“Gemakzuchtig, nonchalant, lui en laks.” Over wie gaat het? Over Generatie Y, de generatie die (on)opgevoed door de Babyboomers met een overdosis aan zelfvertrouwen systematisch tekort schiet op de werkvloer. Althans, zo wordt er op menige werkvloer over hen gedacht.

Zelfs als bovenbeschreven imago verdiend is, dan nog kunnen leiders op de werkvloer het zich niet veroorloven om zo te denken over generatie Y. Want vroeger of later zal deze generatie het stokje over moeten nemen. Dat vraagt van iedereen die nu aan het roer staat om een overdracht van inzichten. En niet om een stroom van verwijten (inclusief het verwijt ‘Ze willen niet luisteren’).

Weten ze alles al?
Kortom, wie vandaag de dag het verschil wil maken als leider, staat voor een keuze. Ga ik mij nog wat langer rondwentelen in meningen over generatie Y? Of ga ik erin investeren? Net zoals ooit geïnvesteerd werd in mij? Maar natuurlijk hébben leiders zich deze vraag allang gesteld en wilden ze investeren. Echter, de houding waarop zij kunnen stuiten, maakt dat niet gemakkelijk. Bijvoorbeeld de manier waarop een typische Y aankijkt tegen de waarde van werkervaring, kan verzuchtingen opleveren. ‘Willen ze dan helemaal niets leren? Of weten ze al alles al?’ Nee, ze weten niet alles. Maar de gedachte dat ze niets willen leren, is niet juist. Als ze niets wilden leren, dan hadden zij zich nooit dat grote arsenaal van digitale vaardigheden eigen gemaakt. De typische Y wil anders leren.

Spontaniteit
Het is de uitdaging voor de leidinggevende om de weg naar dat andere leren te vinden. Gelukkig, hoeven leidinggevenden niet meer te geloven in het absurde sprookje, dat generatie Y goed kan multitasken. Dat kunnen ze niet, want het zijn net mensen. Maar om het volgende kan niemand heen. Mevrouw of meneer Y –opgegroeid in digitale wereld– heeft iets geleerd, wat iemand van voor het bestaan van internet niet zo kan ervaren. Namelijk dat een slimme oplossing voor een probleem zo maar ergens vandaan kan komen. En ja, mevrouw of meneer Y sluit zichzelf als waardevolle bron niet uit. Gebrek aan spontaniteit kan Generatie Y niet verweten worden.

Glimlachen
Nog iets: de typische Y gaat ervan uit dat zijn bijdrage voor vol wordt aangezien en wel vanaf de eerste dag dat de werkvloer betreden wordt. Om die houding mag gelachen worden. Maar een intelligente leider houdt het bij glimlachen en doet meer met dit eigenwijze verwachtingspatroon. Want de mentaliteit die erachter steekt, kan via de juiste aanpak ook heel productief gemaakt worden. En dat gaat het gemakkelijkst in werkculturen, waar vanouds minder de nadruk ligt op anciënniteit en gezagsverhoudingen. Anders gezegd, op de egalitaire Nederlandse werkvloer, zijn we in principe beter in staat ons voordeel te doen met de karaktertrekjes van generatie Y dan in tal van andere landen. So Y bother?

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Een fris, optimistisch en leuk betoog. Bedankt!

Kortom, negeer labels, stickers en kleurenprofielen. En probeer met een neutrale open en accepterende blik te kijken en luisteren naar de mens tegenover je.

die typisch Y, dat is ook maar tien procent blaaskaken. zelfverzekerden enz van die generatie De rest is ook gewoon verlegen. Of minder op de voorgrond tredend. Net als in eerdere egeneraties. Ik snap niet dat de paar mensen die op tv komen , de siewerts en johannen (toevallig hebben die wel wat te zeggen trouwens), dat die als maatgevend worden gezien voor een generatie… het klopt ook niet. Arme 20-ers , moeten ze ook nog eens aan verwachtingen gaan voldoen van vlot en dit en dat, terwijl ze dat helemaal niet willen.

Helder stuk Suzanne! En er wordt gesproken over de Y generatie omdat wij (ja, ik behoor tot die generatie) enkele typerende overeenkomsten hebben, maar dat neemt natuurlijk niet weg dat we ook allemaal verschillende mensen zijn. Mij lijkt dat iedereen dat ook wel weet:)

Het nadeel van opgroeien in een digitale wereld is overigens dat je jezelf en je prestaties ook continu aan het vergelijken bent met al die succesverhalen op sociale media. Iemand die na 80 sollicitatiebrieven eindelijk wordt aangenomen zet alleen op facebook dat hij is aangenomen; hij zal niet na iedere afwijzing een melding op facebook zetten… Neemt niet weg dat wij (en ook die ‘arme 20-ers’) dit heus wel weten. Nu vergelijken we onszelf met mensen in de media, dat is niet anders dan hoe mensen zich vroeger vergeleken met iemand uit de straat, in de klas of op het werk.

Ik heb er ook (met een knipoog) over geschreven op mijn blog (hoe toevallig) Ygeneratie.nl, bijvoorbeeld hier http://ygeneratie.wordpress.com/2013/04/08/nog-niet-succesvol-voor-je-dertigste-hopeloos/

Neem de term Ygeneratie niet te letterlijk, we zijn allemaal individuen:)

Toon alle 5 reacties
x
x