Channels

Ons onvermogen om met emoties om te gaan

Adri is een krachtige persoonlijkheid en goed in zijn vak. Toch heeft hij altijd het gevoel dat hij niet op waarde geschat wordt in de organisatie waarin hij werkt. Zodra een chef hem feedback geeft, van wat voor soort dan ook, loopt Adri rood aan. Hij voelt zich niet begrepen en hoewel hij zijn woede probeert in te tomen straalt het van hem af. Inmiddels weet hij wel dat het zo werkt, hij kent zijn probleem. Maar hij blijft een gevoel houden dat hij niet gewaardeerd wordt, ook als anderen hem er van proberen te overtuigen dat ze zijn kwaliteiten zeker onderkennen. Adri weet dat hij zich anders op zou moeten stellen, maar het lukt hem niet. Het gevolg is dat men hem gaat ontwijken en precies datgene waar hij bang voor is gebeurt: men vindt hem lastig en dat gaat zwaarder tellen dan de kwaliteiten die iedereen wel degelijk in hem ziet. Zijn emoties zitten hem in de weg.

Lees ook:

De logica van het gevoel

Effectief handelen: het probleem ligt er zelden in dat we niet weten wat me moeten doen. We weten het wel, maar we kunnen het niet, want we worden beperkt door vaste gedragspatronen die we hebben opgebouwd. Patronen die onze emoties beheersbaar moeten houden. Emoties spelen altijd, al dan niet onderhuids, een rol en leiden vaak een heel eigen leven dat meestal niet parallel loopt met onze plannen en voornemens. Bij sommige mensen zitten ze in de weg omdat ze overheersend zijn, anderen zouden er graag wat meer gebruik van maken.

Emoties, onontgonnen gebied

We hebben een wat ingewikkelde relatie met onze emoties. Ze maken ons tot wat we zijn en tegelijkertijd moeten we er niet al te veel van hebben. Eigenlijk hebben we nooit geleerd wat we met onze emoties aan moeten. Ooit hebben we ze uitgeleefd, met alle consequenties van dien (zie Mastenbroek in een eerder verschenen artikel in ManagementSite), en inmiddels hebben we geleerd ze onder controle te houden. Wat we nog niet geleerd hebben is om de energie en informatie die in emoties besloten liggen effectief te gebruiken.

Marlies is een zeer competente vrouw die in principe heel goed in staat is een organisatie te leiden. Ze is helder, ziet wat er moet gebeuren, maar het probleem is dat er niet echt naar haar geluisterd wordt. Haar stem is vlak, er spreekt geen kracht uit. Lang geleden al heeft Marlies geleerd om haar gevoelens niet te tonen. Elke uiting van emotie werd tegen haar gebruikt. Ze heeft zo goed geleerd om anderen niet in de weg te zitten en om geen ruimte in te nemen dat al haar passie verborgen zit achter een muur van aangepastheid. Haar kwaliteiten kunnen niet effectief worden benut omdat ze haar emoties niet gebruikt. Ze weet niet meer hoe ze dat moet doen…

Managers en therapeuten

Ook al hebben we het omgaan met emoties nooit geleerd en weten we vaak niet wat we met onze emoties aan moeten, toch verwachten we van managers en leidinggevenden dat ze goed met de emoties van henzelf en anderen om kunnen gaan. Eigenlijk is dat vreemd. Het lijkt wel of we niet durven onderkennen dat het hier om een gebied gaat waar we nog een hoop in kunnen en moeten leren. In die zin is het niet zo raar als managers te rade zouden gaan bij psychologen en psychotherapeuten. Maar daarmee krijgen ze nog niet alle antwoorden. Want te vaak gaan ook therapeuten er vanuit dat emotionele problemen terug te voeren zijn op een of ander jeugdtrauma, en verwaarlozen ze ons collectieve onvermogen op dit terrein. Wel kunnen de ervaring die therapeuten hebben in het omgaan met emoties, en hun vermogen om condities te scheppen die het serieus nemen van emoties vergemakkelijken, van groot belang zijn voor managers. Al is enige scepsis op zijn plaats, zoals treffend wordt weergegeven door James Hillman, een vooraanstaand en ietwat tegendraads Amerikaans psycholoog. In zijn boek: “100 Years of psychotherapy and the world is getting worse”, schetst hij het gevaar dat mensen die zich met therapie inlaten maatschappelijk weinig tot niets meer bijdragen omdat ze totaal gefixeerd raken op zichzelf. Een observatie die inderdaad nogal eens hout snijdt. Maar of we daarom het kind met het badwater weg moeten gooien?

De rol van het onbewuste

Het is niet zo gek om eens stil te staan bij wat er zoal over het menselijk functioneren is onderzocht en geschreven in de psychologische hoek. Freud leverde een belangrijke, zij het voor sommigen niet zo welkome, bijdrage aan de psychologie toen hij vaststelde dat het meeste gedrag voortkomt uit onbewuste motieven. Zijn conclusie dat het met name seksuele en agressieve drijfveren zijn die ons parten spelen is waarschijnlijk gedateerd en op dit moment niet zo relevant. Wel van belang is dat Freud de illusie dat we rationele wezens zijn die weten wat we doen om zeep hielp, of tenminste ernstig ter discussie stelde.

Feit is dat we vaak helemaal niet rationeel en verstandig handelen, maar dat onze handelingen bepaald worden door patronen waar we in de loop der jaren in vastgeroest zijn. We hebben een manier van zijn ontwikkeld die ons een goed gevoel geeft, waar we ons mee identificeren. Vaak realiseren we ons niet dat dat gedrag vooral dient om onszelf te beschermen, om ervoor te zorgen dat wij de situatie kunnen hanteren, en dat het niet zoveel te maken heeft met wat in de gegeven situatie het meest effectief zou zijn. Onze handelingsmogelijkheden zijn nogal beperkt. We kunnen het ons namelijk niet permitteren om de veiligheidsklep die onze emoties onder controle houdt los te laten. En dus manoeuvreren we in de kleine ruimte die we hebben, onszelf ondertussen wijs makend dat we verstandig bezig zijn.

Petra heeft last van haar collega, hij functioneert niet zo goed en heeft het moeilijk thuis. Ze zou hem eigenlijk aan moeten spreken op de manier waarop hij met zijn ondergeschikten omgaat, maar het lijkt haar in dit geval beter dat niet te doen. Hij is al wat onzeker en het zou hem alleen maar onzekerder maken als zij ook nog eens ging zeggen wat ze van hem vond. Wat ze zich niet realiseert is dat ze als de dood is voor het verdriet dat ze bij hem voelt. Hij zou wel eens in huilen uit kunnen barsten als zij wat persoonlijks tegen hem zegt en daar kan ze absoluut niet tegen. Eigenlijk is ze is bang voor wat er bij haar losgemaakt zou kunnen worden als hij inderdaad emotioneel wordt. Maar het is de vraag of ze dat zelf beseft. Ze handelt niet uit keuze, of uit rationele overwegingen, maar uit een angst die ze liever niet voelt.

De beperkingen van het analytisch denken

Eigenlijk kennen we onszelf nog maar heel slecht, en dat heeft consequenties voor de effectiviteit van ons handelen. Het is een spannend en nieuw terrein, waar niemand zich nog goed raad mee weet. We weten inmiddels wel dat we heel wat te leren hebben. Niet voor niets komen er zoveel boeken uit en worden er zoveel trainingen gegeven op het gebied van persoonlijke effectiviteit, communicatie, empowerment ,etc. En dat het begrip “emotionele intelligentie” zo populair is komt ook niet uit de lucht vallen. Helaas worden deze onderwerpen vaak te lijf gegaan op de oude vertrouwde manier waarop we gewend zij de dingen aan te pakken: we analyseren de situatie en proberen zo snel mogelijk oplossingen te vinden. Het probleem moet in kaart gebracht en vervolgens uit de weg geholpen worden, het liefst gisteren. Kortom, we passen een manier van denken en doen toe die op veel terreinen effectief is gebleken, maar die nou juist niet goed werkt op het gebied van emoties en persoonlijke effectiviteit.

Als we het over onze onbewuste motieven hebben en over emoties die onze effectiviteit belemmeren, begeven we ons op een terrein waarop we niets hebben aan snelle antwoorden en handige trucjes. Integendeel, willen we echt leren hoe we effectief met onze emoties om kunnen gaan, dan zullen we om te beginnen tijd en ruimte moeten nemen om er bij stil te staan. Dat betekent voelen in plaats van analyseren, vragen stellen en onderzoeken in plaats van antwoorden bedenken. Alleen op die manier kunnen we zicht krijgen op het potentieel aan informatie en energie dat in onze emoties besloten ligt. Als je piano wilt leren spelen zul je eerst de mogelijkheden van het instrument moeten leren kennen, met saaie loopjes en verkeerde tonen voor je een prachtig concert kunt spelen. Ons eigen instrument kennen we nog lang niet. Er zal ruimte en waardering moeten komen voor het feit dat we oefenen en onderzoeken, ook al werkt het nog niet goed. We zullen onszelf en anderen aan moeten moedigen om te uiten wat er in ons leeft, ook al krijgen we wellicht dingen te horen die we liever niet willen weten. Is dat effectief? Niet in de zin dat er snel iets opgelost wordt. Maar er wordt wel een reservoir aangeboord met mogelijkheden die we hard nodig hebben om met de veranderingen die steeds sneller en steeds heftiger plaats vinden om te leren gaan.

Ruimte en aandacht voor kwetsbaarheid

Mensen snakken er naar om “gezien” te worden, erkend te worden in hun kwaliteiten. Er is te weinig aandacht voor wie we zijn. Als er ruimte is, als je niet hoeft te zijn volgens een bepaald patroon, als je kunt delen wat je dwars zit zonder dat je onmiddellijk als incompetent of als “watje” beschouwd wordt, dan kan er ineens heel veel. Je kan zeggen dat je ergens bang voor bent, of dat je moeite hebt met bepaald gedrag, zonder daarop afgerekend te worden. Juist omdat dat allemaal vaak niet kan, vallen we terug op patronen van gewenst of beproefd gedrag. We doen wat we vroeger geleerd hebben, of waarvan we denken dat het goed zal vallen, zonder ook maar even stil te staan bij wat we er zelf van vinden en voelen. Niets is dodelijker voor persoonlijke effectiviteit dan automatisch gedrag, het vast zitten in patronen. Pas als mensen voelen dat ze gewaardeerd worden, dat ze er mogen zijn, dat er naar hen geluisterd wordt; pas als ze enige mate van veiligheid voelen waar het hun eigen tere punten betreft, pas dan is er ruimte om te bewegen. Dan kunnen emoties hun plaats krijgen en kan er werkelijk gecommuniceerd, en effectief en creatief gewerkt worden. Daar is geen therapie, voor nodig, maar wel een manager die ruimte van binnen heeft, omdat hij tijd en aandacht heeft besteed aan zijn eigen gevoelens. Iemand die zich kwetsbaar op durft te stellen en zich niet verschuilt achter vaste patronen. Kortom, een manager die niet zo nodig antwoorden hoeft te hebben, maar zich realiseert dat we een nieuw terrein aan het verkennen zijn waar niemand zich nog goed raad mee weet.

Tot slot

Het is tijd voor een nieuwe benadering op het gebied van persoonlijke effectiviteit. In plaats van steeds maar weer te zoeken naar nieuwe theorieën, vaardigheden en handigheidjes, zullen we moeten beginnen met het onderzoeken en naar buiten brengen wat al in ons is. Vooral die dingen die we wel voelen maar waarvan we denken dat we ze eigenlijk niet zouden moeten voelen: “slechte gedachten”, dingen die je niet hoort te zeggen, dingen waar je je voor schaamt of waarvan je denkt dat anderen ze raar zullen vinden. Juist daar is de ingang te vinden naar kwaliteiten waarvan we niet wisten dat we ze in ons hadden. Als we daar ruimte voor durven maken, zullen we versteld staan van de hoeveelheid kennis, informatie en wijsheid die er in ons besloten ligt. Effectief met mensen om gaan betekent in eerste instantie: leren uiten wat je voelt, vragen stellen, uitnodigen tot verdieping. Laten we onze nieuwsgierigheid aanboren en onderzoeken wat ons en anderen eigenlijk beweegt en niet te snel invullen hoe we in elkaar zitten. We zijn gecompliceerde wezens en er zijn veel dingen die net even anders zijn dan we dachten. Persoonlijke effectiviteit betekent dat we moeten gaan putten uit wat we al in ons hebben. Te vaak lijken we op de keizer uit onderstaand, vrij weergegeven, verhaal:

Een keizer vraagt een vooraanstaand Zen monnik hoe hij verder kan komen in zijn leven. De monnik luistert beleefd naar het verhaal en de vragen van de keizer. Dan vraagt hij of de keizer een kopje thee wil. De monnik schenkt in en ook als het kopje allang vol is blijft hij doorschenken. De keizer ziet het aan maar kan zich uiteindelijk niet inhouden. Hij roept: “Wat doet u nou, ziet u niet dat het kopje allang vol is…”. “Precies”, zegt de monnik, “zo is het ook met u. U bent al helemaal vol met uw eigen ideeën en opvattingen. En u vraagt aan mij daar nog wat aan toe te voegen? Maakt u eerst uw kopje maar eens leeg, dan kan er opnieuw wat in geschonken worden.”

Het verhaal spreekt voor zichzelf. Thee schenken in een vol kopje is niet effectief. We zouden ons af kunnen vragen hoe vaak we dat doen bij onze medewerkers, en in hoeverre we het onszelf aandoen door trainingen en cursussen te volgen die vullen in plaats van ruimte scheppen. Belangrijk is dat we naar buiten brengen wat in ons is; dat we onze vaste patronen onder ogen zien en voelen hoe we ze gebruiken om onze kwetsbaarheid te maskeren. Op die manier kan er ruimte komen voor effectief handelen dat bijdraagt aan wezenlijke veranderingen.

Drs Berenda Dekkers is trainer en psycholoog en verzorgt trainingen op maat, onder andere op het gebied van persoonlijke effectiviteit.

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

De titel trok mij aan, de emoties en gevoelens die omschreven worden in dit artikel komen mij zeer bekend voor. Helaas is het zo dat men door de cultuur die heerst in een organisatie soms niet anders kunt dan je gevoelens en emoties te onderdrukken of een conflict uit te lokken. Dit is afhankelijk van de positie waarin men verkeert en de mogelijkheden die men heeft op de arbeidsmarkt. De huidige veranderingen in managementstijlen geven ruimte om op deze manier met onze emoties om te gaan. emoties

Prima verhaal Helder en begrijpelijk
Ik ben echter ook benieuwd naar de wijze waarop mensen zaken naar buiten brengen ; zijn het “echte” emoties;hoe herken je de maskers en hoe herken je patronen? Freud;Jung;eigen ervaringen
Vereist deze nieuwe manier van benaderen niet eerst het omgaan met eigen kwetsbaarheid alvorens medewerkers hierop te durven/kunnen aanspreken?
Wezenlijke veranderingen zijn dan soms afschrikwekkend zowel bij de manager als bij medewerkers
groeten
Ludo

Mooie boodschap Berenda. Met alle eisen die organisaties aan mensen stellen en mensen aan zichzelf, worden de koppen alleen maar overgoten. Het is niet gemakkelijk om ruimte te scheppen of minder van je zelf te moeten (we moeten al zoveel en nou moet ik ook nog minder moeten….), maar de bewustwording van het feit dat je jezelf nodeloos veel aandoet, is een start.

De impact van het artikel zou m.i. nog groter zijn wanneer de laatste alinea je begin zou zijn geweest. Nu ‘moet’ je lezen en zullen al veel mensen halverwege afhaken: ‘iets over emoties’.

Wanneer ik het artikel zou lezen met de wetenschap van je laatste alinea, kan ik het verhaal met meer ontspanning lezen – ik hoef niets – het is een gift.

Ik ben van mening dat hier inderdaad eeen hele weg open is.
Ik vind dit artikel helder en duidelijk geschreven en vooral het voorbeeld van het theekopje wat te vol is : is zo herkenbaar en duidelijk.
Prima artikel!!!
Graag info over de trainingen op maat: hoe ga je om met emoties?
Kosten?

helder artikel dat inzicht geeft in de dingen die we vaak alleen denken en niet doen. hoe dat doen zou moeten blijft wat onderbelicht, immers: het “leeg maken van het theekopje voordat er nieuwe (thee) in kan” vraagt nogal wat: hoe doe je dat zonder anderen te kwetsen? in een donkere kast? met welk effect? voor wie?

Dat theekopje leegmaken is inderdaad niet zo gemakkelijk.En onmogelijk denk
ik als je als credo hebt dat je een ander niet mag kwetsen. Ik geloof niet dat het mogelijk ( en gezond) is te leven zonder te kwetsen en gekwetst te worden. Dat gebeurt toch , ook al is dat niet je intentie. De kunst van het leven is misschien wel om daar mee om te leren gaan. Als je bang bent iemand te kwetsen ga je er eigenlijk van uit dat die ander niet met jouw reakie om kan gaan en daarmee stel je je impliciet
boven de ander…..is dat terecht???
daar is veel over te zeggen….

Overigens ben ik er niet voor om zo maar te pas en te onpas te uiten wat je voelt. Maar wel om wegen te zoeken waarin dat op een gezonde manier kan. Belangrijk is om je bewust te worden van de lading die achter je woorden schuil gaat. Als je je emoties niet uit, wil dat niet zeggen dat ze niet voelbaar zijn. Alleen is de kans dan groot dat de ander er een heel eigen interpretatie aan geeft, die wellicht niets te maken heeft met wat jij over wilt brengen. Zorgvuldig omgaan met emoties ( ze te laten zijn , zonder erin te verdrinken of de ander er mee te overspoelen) is een hele klus. Er valt verschrikkelijk veel in te ontdekken over jezelf en de ander. Onderzoek naar eigen emoties ( al dan niet geuit) is een must voor iedereen die met mensen werkt lijkt me. Gemakkelijk is het niet, wel erg spannend en verrijkend. Voor jezelf en de ander.
Hoe je dat precies doet is niet goed in algemene termen aan te geven, vrees ik, maar vraagt een aanpak op maat.
En het effect? eerlijker, duidelijker, directere communicatie, rijkere contacten en minder stress; want dat inhouden vraagt een hoop energie al realiseer je je dat vaak niet….
Berenda Dekkers

Wat zijn “echte” emoties, wat maskers en patronen?
misschien een dooddoener, maar dat voel je. dat veronderstelt inderdaad dat je je eigen kwetsbaarheid durft voelen. Wat je in jezelf kent kun je ontmoeten in de ander; waar je zelf niet aan wilt, daar kun je ook niets mee naar een ander. Wezenlijke ervaringen kunnen inderdaad afschrikwekkend lijken. Heb je daar ervaring mee?? Ben ik benieuwd naar.

Ik ben benieuwd naar je ervaringen: wat kan wel en wat niet?
Het zal vast niet altijd gemakkelijk zijn je emoties te uiten, noch is het altijd verstandig. Toch denk ik dat het vaker kan dan we denken. Als we er aan gaan, spaart het naar mijn idee veel energie, maakt het het werk levendiger, en de betrokkenheid groter.
Maar ja, we zijn het zo niet gewend, dat enige oefening wel nodig ,en je neus stoten wellicht onvermijdelijk is.

Beste Berenda, je geeft heel goed weer hoe je het beste uit de mens kan halen. Ik denk dat we vaker stil moeten staan om problemen bij de kern (oorzaak) aan te pakken en niet snel van het probleem af willen zijn doormiddel van een pleister op het probleem te plakken (symptonen).

Berenda, graag ontvang ik van jou informatie over de cursus persoonlijke effectiviteit (locatie, data en kosten en overige info).

precies waar het omgaat,

Berenda,

Ik vond je artikel erg interresant. Ik denk inderdaad dat acceptatie de eerste en grootste stap op weg naar vernadering is. Op het moment dat je oprecht naar binnen kunt kijken en kunt accpeteren wat je ziet, kun je dingen loslaten. Vaak is loslaten dan helemaal niet nodig. Door acceptatie komt alle energie vrij die een mens stopt in het onderdrukken en veranderen van emoties. Hoe krachtig kun je dan zijn.

Ik werk bij een trainingsbureau en ben me aan het orienteren op het onderwerp omgaan met (eigen) emoties. Ik ben op zoek naar literatuur en praktsche ideeen. De literatuur die ik tot nu toe heb gelezen blijft wat beschouwend en geeft weinig handvatten. Kun jij me opweg helpen?

“Acteren” wordt altijd aangemoedigd in een organisatie.
Hoe je iets brengt is belangrijker dan wat je brengt. Het loslaten van eigen emotie is bij acteren een voorvereiste.

Niet de bedrijfsdoelstelling maar het eigen lot van de medewerker is de primaire drijfveer, de auteur weet dat wel vanuit Maslow.
Het eigen lot is gerelateerd aan de groepsacceptatie, mensen zijn niet zozeer gefocused op zichzelf maar op de groep en de loyaliteiten in de groep (politiek).

Zolang politiek de belangrijkste component is binnen een organisatie zal hetgeen de auteur schetst nooit bereikt worden.
Een theoretisch artikel zonder praktisch nut

Beste Jan,
Ah….dank voor je reaktie en grappig dat je het een theoretisch artikel zonder praktisch nut vindt. Nee het is niet gericht op vaardigheden op trucjes, maar daagt uit ( nou ja, dat hoop ik) tot zelfonderzoek. Stil staan bij eigen gevoelens en motieven ….en dat kan heel erg veel opleveren….maar ja…inderdaad mensen ( en vooral mannen denk ik, om nog maar eens wat in de groep te gooien) zijn vaak eerder geneigd zich met andere dingen bezig te houden dan met motieven en effecten van hun eigen gedrag. Hoewel het toch heel erg praktisch kan zijn om erachter te komen dat het effect van je gedrag geheel anders is dan je bedoelt soms.

Overigens ben ik het met je eens dat de neiging tot groepsgedrag en behoefte ergens bij te horen belangrijke elementen zijn. Maar ik daag uit om verder te gaan dan dat. Om te leren/durven handelen vanuit eigen overtuiging en “weten” zonder afgesloten te zijn voor kritiek. Om “dissident” te durven zijn. Nee, niet voor iedereen weggelegd, dat is waar….

En verder: ik geloof ook dat het belangrijk is hoe je iets brengt, maar naar mijn idee gaat het dan niet om goed acteren maar of je meent wat je zegt en er zelf ook naar handelt. In dat acteren geloof ik niet zo. Elk welvoelend mens kijkt daar zo doorheen.

Ik houd juist een pleidooi voor emoties, niet aan de kant schuiven en denken dat ze dan geen effect meer hebben, maar onder ogen zien, er mee om leren gaan en hun kracht leren gebruiken. Daar gaat het wat mij betreft om!

herkenbaar artikel, maar hoe moeilijk is het soms steeds weer de lef te mobiliseren te worden wie je bent. Zef werk ik in een organisatie waar we een grote verandering zijn ingezet en hoe snel duik en we weer weg in modellen, in… terwijl we samen zoveel kunnen.

ja, dat is de kunst denk ik om het met elkaar te doen……lijkt me fantastisch als dat lukt, als je elkaar stimuleert en het ook van elkaar over kunt nemen, maar ja….ik zal de laatste zijn om te zeggen dat het gemakkelijk is. Soms is het misschien ook wel nodig om even “onder te duiken”. Tenslotte moet een mens ook serieus nemen wat ie wel en niet aan kan. In mijn eigen enthousiasme of liever gezegd vanuit mijn eigen verlangen om verder te komen ben ik dat wel eens uit het oog verloren….en dat schiet ook niet op. integendeel.
Berenda

Goed artikel, mee eens wat er staat. Blijft natuurlijk de vraag: en hoe gaan we dat doen? Antwoord kan zijn: gewoon je gaan uitspreken, daar kun je toch direct mee beginnen? Daar hoef je niet voor naar cursus? Waar, echter als je merkt dat het niet zo vanzelf gaat (het zijn tenslotte ingesleten patronen) en je zoekt daar bij hulp? Mijn advies: zoek hiervoor een opleiding die actief, langduring en intensief aan de slag gaat met gevoelens, emoties etc. Ik heb zelf de 3-jarige ITIP-opleiding gedaan en ik moet zeggen dat ik hier erg veel geleerd heb, door te doen, me uit te spreken, andere aan te raken etc. En ben ik nu totaal veranderd? Nee, want er zijn nu eenmaal thema’s die je je hele leven mee draagt. Maar ik heb wel een stuk meer vertrouwen gekregen, in wat ik voel, in wat er in mij omgaat en wanneer ik in actie dien te komen. Meer weten? Stuur een e-mailtje.

Beste Berenda,

duidelijk artikel. Helemaal mee eens. Menselijk handelen gebeurt vanuit het hart of de buik. Niet zozeer vanuit het hoofd. Wel rationaliseren we onze emotioneel cq onbewust gebaseerde keuzes om ze aan onszelf en anderen te kunnen “verkopen”… De volgende stap is hoe je ermee aan de slag kunt. Die vertaalsalg is wel belangrijk. Zonder truukjes maar wel vanuit je eigen integriteit. Ik houd me op dit gebied ook met training en opleiding bezig. De insteek daarbij is de vraag hoe zo goed mogelijk om te gaan met je eigen en andermans emoties teneinde effectief te kunnen zijn. Het gaat dus om het ontwikkelen van het EQ. Eigenlijk gaat het over wat ik noem “effeqt”…. Ik wil graag eens met je van gedachten wisselen over dit onderwerp.
Geo van Dam EFFEQT

Leuk artikel. Dat het voorkomen van emotionele gijzelingen bijdraagt tot een verhoging van je persoonlijke effectiviteit is voor mij een gegeven. Wat wekt zo’n emotionele gijzeling op? Ik denk dat het verstand daar een rol speelt. Het verstand zit altijd in het verleden (ervaringen/trauma’s) of in de toekomst (verwachtingen). Ervaringen en verwachtingen zijn gekleurd door onze mentale modellen en eventuele traumatische ervaringen. Schouw de zaken die je verstand je voorschotelt. Daardoor blijf je in het moment en blijf je echt naar anderen. Dit voorkomt ineffectief gedrag en de spelletjes waardoor binnen organisaties veel tijd verloren gaat.

Een heel leuk bijdrage,helder,met duidelijke voorbeelden

Geweldig artikel. Zelf kom ik als stress- burnoutspecialist veel in aanraking met mensen die in de knoop zitten met hun emoties. Ik ben daarbij geinspireerd door Antonio Damasio die stelt (en onderbouwt) dat een mens geen beslissingen kan nemen zonder emoties.

Een column daarover kan je lezen op:
http://www.toptools.nl/Columnemoties.htm
Het is dus niet alleen verstandig, maar ook noodzakelijk stil te staan bij je eigen emoties. Deze bepalen immers de keuzes in je leven. Dat is een gegeven. Daar tegenover staan de managers die beweren dat alles wat zij doen rationeel onderbouwd is. Op wat voor grond beslissen zij als ze moeten kiezen uit twee gelijkwaardige opties?

Een heel uitnodigend artikel waarvan ik het belang geheel onderschrijf.

De vraag is hoe je dit leerproces vormgeeft in een organisatie. Want het is duidelijk dat we hier allemaal wat in te leren hebben. Emoties bij onszelf de juiste plek geven , ze met anderen delen en de emoties van anderen herkennen, ervaren wat ze met ons doen en helder over communiceren. Het zou fantastisch zijn als we dat zouden kunnen.Het zou al fantastisch zijn als we dat leerproces met elkaar zouden kunnen aangaan.Maar die weerbarstige realiteit……

We leven in een tijdperk waar gesproken wordt over een leven lang leren en regelmatig klinken geluiden als lerende organisaties,zelfsturende teams, vraaggericht werken, coachend leidinggeven etc. en het valt me op dat ze zelden invulling krijgen. Zelfs dat deze initiatieven actief gesaboteerd worden, want “leren” is voor velen te bedreigend voor hun imago, behoud van positie of ego. “Leren ” is bekennen dat je iets niet kan en dat maakt kwetsbaar. Helemaal voor het zelfbeeld van leidinggevenden die autoriteit willen uitstralen. Terwijl het nodig is dat leidinggevenden het voorbeeld geven en leiding geven aan dit proces,blijkt dat in de praktijk meer uitzondering dan regel.

Als we ons theekopje leeg zouden maken dan zien we dat we veel blijven hangen in patronen die ons veiligheid geven. Voor het creeren van een “veilige” leerplek om te reflecteren en te accepeteren wat er is, is het noodzakelijk dat er draagkracht bij betrokkenen is voor deze benadering. Want alleen dan wordt er tijd voor vrijgemaakt.

We komen uit een periode waarin produceren centraal stond. Het wordt hoog tijd dat we produceren als onderdeel van de leercirkel voorbereiden-produceren-meten gaan zien. Bij het meten mogen we daarbij onze emoties niet vergeten!

Belangrijk thema, niet nieuw natuurlijk en er zijn al veel verstandige dingen over gezegd en geschreven. Maar het is in het Nederlands wel emotiemanagement (één woord), wat er staat is Engels. Beter nog is om het woord management weg te laten. Emoties zijn te belangrijk om te ‘managen’, je kunt er hoogstens mee omgaan, als realiteit.

Toon alle 22 reacties
x
x