Channels

Vrouwelijke werkwaarden en Coaching / ZZP

Gisterenavond was ik bij een presentatie van Marieke Breuer, die als afstudeeropdracht aan de Universiteit in Maasstricht onderzoek deed naar het groeiende werkveld van vrouwelijke re-integratie coaches en loopbaanbegeleiders. Zij was tevens nieuwsgierig naar wat vrouwen bewoog deze stap te zetten en hoe deze vrouwen invulling geven aan hun werk. Ik was een van de geinterviewden.

Over het algemeen blijkt dat vrouwen in Nederland attitude in het werk belangrijk vinden (samenwerking), en dat mannen inhoud van het werk belangrijker vinden. Uit het onderzoek van Breuer blijkt dat persoonlijke groei voor deze vrouwen voorop staat, in zowel de coaching als voor zichzelf. Een aantal aspecten van het onderzoek vielen me op: De vrouwen vinden dat over het algemeen vrouwen meer eigenschappen hebben die geschikt zijn voor coaching, als empatisch vermogen, intuitie, communicatieve vaardigheden, dan mannen. Op de vraag of de vrouwen dit van zichzelf bewust zijn en dit dan ook bewust inzetten, is het antwoord: ”eh,… nee.” Grappig. Of niet? Vrouwen kloppen zichzelf niet zomaar op de borst met hun positieve eigenschappen. Mannen doen dit soort dingen veel gemakkelijker. Daar zouden we wat van kunnen leren.

Lees ook:

De flexibele schil strategisch ingezet

Passie

Wat me ook opviel was de passie waarmee de vrouwen gisterenavond voor hun persoonlijke werkwaarden gingen staan. Alle vrouwen uit het onderzoek hadden gemeen dat zij een switch hadden gemaakt in hun carriere, omdat hun persoonlijke waarden niet overeenstemden met de werkwaarden van het bedrijf of organisatie waaruit zij kwamen. En dat was de reden om coach en ZZP”er te worden. Immers: dan bepaal je zelf hoe en met wie je werkt. En ook dat herken ik helemaal. Er ontstond een levendige discussie.

Maatschappij

Wat betekent dit maatschappelijk gezien? Het aantal coaches groeit enorm, het overgrote merendeel is vrouw. Stel dat het gros van die vrouwen zich op hun werk niet kunnen vinden in de bedrijfswaarden- en normen, en dat het persoonlijk stuklopen hierop een reden is om voor zichzelf te beginnen? Wat als de markt verzadigd is met coaches? En wat zegt dit over de huidige bedrijfswaarden- en normen? Als er zoveel vrouwen zijn die zich in de huidige bedrijfscultuur niet meer thuis voelen, ligt dan niet een oplossing in de bedrijfsaansturing en het veranderen van de bedrijfscultuur? Aan de top van bedrijven zijn het in 90% van de gevallen (of meer) toch de mannen die de sceptor zwaaien. Zij bepalen met hun beleid de bedrijfscultuur. Wat zou er veranderen als er meer vrouwen aan de top zouden staan?

Als alle vrouwen weglopen bij bedrijven, omdat het ze zich niet op hun manier kunnen ontplooien, blijven we met zijn allen in hetzelfde schuitje zitten. Sommige vrouwen als Vivienne Westerhout van www.mamas.nl en www.haareigenzaak.nl verenigen zich in een netwerkorganisatie en proberen op die manier hun krachten en persoonlijke- en bedrijfswaarden te bundelen. Zij is de organisator van de van 9 tot 3 vacaturebank. Gericht op vrouwen die en carriere en hun zorgtaken willen bundelen. Wordt het niet tijd dat bedrijven zich meer richten op de behoeften van vrouwen? Nergens in Europa wordt zoveel parttime gewerkt dan in Nederland…

En wat te denken van onderstaande stelling?

”Werk is ook gewoon brood op de plank” – ”Werk is als een stukje van mijzelf, het moet leuk zijn. Zo lang als het niet leuk is, werkt het niet voor mij. Plezier hebben en mijzelf ontwikkelen zijn geoppeld aan elkaar. Ik moet kunnen groeien, het moet voelens als leren, mij aan het denken zetten, het moet mij een soort ontwikkeling opleveren…”

Er ontstond een levendige discussie. Volgens een paar oudere vrouwen in de zaal was dit een voorbeeld van het ”verwende jonge vrouwen syndroom”. Voor jonge vrouwen moet het alleen maar leuk zijn. Werken is ook gewoon werken, je moet nu eenmaal je geld verdienen. Ja, ook ik. Maar als het even kan op mijn manier. En mijn motto is: ik wil vooral dingen doen die leuk zijn. En de dingen die ik niet leuk vindt, besteed ik zoveel mogelijk uit. Zodat ik tijd overhou om geld te verdienen met de dingen die ik wel leuk vind. Tot op heden heb ik op deze manier een succesvol coachings- en trainingsbedrijf. En ben ik gelukkig met wat ik doe.

Dilemma

Toch herken ik wel het dilemma. Op dit moment zit ik er weer in. Kies ik voor een klus die geld oplevert maar waarbij ik tegen facetten aanbots die tegen mijn persoonlijke waarden indruisen, of ben ik trouw aan mezelf en vertrouw ik erop dat er straks weer dingen op mijn pad komen die wel bij me passen? Waarbij openheid, eerlijkheid, vertrouwen en kwaliteit vor mijn vak een plek krijgen? Laat ik me leiden door mijn angst (ik verlies een stuk investering, ik heb minder omzet in de nabije toekomst, en dat met de credietkrisis!) of laat ik me leiden door mijn passie, mijn persoonlijke kernwaarden en missie: mensen uitdagen te werken en leven vanuit authenticiteit?

Als ik voor het geld kies, en de bijbehorende negatieve aspecten die bij deze keuze horen, ben ik ontrouw aan mezelf. ”Daarvoor ben ik niet voor mezelf begonnen”, roep ik steeds. Ontrouw zijn aan jezelf vreet energie. En dat is niet goed voor mijn gezondheid heb ik al gemerkt. Ik kies dus voor het laatste. Ik vertrouw erop dat er straks vanzelf weer iets komt wat wel past. Loslaten en vertrouwen dus.

En jij? Hoe staat het met jouw werkwaarden? Matchen jouw persoonlijke waarden met de bedrijfswaarden? Of ga jij voor de inhoud van je werk?

Leonie Linssen, coach en trainer en eigenaar van Verander je Wereld www.veranderjewereld.nl

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

@Leonie
Je probleemstelling is onvolledig en ook ongoed.

Eerstens de “contradictie” man / vrouw.
Je versterkt de oude tweedeling met je betoog. Zo, daar ben ik mee klaar.

Maar niet met je “uitsmijter”:

Quote:
Matchen jouw persoonlijke waarden met de bedrijfswaarden? Of ga jij voor de inhoud van je werk?
Unquote

Het is niet OF / OF, maar EN / EN
Ik ga je vertellen hoe ik daar als geëmancipeerde man toen mee omsprong, nu nog steeds en morgen ook mee om zal springen en overmorgen óók.

Lang geleden kreeg ik een vraag of ik voor / met STIMEZO een businessplan zou kunnen maken. Ik zei “Ja, dat kan ik. Of ik het ook ga doen is vers twee”. Ik had een interview van met beide artsen / directeuren toentertijd (ik praat over lang geleden).

De eerste ontving me zeer welwillend en geïnteresseerd. In een kort gesprek van pakweg 1 uur was duidelijk hoe hij dingen zag. Een werkelijk mooie Mensch!!!

De tweede was een ongelooflijke hufter. Bij wijze van spreken hoefde ik niet te gaan zitten; hij had alles al op een rijtje, zo zei hij. “Kijk, we maken die abortus-poot gewoon een commerciële activiteit en van de winst financieren we die In Vitro Fertilisatie (IVF).

Kanttekening: dit speelt zich af in een tijd dat in Nederland abortus werd “gedoogd” en van landen in de wijde omtrek vrouwen hier hulp zochten.

Kijk, als je op zo’n moment nog na moet denken, dan ben je verkeerd bezig. Het gaat mij er niet om wat màg (juridisch), of wat kàn (technisch) want dat is UITDRUKKELIJK NIET de discussie. Het gaat om jouw eigen super persoonlijke en onvervreemdbaar wetboek in jouw eigen koppetje.

Ik heb dit heerschap verteld dat hij stront tussen de oren had, ik voor hem niets zou doen al was het met goud behangen en de deur zo hard achter me dichtgesmeten dat ik hoopte dat het glas eruit zou vallen. Helaas, het glas bleef héél.

Als je gaat voor “juist” (màg wettelijk, kàn technisch verantwoord, procedureel in orde etc.) dan ben je niet klaar. Het moet ook nog “goed” zijn. En wat “goed” is maak je helemaal en alleen zelf uit of eventueel met je partner en/of kinderen.

Jouw “dilemma” heeft helemaal NIETS te maken met man of vrouw, maar met je eigen integriteit. En daar moet je voor stáán. Juist als je de huur / hypotheek niet meer kan betalen.

Groet,
Jos Steynebrugh
Marketing & Innovatie Consulent
http://www.changeenhancement.nl

Hoi Jos,

Dank je voor je reactie en je prachtig beeldend geschreven verhaal over jouw ervaring. Ik denk zeker dat je gelijk hebt mbt het punt van integriteit. Daar heeft het inderdaad helemaal mee te maken. Daarbij denk ik: of je al dan niet integer bent, heeft ook te maken met je waarden en normen, dus die link is er m.i. wel degelijk.

Ik moest trouwens wel even glimlachen bij het stukje over hoe je daar wegging, met die deur. Daarbij dacht ik: zoiets zou ik volgens mij nooit doen. Is dat omdat ik een vrouw ben, of is dit juist weer een voorbeeld van het verschil in benadering en communicatie tussen mannen en vrouwen?

Daarbij dacht ik ook terug aan de tijd dat ik bij een grote Multinational werkte met 90% mannen in dienst, waar ik getuige was hoe een paar heren tijdens een vergadering waar ik niet bij hoorde, elkaar met luide stem verrot scholden en elkaar voor rotte vis uitmaakten. Ik zat in een hoekje in de vergaderruimte, omdat het mijn ruimte was en zij nergens anders terecht konden. Ik was destijds oprecht verbaasd, dat maakte ik nooit mee in vergaderingen waar ik deel aan nam. Het is in al die jaren ook nooit gebeurd. Ik denk zeker dat er een verschil is tussen mannen en vrouwen, en dat dit voorbeeld het ook weer duidelijk maakt. Als er een vrouw bij is, is er een andere energie en gaat men anders met elkaar om.

En ja, ook bij mijn vrouwelijke clienten met loopbaanproblematiek zie ik terug dat hun persoonlijke werkwaarden vaak niet aansluiten bij de bedrijfscultuur (die rust op bedrijfswaarden- en normen). Daarbij herken ik wat ook uit het onderzoek kwam: vrouwen gaan meer voor samenwerking en teambuilding, en mannen zijn meer gericht op het halen van hun (persoonlijke) doelen en de inhoud van het werk.

Natuurlijk zijn het algemeenheden, en het laatste wat ik wil is alle mannen en vrouwen over een kam scheren. Want ook in mijn netwerk ken ik mannen en werk ik samen met mannen die hetzelfde in hun werk staan als ik. Met passie, vanuit authenticiteit, en met een open en eerlijke blik naar de wereld en hun omgeving. Gelukkig maar.

Ik schreef: ‘Ik moest trouwens wel even glimlachen bij het stukje over hoe je daar wegging, met die deur. Daarbij dacht ik: zoiets zou ik volgens mij nooit doen.’

Ik bedoel daarmee te zeggen, dat ik nooit op die manier mijn ongenoegen zou durven uiten, met dergelijk taalgebruik en met die deur zou smijten. Het lijkt me overigens wel heerlijk om te doen… maar toch. Ik zou dan vriendelijk doch direct en duidelijk vertellen hoe ik er over denk. Qua inhoud ben ik het dus met je eens ;-)

Integriteit en persoonlijke normen en waarden zijn zaken om te koesteren en te bewaken en nooit te verliezen. De kunst is om binnen de bestaande bedrijfswaarden en normen jezelf en dus jou normen en waarden te handhaven. Ik vind dat alles wat je doet of niet doet doordrenkt moet zijn met jezelf. Soms betekend het dat je moet zoeken, soms betekend dat dat je zeer creatief moet zijn maar altijd is het een uitdaging. Droombanen liggen niet ergens te wachten op je. Droombanen moet je zelf maken. Ik geef leiding aan alleen maar mannen die op hun beurt weer leidinggeven aan alleen maar mannen. Ik ben en blijf vrouw tussen al deze mannen en ik breng mijn normen en waarden over en vecht voor datgene waar ik voor sta. Dat maakt dat ik een manager ben waar rekening mee gehouden wordt, die er staat. Targets, doelen en oplossingen zijn dagelijkse kost persoonlijke groei kan altijd wat je ook doet, zorg dat je jezelf coached dan blijft wat je doet voldoening geven. Ik heb zowel mannen als vrouwen afgebrand zien raken. Verschillen zitten in de beleving. Elk mens heeft persoonlijke groei nodig en ontwikkeling alleen zijn vrouwen veel beter in het hardop benoemen van die zaken. Brood op de plank is nodig werk is iets wat een doel is daarvoor, dat het dan ook leuk is en voldoening geeft heb jezelf in de hand. Je staat niet direct aan de top dat moet groeien daar moet je zelf ook naar toe groeien, veeleisend zijn is vaak niet zo handig, de uitdaging zoeken en jezelf ontwikkelen in wat je doet wel! Passie is iets wat een mens bezit wat je ermee doet is ontwikkeling. Als kostwinner is doelen en idealen nastreven een groot goed kan het niet linksom dan rechtsom. Goochelen met de mogelijkheden dan kom je het meest ver. Keuzes maken is een luxe probleem, jezelf zijn en je eigen identiteit bewaren is een must. Ik werk op mijn manier.

Toon alle 4 reacties
x
x