Channels

Ofschoon de ZZP-er het antwoord lijkt op de vraag naar een optimale balans tussen vraag en aanbod, betwijfel ik of daar allemaal gezonde drivers onder liggen. Eerder harde noodzaak, denk ik. We plakken daar het plaatje ‘ZZP’er’ op terwijl het feitelijk een groot deel parttime werklozen zijn. Daarnaast is zonder meer een persoonlijk aandachtspunt voor iedereen die denkt zich ZZP’er te moeten noemen het krijgen van eerlijke feedback en de broodnodige eigen ontwikkeling.

Ik waarschuw jonge mensen er ook voor dit niet te snel te gaan doen. Juist grotere organisaties investeren in mensen om ze nog dingen bij te brengen die ze in hun opleiding niet hebben geleerd. Dat mis je als ZZP’er. Want als ze het druk hebben doen ze niets aan zichzelf. Hebben ze het niet druk dan gaan ze nieuwe klanten vangen, maar niet aan hun eigen ontwikkeling werken.

Je krijgt ook gewoon meer eerlijke feedback in organisaties. Ik ken vrij veel mensen die na een paar jaar in de ZZP-rol juist weer op de loonlijst zijn gaan staan bij organisaties. Het belang van acceptatie in een team, eerlijke feedback krijgen, ook weer mee mogen doen aan bedrijfsinterne opleidingen en coachingsprogramma’s en niet te vergeten de personeelsuitjes. Ergens bij horen.

Lees ook:

Zeg, ZZP-er, hoe zit het met jouw uurtarief?

Ik ben dus niet iemand die alleen maar juicht over het hele ZZP’erschap. Ik denk dat je ook daar altijd moet kijken: past het bij iemand? Of anders gezegd: is er een goede match tussen werk en mens? En bij behoorlijk wat mensen past dat absoluut niet. Het bestaat niet dat zoveel ondernemers in Nederland rondlopen die dat ook echt in hun bloed hebben. Het is een geïdealiseerd beeld. Helaas zie je regelmatig ongelukkige mensen in een ZZP-rol. Jonge mensen, die veel te jong, vrijwel direct na hun it-opleiding bijvoorbeeld in die rol gingen zitten. Dan zie je dat ze op een gegeven moment tegen een muur lopen en dat ze echt gedwongen moeten worden om weer bij te leren.

ZZP’er-schap of de enorme groei ervan, is in zekere zin ook een uitdrukking van het feit dat we onvoldoende in staat zijn om werk met mensen te matchen. Als we dat beter zouden doen, zouden we aanzienlijk minder ZZP’ers hebben. ZZP’er-schap komt ook voort uit de angst van managers om nieuw personeel aan te nemen. Dat gaat dan helemaal niet over de kwaliteit van het personeel. Het gaat over headcount en indekken. Risico wel of niet willen nemen als onderneming of het maar oplossen via andere constructies. Als je alles goed doet als onderneming, dan kun je hele lange periodes van groei volhouden. En dus zal je minder angst hebben om continu mensen op je loonlijst te zetten, en heb je dus minder ZZP’ers nodig.

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Wat ik heb gezien bij bijna alle ZZP-ers is dat ze basis vaardigheden missen.
Dat komt niet alleen door het gemis aan feedback en erkenning, maar vooral door gebrek aan ervaring.

Als je nooit een mailing hebt opgezet en uitgevoerd, omdat een secretaresse of de afdeling communicatie dat voor je deed, dan kan het een latertje worden.
Een simpel Excelletje kan een nachtmerrie worden als je daar geen ervaring mee hebt. Opzetten van een klanten databeestje idem dito.

Maar ook de baas die je niet meer achter je vodden zit om dingen goed en op tijd klaar te hebben doet een zwaar beroep op eigen discipline.

En zet nou toch je inkoop, BTW en andere financiële verplichtingen DIE JE VAN TEVOREN WEET op een apart bankrekening nummertje met pakweg 10% voor het buitengebeuren zodat je niet in de verleiding komt die net iets te vette auto te kopen.

Nou, dit soort commentaar kan je beter binnen houden, want men geniet eerst van het feit dat NIEMAND ze meer de oren wast. Nou, ja, behalve de fiscus dan.

Groet,
Jos Steynebrugh
Marketing en Innovatie Consulent

De meeste ZZP ers die ik ken (ik ben er zelf ook een) passen helemaal niet in het hierboven geschetste beeld. Ik, en de meeste ZZP ers die ik ken, doen veel meer aan ontwikkeling en opleiding dan mensen in loondienst, juist omdat we zelf kunnen bepalen wat goed voor ons is en omdat we het geld dat daarmee gemoeid is er voor over hebben. Natuurlijk zijn er uitzonderingen die vergeten zich te ontwikkelen en te lang voortborduren op successen in het verleden. Die mensen komen zichzelf vroeg of laat tegen en ontdekken dat de unieke kennis en vaardigheden waarover zij beschikten gemeengoed geworden zijn. Overigens zie je dat ook (en misschien wel vaker) bij mensen die ineens (onvrijwillig) een einde zien komen aan een carriere in loondienst. Het is wat te gemakkelijk om alle ZZP ers zo af te schilderen.

Negatief beeld geschetst, vooral door Jos, helaas goeddeels herkenbaar. Alleen zijn sommige mensen – ik ben daar een voorbeeld van – niet gaan interimmen vanuit die vrijheidsdrang, maar uit noodzaak. (huis te koop, relocatie naar ver weg, kostwinner).

Mailingen wegdoen mag volgens mij al een poos niet meer en voor managers zoals ik heeft dat ook geen enkele zin. Ik heb eindbeslissers nodig. Mijn administratie doe ik braaf op een aparte zakelijke rekening en heb ik uitbesteed aan een adminkantoortje. Ik zet de helft van mijn omzet netjes weg. Tot zover goed he?

Parttime werkeloze, dat is geloof ik een goede omschrijving: dat is wel precies hoe ik het ervaar. En nog wel een in een catch 22 ook: voor vaste banen lijk ik niet meer in aanmerking te komen (ik wordt steevast afgewezen alleen op brief en CV) omdat ik ‘teveel een interimmer ben’ en interimopdrachten zijn er niet of weinig en het aanbod is heel erg groot (veel parttime werkelozen op de markt). Dus. Met al mijn werkervaring en als keigoede manager – al zeg ik het zelf – kom ik simpelweg niet meer aan werk, vast of interim.

Oplossing, heren? Want deze zzp’er voelt zich behoorlijk alleen.

Groet,

Annemarie Vos
manager op tactisch/strategisch niveau in zorgorganisaties

x
x