Channels

Nog niet zo lang geleden was de manager een goed en eerzaam mens. Iemand die rust en orde bracht in een wereld waar de monodisciplinairen langs elkaar werkten, de samenhang der dingen ontbrak en visie ver te zoeken was. Als je manager was, dan liet je je daar op voorstaan. Manager zijn was cool.

Hoe anders is dat nu. Op feestjes en partijtjes maken mensen omtrekkende bewegingen om dat ene woord te vermijden.
‘oh, je bent dus een manager?’
‘shhhh, niet zo hard!’

De manager staat in een kwaad daglicht. Het opmerkelijke is dat de aversie tegen managers al lang geen betrekking meer heeft op de excessen – de exorbitante salarissen en bonussen, het verdonkeremanen van faalwerk en het vergevingsgezinde old boy network. Nee, het is het vak zelf, het managen, dat onder vuur is komen te liggen. De manager, iedere manager, die zijn beroep uitoefent is verdacht.

De kruistocht tegen het management wordt door geleid door de steeds verder uitdijende groep van werknemers die zich professionals noemen. Gesterkt door de titel van Matthieu Weggemans bestseller eisen zij luidkeels dat de manager op afstand blijft: ‘ons managen, niet doen!’ Deze (zelfverklaarde) professionals krijgen alle ruimte om hun ongenoegen met het vermeende Dictaat van de Manager te ventileren. Zo ontwikkelt het NRC Handelsblad zich stilletjes aan tot een podium voor management bashing door getergde werknemers uit de zorg, de culturele sector, het onderwijs en de wetenschap. Onlangs nog mocht hoogleraar Ewald Engelen zich het schuim op de mond schrijven in een ingezonden brief waarin managers te kakken worden gezet als vertegenwoordigers van de “anti-intellectuele beroepsgroepen”, “Filistijnen” en halve maffiosi die met “[intimidatie] de laatste bolwerken van verzet oprollen”. (http://www.nrcnext.nl/blog/2012/07/18/de-manager-heeft-gewonnen/)

Lees ook:

WAUW voor de Managers

Dat Ewald Engelen en de zijnen wild om zich heen slaan, mag geen verbazing wekken. De positie van professionals staat onder druk en het is niet meer dan menselijk om het kwaad buiten je zelf te zoeken. Zet managers weg als heerszuchtige spreadsheetfetisjisten of vijanden van het vrije denken en de bron van alle onheil is gelokaliseerd.

Wat mij verbaast is dat managers in reactie op de felle aantijgingen een oorverdovende stilte laten horen. Een grote en anders zo mondige beroepsgroep wordt bij de enkels afgezaagd en de managementwereld draait gewoon door. Geen vlammende manifesten waarin het belang van goed management, juist nu, wordt onderstreept. Geen nagezonden brieven waarin het romantische beeld dat professionals van zichzelf hebben fijntjes wordt gecorrigeerd. Waarom niet? Voelen managers zich verheven zich verheven boven de kritiek? Opereren zij liever in de luwte? Of zijn managers het misschien stiekem eens met de kritiek op hun vak?

Ik vind het maar een saaie wedstrijd met slechts één partij die aanvalt.

Kom op managers, in het geweer!

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

De verklaring ligt voor de hand. De manager is in het leven geroepen om de met begrip van het primair proces, de grote lijnen van de organisatie te bewaken en door te zetten. Inhoudelijk is zijn taak gewenst gedrag te bevorderen, en maatschappelijk aberrant gedrag te voorkomen. Nu steeds meer sectoren in het licht van de schijnwerpers van de snijtafel komen te liggen, komt de manager steeds meer in een kwade reuk. In het beste geval valt hem/haar een stuitend gebrek aan inzicht en overzicht te verwijten. In het slechtste geval is hij zelf de aanjager van aberrant gedrag. Sturend in de richting van zijn eigen portemonnee en met kadaverdiscipline werkend voor de de korte termijnbelangen van per definitie gewetenloze, want anonieme aandeelhouders.

Column naar mijn hart. Het is verleidelijk om de handschoen op te pakken in een poging tot professional-bashing. Niet voor niets klinkt het hardste geklaag uit sectoren als onderwijs en zorg. Daar waar nog te vaak het management juist wordt bedreven door voormalige professionals, die wat anders wilden of waarmee de instelling iets anders moest. (Managers worden niet gemaakt op cursussen). Dat organisaties veel managers hebben wil nog niet zeggen dat ze goed gemanaged worden. Maar genoeg.

Onder het mom van management doen mensen elkaar en hun teams verschrikkelijke dingen aan. Maar het heet ook management wanneer schitterende teamprestaties worden gerealiseerd en de mooiste organisaties worden gebouwd. Ook in de genoemde sectoren.

Eens met de oproep. Maar antwoord met je voeten, managers. Trots, maar niet onaantastbaar. Aanwezig en aandachtig. Haal het beste in elk van je mensen naar boven. Wees duidelijk en direct en tegelijk dienstbaar en dankbaar.

Aks weerwoord wil ik graag verwijzen naar een eerdere tekst van mijn hand, hier de link: http://hollandsglorie.wordpress.com/2012/06/13/gezocht-leider-uh-lijder/

nog maar een eerder geschreven tekst, over de geneugten van Taylor en de onzin die zelfmanagement heet: http://hollandsglorie.wordpress.com/2011/06/04/een-onsje-minder-zelf-graag/

[…] zwijgen de aangevallenen, terwijl – zo redeneert de columnist in zijn column – managers ‘juist nu’ zo nodig zijn om ‘rust en orde te brengen in een wereld waar de […]

Het is niet de professional die onder druk staan maar de manager. En voor een belangrijk deel is dat ook terecht en dat verklaart de oorverdovende stilte. Het is wel belangrijk om het begrip manager goed te duiden. Managers zijn letterlijk vertaald beheerders. Er zijn ook (bedrijfs)leiders met het label manager (omdat dat tot enkele jaren terug zo sexy was) maar dat zijn geen echte scientific managers omdat ze zich niet beperken tot het bewaken van enkele elementen (zoals kosten, ziekte, book-to-bill, voorraad, enz.) maar ook aanwezig zijn op de werkvloer en betrokken zijn met wat daar gebeurd. De besten stellen zich daarbij dienstbaar op om de productie zo efficient mogelijk te laten verlopen en stellen daarnaast doelen ter verbetering van de prestaties.

Tot 1911 toen management werd uitgevonden door Taylor hebben bedrijven eeuwenlang zonder managers kunnen bestaan. In de jaren 50 van de vorige eeuw is het fenomeen managers komen overwaaien naar Nederland en langzamerhand hebben de meeste grote organisaties zoveel managers dat de ene helft van de mensen de andere helft zegt wat ze moeten doen. Het is daarbij bijzonder dat er nog steeds allerlei management principes worden gebruikt en zijn geaccepteerd zonder enig betrouwbaar/wetenschappelijk ondersteunend bewijs voor hun werking. Sterker nog er is steeds meer wetenschappelijk bewijs dat management juist niet werkt.

Goeddraaiende (familie)bedrijven gaan vaak failliet als er door gebrek aan opvolging een manager aan het hoofd wordt gezet. In de thuiszorg draat het tegenwoordig om spreadsheets in plaats van om clienten. Dankzij de managers krijgen mensen een luier om terwijl ze niet incontinent zijn, maar omdat de professionele medewerkers het gewoonweg niet binnen 2 minuten en 15 seconden redden om iemand naar het toilet te helpen. Iedereen kent uit eigen omgeving wel meer excessen en problemen die door management worden veroorzaakt waarbij de spreadsheet het wint van verstand van zaken.

In plaats van managers moeten bedrijven weer klantgerichte leiders krijgen (visionairs die de lange termijn in het oog houden in plaats van de jaarlijkse target op onzinnigheid). Waar zijn de chefs gebeleven die vanuit kennis en praktijkervaring kunnen coordineren?

Misschien eens aardig om in deze recessie te kijken naar bedrijven die het nog steeds goed doen en bedrijven waarmee het niet goed gaat en te ontdekken dat er een relatie bestaat tussen managementdichtheid en underperformance. Het is geen onzin wat Weggemans, Mintzberg, Wijffels, de Waal enz. zeggen.

Toon alle 7 reacties
x
x