—about his own behavior, only about pride in the flag and such. I see a huge market for personal coaches, anger management specialists, consultants, and other behavioral experts. Only problem is, are they willing to buy it;-)

Zei ik dat? Dat competenties in het verleden een garantie zijn voor succes in een andere context? Volgens mij niet. Het is zelfs de implicatie niet van wat ik zeg. Het laatste jaar Liverpool maakt van Slot niet ineens een slechte trainer. Dat is wat ik betoog. Prima dat je je punt maakt, maar dan wel de ander goed blijven citeren (-;

"Slot had immers al laten zien dat hij een uitstekende trainer is. Hij had visie, rust, tactisch vermogen en bewezen dat hij teams beter kan maken."

Dit is een denkfout. Resultaten en getoonde competenties in het verleden zijn geen garantie voor succes in een andere context en omgeving. En zeker niet in een context die aanzienlijk verschilt van die waarin de persoon eerder succes heeft gehad.

Trainers weten dat en doen er ook niet moeilijk over dat ze worden afgerekend op de prestaties die ze boeken in een seizoen. Daarom komen grote trainers ook bijna nooit met excuses.

Beste Bert, sterk en raak stuk. Je benoemt scherp hoe betrokkenheid kan omslaan in onderschatting van vakmanschap. Juist omdat HR, communicatie en L&D zo dichtbij voelen, lijkt het eenvoudig - terwijl daar de complexiteit zit. De echte winst zit in positionering aan de voorkant. Niet achteraf uitvoeren, maar vanaf het begin meedenken als strategisch partner. Daar ontstaat kwaliteit. Mooi pleidooi voor volwassen leiderschap én voor het serieus nemen van expertise.

Hoi Bert,

Een digitale assistent inzetten bij een overleg met meerdere personen geeft een interessante en heel andere dynamiek. Experimenteer er maar eens mee. Ik ben heel benieuwd naar je bevindingen.

https://www.managementsite.nl/innovatieforganiseren/bedrijfswaarde-van-ai-een-digitale-vergaderassistent-aan-tafel

Wat een treffende analyse – dit raakt precies de kern. Veel organisaties focussen bij verandering vooral op structuren, processen en systemen, terwijl het echte werk plaatsvindt in de hoofden (en zenuwstelsels) van mensen. Zodra het brein signalen van onzekerheid of bedreiging detecteert, neemt emotie het over van ratio, en dan krijg je precies die reacties die op papier “weerstand” heten, maar in feite pure oerlogica zijn. Wie verandering écht wil laten slagen, moet veiligheid, betrokkenheid en duidelijkheid creëren – pas dan volgt gedrag vanzelf.

Het MVS-verhaal (missie, visie, strategie) is een kwestie van zingeving en richting, maar wanneer de uitvoering achterweg blijft, dan kan er geen succes zijn.

Maar inherent aan het doen of implementatie zit ook dat MVS-verhaal, niet altijd uitgesproken, maar toch vaak duidelijk aanwezig.

https://www.managementsite.nl/spiritualiteit-organisaties

Ha Bert, enkele jaren geleden viel mij hetzelfde op, zie artikel op onze site, uit: De management monologen

Beste Nico Wortel, bij Trump is nooit de diagnose 'narcisme' gesteld. Niettemin vertoont hij heel wat kenmerken van iemand met een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Hij scoort liefst op acht van de negen DSM-kenmerken van narcisme (vijf is voldoende om narcistisch te heten in de pathalogische zin van het woord). Trump zou dus heel goed een narcist kunnen zijn. Maar dat zegt nog niet zoveel over zijn politieke en zakelijke ideeën. Iemand een narcist noemen is analytisch gezien leuk, maar daarmee heb je iemands talent nog niet uitgeschakeld. Dali en Picasso waren narcistische zelfverheerlijkers en er zijn er wel meer, maar dat heeft hen niet tegengehouden in hun talentontwikkeling. Daarbij beoordelen wij Trump vooral op de media-framing van hem. Weten wij meer van hem dan media ons voorspiegelen? Hij zal niet de eerste en enige leider zijn, die bombastisch gedrag vertoont. Maar ik wil dieper kijken. Welke politieke en zakelijke doelen streeft hij na? Eventueel: als narcist? En wie dan blijft hangen in de analyse van narcist kijkt wat mij betreft niet diep genoeg. Dank intussen wel voor je reactie.

Bert, ik ben het met je analyse niet eens. Veel deskundigen hebben er al op gewezen, dat Donald Trump lijdt aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Helaas is bij het grote publiek en ook bij veel zorgprofessionals niet goed bekend wat pathologisch narcisme inhoudt.
Belangrijk is, dat zo'n persoon de gevoelswereld van een kind van onder de 7 jaar heeft: fantasie en werkelijkheidsbesef zijn nog niet gedifferentieerd. Zo kunnen ze geloven dat Sinterklaas echt bestaat.
De narcist beseft dit niet van zichzelf, en daardoor kan hij met verve zijn fantasie voor echt aanzien. Probleem is dus, dat veel mensen dit niet inzien; ze gaat ervan uit, dat de narcist serieus is. Dat is hij niet. Zodra men dit inziet, gaat men de narcist betichten van leugens. Maar dat zijn het ook niet: nee, de narcist confabuleert.
Donald Trump confabuleert ook. Daar zijn allerlei voorbeelden van.

Dat veel mensen, net zoals jij, in Trump een geniaal persoon zien, ligt dus aan ons mensen. Niet aan Trump. Trump is een ernstig mentaal gestoorde persoon, die absoluut geen president had moeten worden.
Wij, en zeker onze politici, doen er goed aan, om Trump te behandelen zoals hij werkelijk is. Als een misdadiger.