Het rampjaar 2012

Columns

De regering is naar huis gestuurd door een niet meer gedogende gedoogpartner. Het Nederlands elftal blijkt niets meer dan een stel egotrippers en presteert tijdens het EK ondermaats. De profwielrenners bakken er, niet alleen door ongelukkige valpartijen, helemaal niets van. De Nederlandse inzending naar het Eurovisie songfestival is een vals zingende nepindiaanse die de finale tot onze grote verbazing niet haalt. De economie ligt op zijn gat en de Euro moet keer op keer worden gereanimeerd. En dan bevinden we ons pas in de maand juli. Het doet denken aan het rampjaar 1672, waarin Engeland, Frankrijk en de bisdommen Münster en Keulen tegelijkertijd de oorlog verklaarden aan Holland. Het volk was destijds redeloos, het land reddeloos en de regering radeloos. Zoiets als nu dus eigenlijk.

Toch...

Rob Visser
Pro-lid
Met de analyse, inclusief roep om leiderschap en creativiteit, ben ik het grotendeels eens. Mijn vraag is: wie kan vanuit welke rol wat doen in dit kader? Is het wenselijk dat consultants op het gebied van creativiteit gratis sessies gaan geven in buurthuizen of op basisscholen? Moet Managementsite een forum starten met het speciale onderwerp 'waarom selecteren mensen leiders die geen echte visie hebben?'. Of kunnen we misschien voor de aanstaande TK-verkiezingen in september al iets doen en zo ja wat?

Voor de inwoners van Nederland in 1672 zal dat jaar misschien hebben gevoeld als het einde van de wereld. Het werd een nieuw begin, ik ga ervan uit dat dit ook geldt voor 2012.
Valentijn Mees
Wat je beschrijft, Gyuri, is heel juist. De teloorgang van sport, politiek en bedrijfsleven in Nederland is geen toevallige gebeurtenis.

Het is de natuurlijke verloop der dingen, die meestal in lange cycli plaatsvinden waarbij opwaartse en neerwaartse fasen zich afwisselen. Rampen, recessies en crisissen zijn daar een onderdeel van. Naast het feit dat ze grote consequenties kunnen hebben vormen ze ook een voedingsbodem voor vernieuwing.

In opwaartse fasen wordt je continu bevestigd in datgene wat je doet, want het gaat immers steeds beter. Tot dat we er in doorslaan. In de neerwaartse fasen schieten we in de stress, ego’s worden gekrenkt en we gaan op zoek naar zondebokken. Maar wat we snel vergeten is dat deze fasen juist heel veel nieuwe kansen biedt.

De uitdaging is het loslaten van gangbare denkpatronen en de valkuil is hieraan krampachtig vast blijven houden. Met protectionisme komen we niet verder. In deze fase hebben we met name nieuwe en leiders nodig met ambitie en vernieuwende (soms in eerste instantie krankzinnige ideeën). Ik ben het met Rob Visser daarin eens: Het is niet het einde maar het begin van iets nieuws!

Nog geen kleine correctie: windsurfen doet over 4 jaar toch mee aan de Olympische Spelen ;)

Meer over Leidinggeven