Channels

Met de verkiezingen in zicht is de omvang van het ambtelijk apparaat altijd een geliefd onderwerp bij de dames en heren politici. Ze troeven elkaar regelmatig af als het gaat om het afscheid nemen van aantallen ambtenaren. Er wordt dan openlijk heel stoer gefilosofeerd over meest fantastische aantallen. En ze gaan er dan gemakshalve vanuit dat als zij aan de macht zijn die ambtenaren ook direct zijn vertrokken. Gewoon verdampt! Zo kunnen zij die bezuinigingen direct verzilveren. Wat er dan met dat takenpakket moet gebeuren, dat is dan verder even niet aan de orde. Jammer toch dat dit soort discussies zo ontzettend weinig realisme worden gevoerd. Nog afgezien van het feit dat het gênant is om te zien hoe de politiek over haar eigen ambtenarenapparaat spreekt. Hoezo employer of choice?

Maar valt er dan helemaal niet te bezuinigen op het ambtelijke apparaat? Zijn er dan helemaal geen verbeteringen meer aan te brengen? Weldegelijk! Maar hoe dan zult u zich afvragen? Het antwoord is simpel. We zullen ons meer dan nu het geval is moeten organiseren naar de echte vraagstukken. Dus niet meer investeren in traditionele structuren zoals ministeries, maar in programma’s en thema’s gericht op de matschappelijke vraagstukken. Denk daarbij bijvoorbeeld aan thema’s zoals energie en klimaat, leren en werken en kennis en innovatie. Het betekent wel dat we ons werk écht anders moeten gaan inrichten. We moeten stoppen met het koppelen mensen aan functies zoals jarenlang gebruikelijk was. Nee, we moeten het maatschappelijke vraagstuk centraal zetten. Vervolgens moet je kijken welke resources daarvoor nodig zijn qua expertise en aantallen. En dan pas zoek je daar de juiste mensen bij. We kunnen gewoon niet meer zonder die horizontale verbindingen. Er is immers geen maatschappelijk vraagstuk meer dat je in splendid isolation kunt oplossen! Bijkomend voordeel is dat je ook veel makkelijker een gemeenschappelijk doel kunt definiëren. En op deze manier voorkomen we ook dat ambtenaren en departementen problemen in de verkokerde eenzaamheid oplossen.
Een vergezicht zult u denken? Helemaal niet. Kijk maar eens naar het programma ‘Randstad Urgent’ gericht op de versterking van de internationale concurrentiepositie en verbetering van de bereikbaarheid van de Randstad. De Randstad heeft immers de potentie om uit te groeien tot een duurzame en internationale topregio. Maar de concurrentie met andere West-Europese regio’s is fel. En binnen de Randstad was sprake van bestuurlijke onmacht om keuzes te maken en tot uitvoering te komen. De problemen en kansen concentreerde zich rond drie thema’s: bereikbaarheid en economische dynamiek (1), kwaliteit van leven door een aantrekkelijk woon-, werk- en leefklimaat (2) en een klimaatbestendige delta (3). Het Urgentieprogramma Randstad heeft een nieuwe manier van werken gepresenteerd gericht op snelle besluitvorming. Belangrijke voorwaarde daarvoor was het doorbreken van de verkokering bij zowel Rijk als regio. Dat maakte het mogelijk de samenhang tussen projecten te vergroten, wat leidde tot betere afstemming en synergie. De trefwoorden snel, samenhangend en selectief staan daarom centraal in het Urgentieprogramma Randstad.

Laten onze toekomstige politieke leiders het lef hebben om zich te focussen op de echte maatschappelijke vraagstukken en daar omheen het ambtelijk apparaat organiseren. Moet je eens kijken hoeveel winnaars dat oplevert!

Kennisbank onderwerpen:

U heeft een gratis lidmaatschap

Upgrade naar een PRO-abonnement voor € 4 per maand of € 30 per jaar en ontvang:

  • onbeperkt toegang tot alle artikelen.
  • geen commerciële emails en geen reclame op de site.
  • de keuze of u wel of geen nieuwsbrief wilt ontvangen
  • het E-book: Negotiating as emotion management t.w.v. €8.00
UPGRADE NAAR PRO-ABONNEMENT >>

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Het is inderdaad onvoorstelbaar dat er door onze politici zo denigrerend wordt gesproken over haar eigen ambtenaren! Iedere keer bij verkiezingen is het inderdaad raak. De vraag met hoeveel minder is natuurlijk volstrekt de verkeerde. Ga eerst nadenken over je kerntaken en wat je ten principale allemaal wil doen als overheid en richt dan pas je apparaat in!

Zo is dat !!!

Horizontaal organiseren, inderdaad. Dat is wat Saskia Stuiveling en Jacques Wallage ook betoogden in het Radio 1 Journaal van donderdag 31 december 2009 (08.37 tot 08.54 uur). Dit interview stond in het kader van de 20 bezuinigingswerkgroepen. De moeite waard om terug te luisteren.

Ik vind het voorstel Dirk-Jan niet eens zo gek om grote vraagstukken meer projectmatig aan te pakken. Op dit moment worden er weer grote woorden gebruikt en met allerlei cijfers gegocheld, welke door de burger moeilijk op waarheidsgehalte is te beoordelen.
Het zou mooi zijn als de insteek van de verkiezingen meer hetgeen is wat wij met elkaar willen bereiken, dan maar problemen benoemen waarvoor elke stroming DENKT de oplossing te hebben. Middels het voorstel van Dirk-Jan zou je van alle stromingen de mensen bij elkaar kunnen zetten en laten werken aan projecten waar wij als burgers voor hebben gekozen om met elkaar te willen bereiken.
Het zou het debat ook een stuk concreter maken dan de one-liners als veiligheid, onderwijs en intergratie. Wat mij betreft is er dan een hoop te doen waar wij de welwillende ambtenaren goed bij kunnen gebruiken.

Het programma Randstad Urgent leidde vast tot mooie resultaten. Volgens mij omdat de betrokkenen er met bezieling aan werkten. Dat lees ik tenminste in de manier waarop de case beschreven wordt. En bezieling werkt!

Maar wie worden bedoeld met “we” in zinnen als:
– “We zullen ons meer dan nu het geval is moeten organiseren naar de echte vraagstukken”;
– “Het betekent wel dat we ons werk écht anders moeten gaan inrichten.”
Als dat de ambtenaren zijn, dan sta ik er helemaal achter. Maar het lijkt wel alsof ‘de maatschappij’ bedoeld wordt.

verder is het voor mij niet zo vreemd dat de politici ‘hun’ ambtenaren afvallen: de politici verwoorden de stem van het volk. En op dit punt luisteren ze blijkbaar goed!

Beste Koen,

Dank voor je reactie; met ‘we’ bedoel ik inderdaad de ambtelijke leiding, het verantwoordelijke management. Wat mijns inziens essentieel is in veranderingen van deze omvang is dat we ophouden met het acteren in opgesloten structuren. Een structuurdiscussie zou als sluitstuk van de discussie gepositioneerd moeten worden. De slag van aanbod- naar vraaggericht moet gemaakt worden. Geen eenvoudige opgave, maar het kan! Het moet gewoon, gelet op de problemen die we als land hebben!

Groet, Dirk-Jan

Geloof erin dat je door het maken van keuzes kan bezuinigen, echter keuzes hebben ook gevolgen. Doordat de gevolgen van deze keuzes niet altijd door de maatschappij geaccepteerd worden zullen ze vaak terug gedraaid worden voor ze goed en wel neergezet zijn. Zeker in onze huidige cultuur van “de waan van de dag” en politieke on-liners. Wellicht helpt hier een beetje meer visie en stevigheid.

Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het anders organiseren an sich geen bijdrage levert aan bezuinigen. Wel zorgt anders organiseren ervoor dat medewerkers uit hun confort zone gehaald worden. Hierdoor zal een deel meer open staan voor bezielende verhalen en hopelijk ook zelf de bezieling in hun werk terugbrengen. Hier zit de winst in volgens mij, want met bezielde mensen werken is ernorm inspirerend en effectief.

Toon alle 7 reacties
x
x