Channels

Op de magische datum 12-12-12 stond in de krant een bericht dat de magie van Nederland flink verstoort: we zijn slecht in het stimuleren van talent. Dat is de harde conclusie uit een groot internationaal onderzoek naar het niveau van leerlingen uit groep 6. Waar we wel goed in zijn is zwakke leerlingen helpen om hen op het basisniveau te krijgen. Staatssecretaris Dekker van OCW laat in een reactie aan het ANP weten ‘ontzettend trots’ te zijn op dit laatste feit en illustreert daarmee haarfijn het grote probleem met de Nederlandse mentaliteit: we hebben moeite met succesvolle mensen en houden graag vast aan de ‘doe maar gewoon mentaliteit’ die ons land zo prettig maakt om in te wonen en te werken. Nog wel tenminste.

De Europese middelmaat
Je merkt dat mijn toonzetting wat aan de scherpe kant is en dat klopt ook. Ik ben onthutst over het feit dat we steeds meer afglijden naar de middelmaat van de Europese arbeidsmarkt en dat ambitie in dit land steeds meer een scheldwoord dreigt te worden. We worden de NAC en NEC van de eredivisie: gezellige, middelmatige ploegen, die af en toe een aardig resultaat boeken, maar waar grote talenten of niet doorbreken of het al snel voor gezien houden. Dat is de toekomst van Nederland, als we doorgaan op de ingeslagen richting en het steunen van de zwakke schouders meer aandacht krijgt dan leren hoe je sterke schouders en een rechte rug kunt ontwikkelen.

Daarom mijn pleidooi: hoogste tijd voor een andere mentaliteit. We moeten ons gaan realiseren dat succes wordt bepaald door het aanboren en benutten van talent en niet door zwakkeren naar een middelmatig niveau te tillen, hoe sociaal dat ook mag klinken. We moeten af van die grijze ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ mentaliteit en mensen leren om het onmogelijke op basis van een stevige, positieve mindset, wel mogelijk te maken. We moeten, om nog even in voetbaltermen te blijven, de toekomstige spelers van NAC en NEC leren hoe ze van hun club het nieuwe Barcelona of Bayern Munchen kunnen maken. Hoe doe je dat? Bijvoorbeeld door de volgende adviezen serieus te nemen.

Lees ook:

Commitment

1. Zoek de verschillen
Het grote probleem in dit land, en van sommige politici in het bijzonder, is de bijna heilige drang tot nivelleren. Uitblinkers worden eerder gedoogd dan hoog gewaardeerd. We hechten meer waarde aan consensus en collectief, dan aan creatie en competitie. Dat leidt tot een samenleving met veiligheid voor de middelmaat, maar waar de stimulans voor de top steeds meer ontbreekt. Sterker nog: wanneer je met hard werken en veel doorzettingsvermogen eindelijk de top bereikt, dan zijn je schouders blijkbaar zo sterk, dat anderen daarvan automatisch mee mogen profiteren. Deze gedachtekronkel leidt ertoe dat de stimulans om je talenten in de wereld te zetten en ook de financiële vruchten van je eigen arbeid te kunnen plukken, steeds meer verloren gaat.

2. Zoek de zeevaarder
Van oudsher zijn we een volk van zeevaarders en kooplieden, die willen ontdekken en openstaan voor nieuwe ervaringen. Maar we zijn ook een volk van voorzichtige vergaderaars, dat zich graag terugtrekt achter de hoge dijken om te schuilen voor de ontwikkelingen in de boze buitenwereld. De vergaderaars hebben lange tijd de boventoon gevoerd. Nu is het tijd om de zeevaarder in onszelf weer naar boven te halen en met elkaar een mindset te ontwikkelen die is gefundeerd op gedegen kwaliteiten als persoonlijk ondernemerschap, hoop, optimisme, mentale veerkracht en zelfwerkzaamheid. Onderzoek van Luthans, Youssef en Avolio (2007) laat zien dat doelgericht werken aan deze kwaliteiten op de lange termijn het cruciale verschil maakt tussen succes en voldoening enerzijds en voortkabbelende middelmatigheid anderzijds.

3. Zoek de juiste mindset
De ervaring leert dat er veel talent nodeloos verloren gaat doordat leidinggevenden, trainers, onderwijzers en opvoeders, een verkeerde mindset hanteren. Volgens Carol Dweck, hoogleraar Psychologie aan Stanford, zijn er twee soorten mindsets te onderscheiden: een gefixeerde mindset, die ervan uitgaat dat je eigenschappen aangeboren en onveranderlijk zijn en een groeimindset, die ervan uitgaat dat je kunt leren en veranderen. Dweck toont aan dat een gefixeerde mindset in sterke mate je eigen ontwikkeling en die van de personen aan wie je leiding geeft, blokkeert. Je gaat dan namelijk mensen ‘digitaal’ beoordelen, in de zin van ‘het is wat’ of ‘het zal nooit wat worden.’ Wanneer je op enigerlei wijze werkzaam bent als vormgever van talent is het dus noodzakelijk dat je leert om met een open mindset naar mensen te kijken en vooral geen voorbarige conclusies te trekken.

4. Zoek je grootsheid
Het vereist durf en een zekere mate van ‘onredelijkheid’ om je talent groots in de wereld te zetten. George Bernard Shaw zei ooit: ‘De redelijke mens past zich aan de wereld aan. De onredelijke mens volhardt in zijn pogingen de wereld aan hemzelf aan te passen. Derhalve is alle vooruitgang afhankelijk van de onredelijke mens.’ Mooie uitspraak, met een hoog waarheidsgehalte. Succesvolle mensen durven grote, gekke gave doelstellingen te formuleren en weten deze vervolgens heel concreet om te zetten in dagelijkse actie. Zo is het leven ook bedoeld: jezelf creëren en laten zien wie je bent, in plaats van jezelf verbergen en verdwijnen in de grauwe massa. Formuleer dus een aantal grote, gekke, gave doelstellingen, waarmee je de verwachtingen van jezelf en die van anderen overtreft. Dat maakt het leven absoluut leuk en uitdagend.

5. Zoek de verantwoordelijkheid
In mijn wereldbeeld is het individuele leven van belang en kan iemand daar zelf invloed op uitoefenen. Dit resulteert in de norm dat je verantwoordelijk bent voor de kwaliteit van je bestaan. Deze norm roept de nodige kritiek op, want het veronderstelt dat het leven tot op grote hoogte maakbaar is. Is dit wel haalbaar voor iedereen? Leidt het niet tot overspannen verwachtingen over wat een mens zou moeten kunnen en willen?
Het is oneerlijk en onjuist om mensen verantwoordelijk te stellen voor omstandigheden die moeilijk beïnvloedbaar zijn. Aan de andere kant mag je ook stellen dat je kunt leren om verantwoordelijkheid te nemen voor de kwaliteit van je eigen leven en de zaken die je redelijkerwijs kunt beïnvloeden. Dat is bij uitstek de beste manier om sterke schouders te ontwikkelen en een bijdrage te leveren die er wezenlijk toe doet.

Waar kiezen we voor?
Nederland moet keuzes gaan maken: gaan we voor gezellig meespelen op het grote veld, met af en toe een klein succesje en een tamelijk grote kans te degraderen naar de lagere regionen? Of gaan we voor de top en de strijd, de ambitie en de opofferingen die daarbij horen? Ik hoop van harte dat we kiezen voor een faire en verantwoordelijke competitie en dat we een collectieve mindset ontwikkelen die dit mogelijk maakt.

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Hi Cees,

Jouw column is mij uit het hart gegrepen; ook binnen bedrijven kom ik iets te vaak een “7,5” cultuur tegen: “we scoren een voldoende, waarom zou ik me druk maken” of ” ik doe GEWOON mijn werk”.

Het is dan de WAL die het schip gaat keren: ondernemende, proactieve bedrijven, teams en professionals die voor minimaal een 9+ gaan, gaan anderen voorbijstreven en gretig gebruik maken van bedrijven en professionals die genoegen nemen met een voldoende.

Ook binnen ons verandertrajecten komen we teams/professionals c.q. ‘laggards’, ‘die hards’ tegen die te laat beseffen, dat zij de boot missen.

Men lijfspreuk blijft daarom ook: “ingite The Greatness in You, and Inspire others to do The Same”: waarom zou je genoegen nemen met een beperkte en beperkende visie van jezelf en je bedrijf?

Met jouw aanpak van Personal Branding (Opmerkelijke Ik) help je mij en anderen door een extra zet te geven in de goede richting…

Ik wens iedereen een Gewaagde, Uitdagende en Inspirerende toekomstvisie van jezelf en je bedrijf toe; ook in 2013…

p.s. de “zeevaarders mentalitiet” had ook zijn keerzijde: zie de Gouden Eeuw van de VPRO…

Met passie..

Marvin Sutherland
http://www.essentialbi.nl

Hi Marvin,

Dank voor je aardige woorden. En inderdaad: de ‘zeevaarders mentaliteit’ staat in deze tijd voor ethisch en integer ondernemen, laten we dat vooral niet vergeten! Er zijn voorbeelden uit het verleden die we ons moeten blijven herinneren, omdat ze aantonen hoe snel nobele ambitie kan ontaarden in brute piraterij.

Hallo Cees,

Treffend verwoord! Ben het helemaal met je eens. Laten we er met elkaar nog veel meer uit gaan halen. Die groeimindset hanteren en er vanuit gaan dat mensen tot veel meer in staat zijn dan wat ze nu nog te vaak te horen krijgen. Dat worden andere beoordelingsgesprekken!

Mooie bijdrage van je. En een mooie oproep: om met z’n allen ons meer te gaan richten op opmerkelijk presteren. Ik sluit me graag bij je aan!

Benieuwd wat anderen ervan vinden….

Warme groet,

Arjan Lautenbach
http://www.partnerinontwikkeling.nl
http://www.ontwikkeljeverder.nl

Goed verhaal dat uit mijn hart is gegrepen!
In tegenstelling tot Marvin, die een 9+ al voldoende vindt, ben ik van mening dat je iedere dag voor een 10 moet gaan.
En als ik dan kijk, dan zie ik dat de management tools zelfs meegaan in het afzwakken daarvan. Zero Defects is al vervangen door 6sigma, we mogen al fouten maken dus en dat is het begin geweest van het afkalven van kwaliteit. Daarnaast maken tools als 6sigma simpele zaken te complex, leuk voor de Q-manager die met een zwarte band gewichtig kan gaan doen, maar verder totaal nutteloos.
En nu zijn er weer bedrijven die proces verbetering “lean” zijn gaan noemen, waarmee ze een goede tool weer eens te complex maken en het begrip “lean” ook nog eens totaal uit zijn verband rukken.
En dan gaat de vergelijking met NAC goed op. Een club die al tientallen jaren gekweld wordt door wanbeleid. Geen goede jeugdopleiding kent, te veel geld uitgeeft aan verlopen talenten en er financieel een zootje van heeft gemaakt.
Of NEC, dat ook geen opleidingshistorie heeft en een trainer die zichzelf belangrijker vindt dan de rest van de wereld. Die heel simpele zaken erg ingewikkeld weet te maken en eigenlijk alleen maar met zijn ego bezig is. Twee clubs die inderdaad het slechte voorbeeld zijn voor ieder bedrijf in ons land.

Willen we het optimale halen uit onze medewerkers, dan moeten we personeelmanagement in de core van de business zetten. Moeten we al die domme tools van de verouderde personeelzaken overboord zetten. Weg met de functiebeschrijvingen, functiewaardering, beoordelingen en al die domme dingen waar zowel de medewerkers als de leidinggevers steeds weer worden gepest.
Ga op zoek naar talenten, bindt ze ver voordat ze in dienst komen, volg de medewerkers in hun ontwikkeling en pas hun takenpakket aan op hun talenten. Volg oud medewerkers in hun ontwikkeling en haal ze terug als ze weer toegevoegde waarde kunnen hebben. Dan zal de organisatie gaan floreren als nooit tevoren.

Doorgaan voor een zesje? Personeelszaken laten zoals hij is? Mij best, zeker als U over pakweg 5 jaar niets meer te doen wilt hebben. Want doorgaan zoals nu is het einde bespoedigen.
Blijft uw onderneming net als NAC marginaal bestaan dankzij kunstgrepen of gaat u bouwen zoals bijvoorbeeld nu Willem II, nog wel de drager van de rode lantaarn, maar een club die met een uitgekiend personeelbeleid en echte teambuilding gaat groeien naar een stabiele club.

Wat een hoop waarheid in een artikel. Complimenten.

Wat ik nog een beetje mis is dat de zwakkere die we in Nederland zo graag tot een 6’je tillen vaak ook een 10 kunnen worden, alleen niet op het gebied wat wij van hen verwachten. Dat begint al op school. Zie je een kind wat moeilijk meekomt in de voorgeschreven leerstof, dan kan het zo zijn dat dat kind excellereert in een heel ander onderwerp. Vaak hoort dat niet tot de leerstof, dus er wordt geen aandacht aan besteed. Men is erg druk met het ophalen van het niveau waarin het kind nooit een talent zal worden en neemt hiermee zoveel energie weg dat er geen energie meer over is om de talenten van het kind aan te spreken.

Hier begint men met de 6’jes cultuur en die wordt tot in het bedrijfsleven doorgetrokken. Helaas.

Ik probeer mijn kinderen mee te geven dat ze trots moeten zijn op wat ze goed kunnen en graag doen. En dat ze die trots mogen uitspreken. Niet erg Nederlands, maar hopelijk wel een trend die over een paar jaar geaccepteerd is!

Groet,
Ine Klosters

Helemaal mee eens , Ine. Ieder kind, elk mens, beschikt over een aantal unieke talenten of intelligenties. Voortbordurend op het werk van Gardner over meervoudige intelligentie onderscheid ik 16 verschillende intelligenties. De enige relevante vraag is dus hoe, op welke wijze, iemand intelligent is en dat tot bloei brengen. Natuurlijk: de voorgeschreven leerstof is tot op zekere hoogte nodig om volwaardig mee te kunnen draaien in onze samenleving. Maar om te kunnen excelleren moet je weten wat je ware talenten / intelligenties zijn en daar gericht gebruik van maken. Zo te lezen ben jij hier met jouw kinderen goed mee bezig.

Groet van Cees Harmsen

hallo Cees, lijkt me interessant wat je beschrijft over Gardner. Heb je daar meer informatie over?

Met vriendelijke groet,
Ine

Ha Cees,

Super 2013-wishes to you!

Betreft je column: helemaal mee oneens! Inderdaad, ik kan en wil dit niet doorsturen binnen m’n netwerk. Met je ‘Zoek…’-format en bad-good-people, creeër je een raster van 10 personen in de wereld. De werkelijkheid niet zo makkelijk; wel vermakelijk!

Ik heb in 2011 een cursus bij je gevolgd; daarna enthousiast je boek (Opmerkelijke ik) gekocht. Kern dat ik eruit heb gehaald en wat me is bijgebleven: werk door op je eigen ‘kansen’, datgene waar je goed in bent. En blijf niet eindeloos werken aan je ‘beperkingen’, maar probeer daar weer andere mensen voor in te zetten. Hierbij benut je elkaars sterke kanten en kom je gezamenlijk tot een goede output.

Kijk eens naar het basisonderwijs. De klasgrootte is ernorm. De diversiteit eveneens. In ’t klasje van mijn dochtertje zit een half dove, kinderen van andere continenten, leeftijdsverschillen etc. Mijn dochtertje doet haar weektaak zo gemakkelijk dat zij in een groepje van 4 een extra opdracht krijgt. (Ja klopt, papa is super trots…) Individuele aandacht en motiviatie is hier onderdeel van het lesbeleid. Ga ermaar aan staan; petje af voor die juffen van tegenwoordig!

Ik snap jouw taal niet. Je voorbeelden zijn vooral citaten van anderen. Wat doe je er zelf aan, vanuit je eigen praktijk? Het klinkt allemaal als een generaal die zijn troepen oppept om ten strijde te gaan. Heb ik niks mee. Ben ik dan middelmatig? Prima, ik ben niet zo van de hokjes. Ik zou veel eerder een betere (genuanceerde) integratie van de maatschappij willen zien. Niet specifiek ‘zwemles’ voor kinderen, apart voor ouderen, afzonderlijk voor gehandicapten etc. Dat daar een paar ‘kartrekkers’ uit voortkomen om dat tot stand te brengen, schitterend. Die kartrekkers moeten ook worden gestimuleerd om het leven tot een hoger kwaliteitsnivo te brengen. Daar mag een individuele beloning tegenover staan.

Groet, Michiel

Beste mensen, een paar reacties op jullie reacties.

Ine: stuur even een mailtje, dan zend ik je een artikel waarin deze intelligenties aan bod komen.

Michiel: jij ook de allerbeste wensen natuurlijk! Je reactie brengt me wel wat in verwarring. Goed om te horen dat je dochtertje de individuele aandacht krijgt die zij verdient en goed dat haar juf daar de tijd voor neemt. Zo hoort het ook. Mijn punt is juist dat onderzoek aantoont dat we slecht zijn in het stimuleren van talent en dat we dreigen af te glijden naar de middelmaat van de Europese arbeidsmarkt. Dat is geen verwijt naar de hardwerkende juf en meester in het basisonderwijs, maar een logisch gevolg van het feit dat we in Nederland politici hebben rondlopen die roepen dat nivelleren een feest is en daarmee een mentaliteit belichamen die excelleren afstraft.
Mijn pleidooi is om een mentaliteit te bewerkstelligen die daar verandering in aanbrengt. Die mentaliteit draag ik uit in al m’n werk, of het nou een cursus onderhandelen is zoals jij die bij mij hebt gevolgd, of in de boeken en artikelen die ik schrijf. Ik ben geen generaal die mensen vertelt wat ze moeten doen, omdat de mensen met wie ik werk zelf keuzes moeten en kunnen maken. Ik ben een verhalenverteller, die mensen met voorbeelden en resultaten uit de positieve psychologie, illustreert wat er mogelijk is in een mensenleven. Dat is mijn werk en daar sta ik voor.

Ik denk dat Ine een heel belangrijk punt aanhaalt. Een van de zaken die op de basisschool al fout gaat is dat goed lerende leerlingen niet de kans krijgen veel verder te komen dan het gemiddelde, maar waar het ook fout gaat is dat die minder goed lerende leerling soms ander talenten heeft die niet ontdekt worden en zeker niet ontwikkeld. Dislecten kunnen in bepaalde richtingen fantastische prestaties leveren. Ik las laatst een artikel over een IT bedrijfje waar veel autisten werken omdat die hele specifieke kwaliteiten hebben, die heel bruikbaar zijn in die omgeving. Het onderwijs moet naast een goed niveau zorgen dat er onder elk dekseltje een goed potje komt. Ik heb wat twijfels bij de term ambitie. Het ambitieniveau van scholen kan en moet omhoog. We lopen wel steeds te roepen dat we een kennisland zijn, maar als we de daad niet bij het woord voegen wordt dat natuurlijk niets. Ik kom echter ook wel eens mensen tegen waar de balans tussen ambitie en talent/kennis/vaardigheden zoek is. Dat werkt ook niet echt.

Hi Arno,

Ik ben het totaal mee eens met het artikel van Cees.
Echter is dit meer van toepassing in een bedrijf dan in een maatschappij. Maar inderdaad, ik word ook erg moe van het “ja maar”-cultuur en what have you…En zeker in deze crisis…
Handje ophouden is makkelijk, maar ga maar eens wat ondernemen. Op die manier merk je al snel genoeg hoe moeilijk het kan zijn om een GOEDE business te runnen en in stand te blijven houden !
Ook al zouden alle pogingen mislukken met dát wat men probeert te doen, men creeert bij zichzelf wél het respect én begrip wat het anderen kost die het wel is gelukt.
Men gaat zien dat niets vanzelf gaat en wanneer dat begrip is gecreeerd, dan is het hoogstwaarschijnlijk dat men in de toekomst eerder een “Ja”-en houding aan gaat nemen en van daaruit innovativiteit wil stimuleren.
Dit kan ook – of juist – in een maatschappij gebeuren.

Veelal is het ook zo dat als “achterlopers” alle, of teveel, aandacht krijgen om bij te benen ipv de meeste energie te besteden aan de middelmoot en de enthousiastelingen, dan demoraliseer je vaak deze laatste 2 groepen.
Andersom, wanneer de energie wordt besteed aan diegenen die vooruit willen en / of open staan voor nieuwe dingen, dan merken op een gegeven moment de “achterblijvers” dat zij “uitgesloten” worden.
Niemand vind het leuk om uitgesloten te worden en velen gaan dan automatisch toch mee proberen te doen…..

Thanks for sharing !

Toon alle 11 reacties
x
x