Channels
 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Beste Aart,

Toon Gerbrands, de algemeen directeur van AZ, deed ooit de suggestie dat ieder bedrijf eigenlijk een Raad van Inspiratie zou moeten installeren. Zo’n raad zou moeten bestaan uit steeds wisselende mensen uit verschillende sectoren. Dat zorgt voor de nodige creatieve input en kan een hoop ellende voorkomen.

Wat mij betreft kunnen daar ook eigentijdse dwarsliggers en hofnarren in plaatsnemen. Dat kunnen bijvoorbeeld cabaretiers zijn maar ook eigengereide pubers.

Het Stedelijk Museum in Amsterdam heeft de gedachte van Gerbrands al in praktijk gebracht. Daar maakt men gebruik van 15 ‘blikopeners’. Het is een selecte groep scholieren van diverse opleidingen uit de hoofdstad. Ze geven advies, denken mee over de communicatie, en geven rondleidingen. Elk jaar start een nieuwe groep.

‘Blikopeners’ openen blikken van anderen en houden medewerkers af en toe een spiegel voor. Op die manier houd je de zaag scherp en voorkom je dat de trein ontspoort!

Ton Verbeek

@ Ton, dank voor je motiverende bijdrage over Blikopeners. Die is het alleszins waard om ter harte te worden genomen, opdat een ieder de ogen wijd open houdt en steeds weer met een frisse blik kijkt naar de zo vertrouwde omgeving met het vertrouwde handelen.

Bij het organiseren van tegenspraak moeten we echter vooral ook aan de ‘urgentie’ van alledag denken: we kunnen met frisse blik kijken, we moeten dat ook nog onder woorden DURVEN brengen. Juist de hiërarchie, de reguliere gang van zaken, persoonlijke beperkingen en dergelijke zorgen ervoor dat we ‘tegenspraak’ zouden wíllen geven maar het niet kúnnen. Een bekend voorbeeld – uit de ziekenzorg – is het wassen van handen dat nogal eens vergeten wordt of niet toereikend gebeurt. Spreek er je collega’s of je meerdere maar eens op aan!

Dan helpen de Blikopeners niet en is een spel als ‘de mol’ een oplossing. Wie durft de chirurg aan te spreken als zij haar handen niet wast? De chirurg als mol – die opzettelijk en zichtbaar voor anderen haar handen níét wast – zorgt voor intrigerende confrontaties wanneer zij haar collega’s en het ondersteunend personeel aanspreekt op het zwijgen. Dit spel vergroot de mogelijkheden om tegenspraak te organiseren en uiteindelijk te vergemakkelijken.

Het gaat erom ervoor te zorgen dat ieder van ons een dwarsligger zal moeten kunnen zijn. Protocollen genoeg (en niet alleen in de ziekenzorg), nu de uitvoering ervan nog. Dat is het alledaagse werk met de alledaagse taak om elkaar te durven aanspreken. Daartoe moet ieder tegenspraak kunnen geven en ontvangen. Daartoe zijn spelvormen en procedés als het premortum een uitkomst. Schat ik het juist in dan zal een Raad van Blikopeners dit van harte ondersteunen.

x
x