Channels

Terwijl je zo’n titel schrijft stel je vast dat Nederlanders niet erg warm lopen voor dit fenomeen. Onbegrijpelijk in een tijd van steeds maar nieuwe lastenverhogingen voor burgers en bedrijfsleven, waaraan alle politieke partijen meedoen.

Laten we een aantal verspillingen noemen:

  • Circa 350 adviesraden die vaak nauwelijks meer zinnige adviezen afscheiden, want slechts de grootst gemene deler telt. Noodzakelijk hervormingen blijven achterwege, alle belangen moeten tegen elkaar worden afgewogen, maar zonder pijn gaat niets meer in het onder schulden zuchtende Westen.
  • Het aantal bestuurslagen is afhankelijk of men Brussel meetelt zes a zeven. Naast de EU, hebben we de regering in Den Haag, provincies, regio’s, gemeenten, deelgemeenten en waterschappen. Niemand, zeker geen bestuurskundige, kan dit logisch beredeneren, maar de overmaat blijft bestaan.
  • Bij geprivatiseerde ondernemingen gaat met de regelmaat van de klok bestuurlijk en financieel wat mis. We noemen het puntje van de ijsberg: Vestia (woningcorporatie) , InHolland (HBO onderwijs), Meavita (zorg), maar er zijn er vele tientallen.
  • De banen in die gremia worden bijna exclusief verdeeld onder (ex) politici uit de middenpartijen, net als bij de adviesraden, bestuurslagen en pensioenfondsen. Naar schatting gaat het hier om tienduizenden banen; met ambtenaren die aan het werk worden gehouden. Veel politici hebben twintig tot dertig (bij) banen, van een governance code (zoals Tabaksblat bij beursconcerns) om dit misbruik tegen te gaan is geen sprake.

Lees ook:

Bruggen slaan, waar slaat dat op?

Voor meer informatie verwijs ik naar mijn zojuist verschenen essay Hoe verder? Opkomst en ondergang van het poldermodel. Naast de overheid acteren twee dominante partijen t.w. werkgevers en werknemersorganisaties.

De werkgeversorganisatie VNONCW is wellicht de meest gebureaucratiseerde van Nederland, met circa 200 bestuurders, meestal vertegenwoordigers van koepelorganisaties of beheerders van grote concerns. Een echte ondernemer, die voor eigen rekening en risico werkt, is in die bestuurlijke kringen even zeldzaam als de korenwolf volgens milieuactivisten. De vakbonden vertegenwoordigen nog maar 20 procent van de werkenden. In deze crisistijd hebben ze weinig meer te bieden, dus waarom zouden wij ze nog representatief achten voor de gehele beroepsbevolking, we hebben al meer zelfstandigen (middenstanders en ZZPers) dan vakbondsleden?

Het poldermodel is een corporatistisch model vooral afkomstig uit fascistische landen. Mussolini bracht het tot grote hoogte. Peron, Salazar en nog enkele anderen perfectioneerden het. Bij niet dictaturen werd het slechts door Nederland en Ierland na de Tweede Wereldoorlog toegepast en gedemocratiseerd. Corporarisme houdt in dat veel macht wordt uitbesteed aan niet democratisch gekozen instanties onder controle van de staat. De SER is er een mooi voorbeeld van, een soort schaduwregering voor sociaal-economisch beleid, veel zinnigs komt er meer uit.

Het poldermodel reanimeren? Laten we dat vooral niet doen, het werkt in zijn huidige vorm nauwelijks meer. Laten we het drastisch saneren en professionaliseren, dat laatste mede om grote verliezen te voorkomen zoals door speculatie bij Vestia. Dat scheelt al gauw miljarden per jaar.

Wel iets om je over op te winden?

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Natuurlijk kan de overheid met minder toe. Uiteraard moet er gesnoeid worden. En zeker, er is sprake van (forse) bestuurlijke drukte. Dat is overigens niet nieuw! Maar beste Grimbert wat is wel mis in je opzet is hoe je de mensen dan mee denkt te gaan krijgen. Hoe je hen denkt te gaan inspireren. Hoe zij dan weer energie krijgen. Want om alleen maar te vertellen dat er gesaneerd, geschaaft of bezuinigd moet worden is (lang) niet genoeg. Behalve voor die ene verdwaalde boekhouder!

Tja ik ben al jaren zelfstandig ondernemer en geen boekhouder, jij wel?. Ik voel mij alleen maar aangespoord om door te gaan zolang er mensen zijn die proberen problemen weg te zetten. Europa slaapt, schulden stapelen zich op, werkloosheid ook en wij blijven geloven in oplossingen van gisteren? Op wie zet jij je kaarten de gefragmenteerde politieke partijen, de bureaucratische werkgevers en overheid, of de snel slinkende vakbonden?

Eens! Tuurlijk is het genant om te zien dat onze dames en heren politici actief zijn met micromanagement. Met korte termijn issues. Niemand die aggendeerd hoe ons land de welvaart ook in het derde decennium weet vast te houden. In een totaal veranderende wereld. Wel zeuren over hypotheekrenteaftrek of inkomensplaatjes.

Het zijn allemaal weer meningen en veelal niet meer dan vooroordelen.
Waar is de echte analyse van de problemen?
Wat zet u ervoor in de plaats, mijnheer Rost van Tonningen?
Hoe zet u een bestuur op, dat Nederland beter vorm geeft?
Begrijp ik uit uw afkeer van de middenpartijen, dat u vindt dat PVV en SP samen het juiste antwoord hebben?

Kortom: laat nu eens zien wat u wilt en kunt, in plaats van af te geven op anderen!

Hallo Grimbert,

Jouw essay “Hoe verder?” heb ik inmiddels met belangstelling gelezen.

Op een site als deze houd ik meer van scherp geformuleerde en kritische discussies dan van het geven van complimenten. Toch zeg ik nu:

De gekozen essay-vorm en evenwichtige schrijfstijl vielen bij mij zeer goed in de smaak. Je schetst een heldere kijk op het ontstaan en de actuele werkelijkheid van het Poldermodel, zonder onnodige quasi-onderbouwingen en schoolmeesterachtige of interessantdoenerige voorbeelden (zoals in veel management-literatuur), maar ook nergens ga je te kort of ongenuanceerd door de bocht.
De inhoud en rode draad van jouw betoog zijn duidelijk en komen op een gedegen en consitente wijze voor het voetlicht. En het leest nog lekker ook.

In zijn reactie van 20 augustus zegt Dirk-Jan de Bruijn: “wat ik wel mis in je opzet is hoe je de mensen denkt mee te krijgen. Hoe je hen denkt te inspireren. Hoe zij weer energie krijgen”.
Uit de slotwoorden in jouw boek maak ik echter op dat het niet jouw bedoeling is om met dit werk een overtuigende en oplossingsgerichte leidersvisie te etaleren. Jij wilt mensen vooral aan het denken zetten. Dat lijkt mij een goede keuze.

Mensen aan het denken zetten is jou wel toevertrouwd. In talloze discussies op jouw site Pluspost.nl is jou dat in de afgelopen paar jaar bij mij in elk geval prima gelukt.
Daarom zeg ik nu: “zelfs ondanks dat al ruim geproefde genoegen, ben ik blij dat jij nu ook dit essay hebt geschreven en dat ik het heb gelezen”.

Met vriendelijke groet, Lex

Aan Niels, Lex en Dirk jan
lees svp mijn opinieartikel in Trouw van aanstaande maandag 3/9 (advies aan de kabinetsformateur)

Grimbert, goed overzicht van de huidige situatie in Nederland. Ik kan daar zonder enige moeite de situatie in de financiele sector zoals je weet aan toevoegen. Ook daar wordt iedere fundamentele verandering tegengehouden door de door jou terecht geconstateerde melasse van belangengroepen, ex-politici bij banken, toezichthouders, in commissies en lobbygroepen. Het lijkt er op dat het enige middel is gebruik te maken van alterrnatieve media zoals youtube, twitter en sites als deze feiten om mensen van anderssoortige meningen en feiten te voorzien. Zoals we bij Pluspost deden.

Als er steeds meer alternatieve media worden ingeschakeld zoals social media zal duidelijk worden dat we inderdaad een beetje moeten dimmen als we het over zuid-europa hebben mbt belangenversnelling, fraude en corruptie. De eerste stap richting verandering is nog steeds het op grote schaal organiseren van alternatieve informatiebronnen en media. Om andere geluiden, meningen en feiten te laten horen dan wat er via de staatsmedia over je uit wordt gestort!

Mvg
Tony
Twitter: @dagboekbankier

Toon alle 7 reacties
x
x