Channels

De auteur is geïnspireerd om haar pad van persoonlijke bewustwording te vertalen in haar werk als organisatie-adviseur. Dit artikel gaat over enkele persoonlijke ervaringen in een zoektocht die nog lang niet voorbij is.

Mijn carrière begon ambitieus en rationeel. Geleidelijk leerde ik mijn gevoel in zaken te gebruiken. Zouden organisaties niet veel meer plezier en resultaten kunnen behalen als de mensen dit pad van persoonlijke bewustwording kiezen? In een sfeer van vertrouwen en gemoedsrust verbetert de communicatie. Mensen leren verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun werk te nemen. Stress neemt af, productiviteit neemt toe. Informatie stroomt vrijelijk, door kruisbestuiving bloeit innovatie op, gericht door de gemeenschappelijke visie. Kwaliteit ontstaat vanzelf vanuit verbinding die men ervaart met de klant en het product. Leiders zijn een voorbeeld in bezieling en visionair leiderschap. Een utopie? Wellicht niet als een ieder begint bij zichzelf. Mijn zoektocht om mijn persoonlijke ontwikkeling en spiritualiteit te vertalen in het werk kent meerdere fasen.

Lees ook:

Fifty Shades of ...you and me?

Open hart en intuïtie

Mijn open hart en echt luisteren hebben effect in elk contact in organisaties. Ik gebruik minder methoden en technieken en vertrouw steeds meer op mijn intuïtie. Het steeds denken ‘wat is nu op dit moment essentieel’, zorgt voor veelvuldige afwijking van plannen. En voor grotere effectiviteit. Want de essentie komt boven.

Toen ik met een cliënt over een nieuw strategisch plan sprak, voelde ik zijn terughoudendheid. Nu blijkt dat hij door de ziekte van zijn echtgenote en zijn gebrek aan talenkennis als een berg op zag tegen de geplande internationalisering.

Dit soort verborgen belemmeringen in een vroeg stadium bespreekbaar maken vergroot de kans op succes vele malen.

Een directeur blokkeerde jarenlang een noodzakelijke fusie. Hij had vele rationele argumenten en liet onderzoeken doen om dat te onderbouwen. Pas in vertrouwde sfeer en bij de vragen: wat is je verborgen agenda, waar ben je bang voor en hoe kunnen we je daarmee helpen kwam het echte antwoord. Hij was bang voor gezichtsverlies, omdat hij en voor hem zijn vader zich altijd hadden afgezet tegen deze concurrent

Mijn lezingen over balans in denken en voelen scheppen een sfeer waarin mensen worden geraakt en gevoelens openlijk worden uitgewisseld. Ik doe soms geleide meditaties met groepen. Echte communicatie op een wezenlijk niveau ontstaat. Verborgen agendas komen naar boven. Betere beslissingen worden genomen. Dit alles ontdekte ik in de eerste fase van mijn zoektocht. Maar is dit het nu?

Zelfkennis is de sleutel

Na vele tussenstappen ben ik nu in een fase waarin ik de eenvoud van spiritualiteit ontdek. Het gaat niet om wat ik doe, maar hoe ik ben. Bewust ademen, zijn en voelen. Soms denk ik dat mensen die het woord niet kennen het meest spiritueel kunnen zijn. Zoals de juffrouw van de kleuterschool die er met totale aandacht en liefde voor elk kind is. Of een cliënt die tegen me zegt: “Wat ik echt wil is dat de medewerkers weer lichtjes in hun ogen krijgen en met plezier naar hun werk gaan.”

Toch is er verschil in de mate waarin we bereid zijn naar onszelf te kijken en zelf te veranderen. In Delphi stond al geschreven: Ken U zelve”. Het pad van zelfkennis is de weg van geluk en vervulling. We hebben allemaal onbewuste conditioneringen en angsten. Pas als we die leren kennen kunnen we ons vrij maken van onze standaardreacties. Innerlijke vrijheid en keuzes ontstaan. We leren de werkelijkheid met andere ogen zien. Het leven overkomt ons niet, we geven niet anderen of omstandigheden de schuld, maar we creëren zelf. En we worden authentiek, onszelf.

Voelen is veel moeilijker dan het lijkt

Zelfkennis ontstaat door je steeds bewust te zijn van wat je voelt. Voelen is veel moeilijker dan het lijkt. Want het meeste gebeurt onbewust. Zo heb ik lange tijd oprecht ontkend dat er woede in me is. Nee, ik heb veel begrip voor de situatie, zei ik. Mijn programmering om aangepast en aardig te zijn zat diep. Laatst zei ik tegen iemand:” Ik heb de indruk dat je veel weerstand hebt”. Ik moest glimlachen om mijn domme zichzelf bevestigende vraag toen hij antwoordde:” Welnee, hoe kom je erbij, helemaal niet, die ander…”.

Wat betekent dit in organisaties? Dat je daar hetzelfde doet. Van Marieke de Vrij leerde ik dit vertalen in de vraag: “Wat doet dit mij op dit moment”. Dit kan zuiver gevoel zijn. Of het zijn emoties, die oud zeer van mijzelf raken, waar ik uit kan leren. Tijdens een bijeenkomst voel ik mijn onrust, irritatie, verlegenheid, ongeloof, jaloezie, angst of opluchting. Ik beleef dat gevoel zonder te oordelen en laat het als het ware door me heen stromen. En ik kies of ik uit wat het me doet op dat moment. Mijn uiting prikkelt anderen, lokt reacties uit, vaak van tegenpolen. Deze wisselwerking schept helderheid. Er is een ondertoon van respect, niet veroordelen, het accepteren van gevoelens en verschillen. Niets is verhuld. Zo wordt bijvoorbeeld jaloezie zichtbaar. Of het wordt duidelijk dat iemand echt een egoïst is. Het lucht op dat iedereen zichzelf mag zijn. De energie stroomt en creativiteit ontstaat.
Een manager die authentiek is en zichzelf spiegelt, prikkelt anderen tot denken en voelen, zodat verandering kan ontstaan, ook zonder dat men daar speciaal op gericht is.

Ik zie het dagelijks in organisaties. Je lang inhouden leidt tot opstopping en onevenwichtigheid. Zo zijn er medewerkers die zich niet (meer) uiten naar hun manager, die verdeel- en heersspelletjes speelt. Of ze haken af – “ik zit mijn tijd wel uit” – of er komt uiteindelijk een escalatie. Wat verdrongen wordt verdwijnt onder tafel en doet daar onzichtbaar en ongrijpbaar zijn werk. Het vertaalt zich in subtiele weerstand en sabotage. Het dringt door in beslissingen. Omdat men zich niet uit weet men niet waar men mee te maken heeft. Zaken worden afgezwakt of verhuld. Roddels ontstaan. Mensen zitten niet lekker in hun vel. De stress neemt toe.

Henk laat nooit iemand uitpraten. Iedereen in de vergadering vindt dat ergerlijk, maar ze zeggen er nooit iets van en geleidelijk wennen ze er aan. Enkelen zijn stil geworden omdat Henk toch het woord voert. Ach, dat is Henk. Dit is niet productieve onzuiverheid. Het is een opluchting als een buitenstaander er wel wat van zegt. De energie van de groep neemt opeens toe.

Angst om macht kwijt te raken

Angst om macht kwijt te raken is één van de grootst bepalende factoren in organisaties. Als iedereen zijn diepe onbewuste gevoelens daarover onder ogen zou zien, zou een transformatie ontstaan. Een transformatie naar transparante organisaties, waar kennis en informatie vrijelijk stromen en initiatieven en innovatie in alle delen kunnen ontstaan.

Het topmanagement van een bedrijf zegt: ik wil empowerment voor iedereen. Maar als zij merken dat zij persoonlijk macht en invloed moeten loslaten, houdt het op.Een manager houdt een fantastisch idee ter verbetering van de kwaliteit, verzonnen door zijn medewerker, subtiel tegen. Eigenlijk is hij bang invloed te verliezen als het project aan een ander wordt toegewezen.In een directieteam is geen echte openheid en samenwerking. Men denkt: “Ik vertel mijn collega’s zo weinig mogelijk anders gaan ze zich met mijn bedrijfsvoering bemoeien. Ik ben bang dat ik dan mijn vrijheid kwijtraak”.Vele managers houden informatie bij zich en verspreiden het selectief. Kennis stroomt niet en innovatie wordt geremd.

In al deze gevallen zijn de managers zich niet eens bewust van wat er speelt, laat staan dat ze anders zouden kunnen handelen. Ze verklaren hun houding of daden met rationele argumenten die voor henzelf en anderen de diepere motieven verhullen. Het vraagt moed om de waarheid te willen zien.

Ik begeleidde bij een cliënt de laatste van een serie werkconferenties met een groep van 25 mensen om de visie te formuleren. De organisatie nam veel te veel hooi op de vork en één van onze eerdere aanbevelingen was om veel duidelijker prioriteiten te stellen. De volgende stap in ons traject zou zijn om de visieconferenties door te zetten, zodat de visie uiteindelijk bij alle 1000 mensen zou leven en een cultuurverandering tot stand kwam. Ik had al een offerte van een astronomisch bedrag in mijn tas en ik ging de laatste conferentie in, waar ze samen zouden beslissen over het vervolgtraject. De aanpak was al met allen voorbesproken, maar er kwam een ommekeer. Men besloot, gezien de grote werkbelasting die er al was, het voorlopig heel rustig aan te doen. Ik voelde me onprettig en merkte dat er op me gelet werd. Ik zei: ” Wij hebben jullie zelf aanbevolen om prioriteiten te stellen, maar nu jullie dat doen ten koste van een traject waar wij zelf belang bij hebben, merk ik dat ik er moeite mee heb”. Een wolkje van begrip ging door de zaal en de energie kon weer vrij stromen. Ik ging fluitend en vrij van stress naar huis. Kennelijk is het belangrijker voor mijn geluk om te uiten wat iets mij doet op dat moment, waardoor mijn relaties zuiver blijven, dan dat een grote offerte doorgaat.

Omgaan met verbittering

Een ander voorbeeld is een verstarde organisatie met enorm veel oud zeer en wrok, aan het begin van een cultuuromslag. De groepsbijeenkomst is zwaar. De medewerkers morren en werken tegen “Het wordt toch niets”,” Ik moet hier heen van mijn baas&” “In het verleden hielp het ook niets”.

Hoe moet ik hier omgaan met: “Wat doet dit mij op dit moment?” Als ik tegen de groep zeg : “Ik baal en denk: ‘als jullie niet willen wordt het toch niets, want jullie blijven in het verleden hangen'”, dan bevestig ik hun cultuur. Als ik positief blijf, ben ik ongeloofwaardig.
Wat ik wel kan zeggen is: “Ik voel me neerslachtig worden door jullie houding. We zitten hier om dingen te verbeteren en als ik me laat meetrekken door jullie gevoel, is er niets meer mogelijk. Ik heb de hoop en de wil hier iets te veranderen, voor ik zelf vast ga zitten in negatieve gevoelens”. Als ik emotioneel open blijf, ben ik daarmee een voorbeeld van iets wat zij kwijt zijn. Als ik uit wat ik voel kan ik s avonds schoon naar huis gaan. Want als ik dat niet doe lig ik s avonds in bed de dag te herhalen en te balen van deze groep.

Deze organisatie heeft dus in het verleden mensen verwond. Het is een keuze van ieder mens hoe daar mee om te gaan. Je kan de pijn vermijden en de emoties laten stollen tot verbittering. Of je gaat door de pijn heen en houdt je hart open. In deze organisatie heeft men de emoties laten stollen, en slaat hatelijk en agressief uit naar buiten. De medewerkers ondermijnen elk initiatief tot veranderen. Dit is een bescherming om maar geen contact te hoeven hebben met het gevoel achter de stolling. Maar daar weer achter liggen hoop, wensen en dromen.

Het is nodig om dit mechanisme terug te koppelen en bij elke ondermijnende opmerking te vragen: “Stel dat het wel goed zou kunnen komen, wat zou je dan wensen of willen?” Zodat er zuurstof ontstaat en glimpen van vernieuwing doorkomen. Want er zelf iets aan doen schept uiteindelijk meer vreugde dan passiviteit en verzet.

Tot slot

Ik zocht het antwoord in het houden van bezielde lezingen, het ontwikkelen van een organisatiemodel, het anders leren kijken. Maar de antwoorden liggen niet buiten me, maar in me. Het gaat niet om wat ik doe, maar wie ik ben. Dat vraagt om tijd voor bezinning, Door stil te staan kom ik in contact met mijn gevoel, de essentie en mijn verbinding met anderen. Ik probeer mij steeds bewust te zijn van wat doet dit mij op dit moment en dit eerlijk onder ogen te zien. Het gaat wellicht meer om de zoektocht naar het antwoord op deze vraag, dan om het antwoord zelf.

Ik ben ervan overtuigd dat organisaties veel meer plezier en resultaten kunnen behalen als de mensen dit pad van persoonlijke bewustwording kiezen. In een sfeer van vertrouwen en gemoedsrust verbetert de communicatie. Mensen leren verantwoordelijkheid voor zichzelf en hun werk te nemen. Stress neemt af, productiviteit neemt toe. Informatie stroomt vrijelijk, door kruisbestuiving bloeit innovatie op, gericht door de gemeenschappelijke visie. Kwaliteit ontstaat vanzelf vanuit verbinding die men ervaart met de klant en het product. Leiders zijn een voorbeeld in bezieling en visionair leiderschap. Toch?

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Een schitterend idee want al lezend in dit excerpt merk ik dat het me zeer veel doet Het brengt me rust merk ik dat ook anderen bezig zijn met het zoeken naar eenvoud en eerlijkheid. De vele levensvragen komen in de dagelijkse praktijk steeds weer terug.
Met name wil ik een verbintenis(echt contact) met de ander of doe ik maar alsof. Voel ik me meer dan die ander of juist ondergeschikt en wat doet dat met mij. Word ik arrogant of komt mijn minderwaardigheidsgevoel boven. Durf ik dichtbij te komen zowel bij mezelf als bij anderen of bewaar ik afstand. Beduvel ik mezelf en daardoor anderen
Mijn bedrijfsmotto is: ” balans in de beweging”.
Dit begint met persoonlijke bewustwording Daarom mijn enthousiasme voor dit artikel Het raakt me
Bedankt
Ludo

Ik ben een regelmatige bezoeker van deze site. Meestal echter reageer ik niet op de (overwegend inhoudelijke goede) artikelen die ik gelezen heb. Na het lezen van dit artikel voelde ik me begrepen, maar twijfelde (verstandelijk) om te reageren. Neen, toch (zoals in artikel staat aangegeven) op mijn gevoel af gaan en terugkoppelen dat ik het echt een goed artikel vond. Bij deze, onder het motto: Verbeter de wereld, begin bij jezelf!

Dit artikel gaat naar mijn mening over de kern van wat goed adviseren is en waar organisaties en mensen echt mee geholpen zijn.

Beste Julia, Heb je artikel ‘op het puntje van mijn stoel’ gelezen. Mijns inziens stemmen de inhoud van je artikel en de ‘kwetsbare’ wijze waarop je het schrijft geheel overeen. Het gevolg voor mij is dat ik dit met een veel grotere betrokkenheid lees dan de meer technisch-expertmatige ‘buiten jezelf’ artikelen. Is dat wat je bedoelt in jouw bijdrage?

Een helder artikel. De boodschap om je eigen unieke mogelijkheden meer te benutten spreekt mij aan. Dat je daarbij op vele grenzen stuit vind ik zeer herkenbaar. Een goede balans tussen rationaliteit en emotie kan heel krachtig zijn, mits zowel de persoon zelf als het object van aandacht voor beide elementen open staat. Dat vraagt om grenzen niet te schuwen en deze zorgvuldig te hanteren, dat is in het artikel heel helder geduid. Bedankt voor dit prettige artikel.

Het zou een verlichting zijn voor iedereen als er gewerkt werd vanuit het hart. Het hart werkt via het verstand creativiteit in de hand

Ik vind het elke weer fantastisch om te zien dat iemand als Julia met een dergelijke opleiding en ervaring er zo lang over doet om tot dergelijke inzichten te komen. Oprecht ben ik daarom blij voor haar. Eigenlijk is het wel raar. Het gedrag dat zij vertoond is gewoon menselijk gedrag. Ondanks haar opleiding aan Nijenrode en haar MBA heeft ze dit geheel zelf ontdekt….. terwijl het gewoon heel normaal menselijk gedrag is. Dat geeft elke keer weer te denken.

Pas als je werkelijk in contact staat met jezelf kun je echt contact maken met de ander. Dit wordt door dit artikel onderschreven mijns inziens. Meer ZIJN dan DOEN, hoe verleidelijk doen ook is. De beste adviseur huist diep in ons: het is onze intuitie die raadgeeft, bron is van gevoelens en gedachten. Die durven uitspreken naar de ander toe is vaak het beste ‘advies’ wat je geven kunt.

Als aanvulling op het artikel:
Alleen als ik mezelf kan zijn ben ik in staat om anderen (mensen / bedrijven) te helpen. Dat wil niet zeggen dat ik altijd uiting geef aan mijn gevoel – soms is het naar mijn mening beter om te observeren en/of ruimte te geven aan anderen met hun gevoelens. Ik ben er tenslotte voor hen en zij pas in mindere mate voor mij. Soms kunnen gevoelens ook misplaatst zijn; direct uiting geven aan een gevoel kan de bakens negatief verzetten waarbij het moeilijk is om dit ongedaan te maken. Tevens heb ik gemerkt in mijn werk dat er naast een gezonde dosis empathie, ook een gezonde dosis “hardheid” moet zijn om mensen en organisaties te kunnen helpen. “Meehuilen” heeft vaak een negatief effect, soms geeft een “harde” hand op de langere termijn voor alle betrokkenen het beste resultaat.

Ik feliciteer de auteur met haar artikel.
Emotionele en spirituele groei vraagt om dagelijkse beleving. Dit is niet evident in de bedrijfswereld van vandaag hoewel de nood hoog is. Wie dit probeert toe te passen en er ook mee naar buiten komt verdient veel respect.
Ik vond het hartverwarmend om dit artikel te lezen. Bedankt Julia te Velde.

Wat herkenbaar om dit te lezen; maar wat vreemd en toch ook mooi om te zien dat iemand die zelf , in mijn ogen gebaseerd op enkele dagen, authentiek was nu ontdekt dat ze het ook is…

Proficiat met dit artikel. De inhoud van dit artikel heeft te maken met pure inteliigentie, een staaltje van inspirerend leiderschap.

Geachte mevrouw te Velde,

Grandioos en niets aan toe te voegen. Wie ben ik…)) 31 jaar en geen titel.
Hopenlijk heeft u er geen bezwaar tegen dat ik enkele, bloos alle teksten gebruik voor een lezing aan mijn management team waar ik nu van afhankelijk ben. De bewoording die in deze tekst staat is letterlijk te vertalen naar mijn gevoelens en ongenoegen momenteel. De citaten gebruik ik als het goed is, wacht op uw toestemming, maar als dit een optie wordt kies ik uiteindelijk voor mijn eigen geluk+
Wat mij niet onbewogen laat is dat een mooie bloeiende organisatie straks aan een dictatuur overgelaten zal worden. Waardoor intelectuele, innovatieve mensen straks ten onder zullen gaan, enwel de overdrachtsom van de eigenaar nihil zal zijn.
U heeft mij ervan overtuigd dit niet zondermeer aan mij voorbij te laten gaan omdat ik het bedrijf, eigenaar en al het moois waar dit voor stond en kan staan niet zonder slag of stoot voorbij kan laten gaan.
Vlijmscherpe bewoording waar geen tegenwoord tegen opgewassen is, uitgesloten ongenoegen en onmacht. Aan de beslissende persoon het uiteindelijke maatschappelijk verantwoorde oordeel.
Nogmaals complimenten en hoop vaker van uw ontwikkelingen te lezen horen…of zien.

Hoogachtend,

mevr. AAHM Waijers

Gaaf!!! Raakt me. Diep van binnen.
Gewoon ’n recht uit het hart en ziel geschreven overweging en set ervaringen. Zo’n weg ga ik ook. Steeds bewuster. Met alle hobbels en bobbels. Met name dat alles IN ons IS. En dit voelen en Zijn houd me actief bezig, of eigenlijk bezig, zonder dit ‘actief’ vanuit het ‘moeten’ weten, of ‘moeten’ presteren na te jagen. Ik Ben.

Wens u allen Licht en Liefde. Onze basis.
Peter Schravendeel, Montfoort

Ik zit momenteel in een periode, waarin bewustwording van mezelf erg belangrijk is. Dit ivm aangekondigd ontslag en dus op zoek naar een volgende baan en niet minder belangrijk: in welk(e) werk(omgeving) zou ik me het prettigst voelen.
Heb het artikel vluchtig gelezen, maar vind ik wat aan de lange kant. Ben bang dat er dus niet al te veel van blijft hangen.

Wel wat veel tekste gebruikt wat de leesbaarheid niet bevordert, maar de inhoud is er niet minder relevant op. Als met name managers meer zo tegen zaken aan zouden kijken dan zou er een hoop arbeidsvreugde toegevoegd worden aan de dagelijkse gang van zaken en een hoop burn outs en dergelijke voorkomen worden. Ik vrees alleen dat het maar mondjesmaat die richting op gaat en het een lang traject wordt, het zal in veel organisaties nog als te zweverig gezien worden, jammer.
Toch zie ik steeds meer de behoefte ontstaan en zijn mensen als de auteur van dit stuk hopenlijk geen roepende in de woestijn maar voortrekkers van een andere waarde dan alleen die van de aandeelhouders

Het inhoud van het artikel door Julia ter Velde geschreven kan ik volstrekt onderschrijven. Vanuit eigen ervaringen bij vele cultuurveranderingsprocessen bij vele orgnaisaties in de wereld heb ik inmiddels een beeld ontwikkeld, dat dit soort openbaringen slechts zinvol zijn als er ook bij gezegd wordt op welke wijze zo’n cultuuromslag geimplementeerd kan worden.

Elke organisatie en elke medewerker zal kunnen beamen dat door het pad van persoonlijke bewustwording en daarop gebaseerde acties resultaten zullen groeien. Tijdens deze bewustwording echter ontstaat vaak de focus op wat allemaal nog niet goed gaat en juist daarin schuilt de bron van weerstandgedrag. De onderlinge sfeer dreigt er vervolgens niet beter op te worden en de zgn. “storming” fase wordt daarom afgekapt. De sfeer dient tenslotte wel goed te blijven en dus hanteren vele mensen uiteindelijk weer hun geheime agenda’s of bespreken zij niet meer hun gevoelens.

Graag zal ik meedoen aan de dialoog over de daadwerkelijke implementatie van gewenste verandering om daarmee blijvend de voordelen te ervaren van “iets” dat door externen is neergelegd.

Van elke trainingen en elke persoonlijke bewustwording is het rendement gewoonlijk zeer laag als die niet ingebed zijn in de omgevingsfactoren. “Begin bij je zelf” klopt als een bus; rendement komt er pas als dit ook gemeenschappelijk wordt erkent en wordt voorgeleefd.

In de komende jaren gaat het dan ook om:
Meer gemeenschappelijke bewustwording door zien, horen en voelen op basis van gedeelde belevenissen.
Meer gerichte training i.p.v. de vele zgn. managementprogramma’s
Grotere aandacht voor langere termijn implementatieprogramma’s

Het permanent meten van gedrag in organisaties en in kleine samenwerkingsverbanden (werkgroepen en teams) is daarbij onontbeerlijk.

prima synthese v/d mindset voor elk change traject

Het artikel van Julia is mijns inziens precies waar het om gaat. De boodschap van veel bewustwordingstrajecten is dan ook “verbeter de wereld en begin bij jezelf”. Ik zou ervoor willen pleiten het breder te trekken dan organisaties, meer naar de prive sferen. Wij allen als mensen zijn onderdeel en mede scheppers van de hectiek, de misstanden, het gebrek aan gevoel etc etc in organisaties en de rest van de wereld, met alle gevolgen van dien. Het gaat dus om ons allemaal, in ons dagelijks leven, en werk maakt daar deel van uit dus is eveneens, maar niet alleen, belangrijk. Wat me opvalt is dat er een aantal reacties zijn waarbij mensen wijzen naar anderen, alsof een ander schuldig is aan gevoelens die bij hem worden opgeroepen. Tegen die personen zou ik willen zeggen; kijk ook eens goed wat er precies in jouzelf geraakt wordt, want jij bent degene die reageert en alleen jij kan het heft in handen nemen om je te voelen zoals je je wil voelen. Bewustwording is daarvoor een prachtig instrument. Als je anderen ziet als spiegels van jezelf en jezelf eens in hun schoenen plaatst en dat waardeert helpt je dat enorm zo is mijn eigen ervaring, maar uiteraard heeft ieder zijn eigen weg daarin.

Een mooi artikel. Herkenbaar, bevestigend, bemoedigend om door te ” voelen” op mijn eigen pad. Ik herken op dit moment sterk de kop ” voelen is veel moeilijker dan het lijkt”. Het is zowel als organisatie-advieseur als in prive-setting zeer verwarrend om de vaste waarde van de ratio los te laten.

Ik vind het knap dat Julia met koppen als ” open hart en intuitie” en ” zelfkennis is de sleutel” een artikel heeft kunnen schrijven dat reeel en zonder geiten-wollen-sokkken gevoel te lezen is. Het artikel is voor mij een inspiratie. Alleen een beetje te kort (met een knipoog naar eerdere opmerkingen).

Nog een aanvullende suggestie: In de alinea over ” wat verdrongen wordt verdwijnt onder tafel en doet onzichtbaar zijn werk” zou misschien een verwijzing passen naar het Systemisch Werk van Bert Hellinger. Dit is bij uitstek een methodiek om rechtstreeks, op het niveau van gevoel en beleving, toegang te krijgen tot dat wat onder tafel ligt. Met fenomenaal effect.

Het doet me heel goed uw artikel te lezen. Een gevoel van herkenning. Dank u.

Hartelijke groet,

Christian de Beer

Mooi artikel!
Ik herken de situatie, al zit ik verre van in het bedrijfsleven.
Je kan de lijn wel doortrekken naar alle werkvloeren. Ook het dagelijkse leven zit vol angst, om op een open manier om te gaan met elkaar. Ik zeg niet dat men naïef moet zijn. Altijd zit er ook pijn die veroorzaakt werd onder vorige relaties etc. Je begint het best met vergeving en dan kan er weer iets groeien(denk ik). Zo kan je op een open manier (terug)omgaan met elkaar. maar goed, u hebt dit allemaal netjes uitgelegd!
Zeer leerrijk!

Ik zit op dit moment thuis met iets wat lijkt op overwerkt zijn (misschien wel erger). Ik zag dat niet aankomen; natuurlijk niet want je wil altijd sterk zijn en zeker als man in een mannencultuur je zwakke kanten niet laten zien of kwetbaar daarop zijn.
Dat is dus fout gegaan.
Jouw verhaal hiervoor lezend snap ik precies wat je bedoelt en snap ik ook dat mijn houding tot nu toe juist ontkennend is geweest ten opzichte van wat ik zelf voelde. Ten koste van mijzelf en vanuit (een goed bedoelde instelling t.o.v ) het bedrijf (het werk was belangrijk) heb ik dus precies het tegenovergestelde bereikt.
Ik zal er zeker wel weer bovenop komen, mede agv een gevoel van een hart onder de riem door je artikel.
.

Ik ben van mening dat deze manier van managen nodig is om de werkproblematiek van deze tijd te kunnen oplossen: stress, burnout, arbeidsgerelateerd verzuim.

Daarom vind ik als P&O adviseur dat het belangrijkste selectiecriterium voor een manager moet zijn : zelfkennis hebben en bereid zijn om naar zichzelf te blijven kijken in de interactie met anderen/ medewerkers.

heey, mooi stukkie hor

Beste Julia,

Een herkenbaar verhaal. De ontwikkeling van jezelf. Een proces van de eigen evolutie. Ik ben en heb ieder moment een keuze. Toepasbaar in alle situaties.

Fantastisch om het verhaal te lezen.

Leef, Jos

Na bijna 10 jaar, nog steeds actueel en dus toepasbaar. Een vastgelopen jongere verzuchtte ooit ” maar niets is zoals het is ” Dat klopt dus, omdat we geneigd zijn alleen
naar anderen te kijken, en te zelden naar ons zelf. Dus ik ga mezelf zijn en van daaruit
opereren.
Thx Julia ( beter laat dan nooit )

Een goed artikel. Het willen delen met anderen. Daar wordt jezelf ook beter van, maar dat zegt niets over de intentie. Dit inzicht gun ik voor mezelf aan iedereen en aan mezelf. Artikel te lang of te kort? Als je wakker wilt worden probeer dan ook eens Anthony de Mello, bewustzijn.

Gr, Pascal.

Wat een mooi artikel, Julia!! Zelfs nu, of misschien wel juist nu.

In een relatie krijg je altijd een spiegel voorgehouden, waardoor je her-innerd wordt aan waarin je kunt groeien. Relaties tussen mensen vormen het fundament van organisaties. Binnen een organisatie krijg je dus ook door allerlei mensen, in diverse settings, een spiegel voorgehouden. Waarom zou je dit niet met elkaar delen? Delen zorgt voor openheid naar elkaar. Hierdoor kunnen de medewerkers groeien, en daarmee ook de organisatie.

Een goede relatie bloeit op als er ruimte is voor wie je echt bent èn voor wie je wordt. Openheid in hoe je dingen ervaart, werkt aanstekelijk. Open zijn vergt lef maar brengt zoals Julia aangeeft, juìst geluk!
De Mens bestaat niet puur uit ratio, noch puur uit gevoel. Maak die brug tussen je hoofd en je hart, op weg naar een nieuwe organisatie!

Margaretha

Toon alle 29 reacties
x
x