Channels
 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Beste Joost en Alje,

Mijn complimenten voor deze heldere vergelijking. Ik heb met open mond gelezen en me verbaasd over de treffende gelijkenis met een organisatie, die ik zelf heb meegemaakt.
Jullie stellen:
” In ernstig verwaarloosde organisaties is de innerlijke controle ontregeld: het collectieve geweten functioneert niet goed meer”.
Ik heb een relatiedeskundige en adviseur, Steven Pont, mogen meemaken, die dit vertaalde als: “het zelfreinigend vermogen”. Een organisatie moet kunnen (en durven) stellen dat het niet normaal is wat er gebeurt, dat iemand (of een team of de hele organisatie) abnormaal of onacceptabel gedrag vertoont.
Helaas wordt in verwaarloosde organisaties te laat onderkend dat iedereen, van hoog tot laag, van links tot rechts, verantwoordelijk is. En dat “we” eindelijk eens moeten ophouden met elkaar beschuldigen, maar juist gaan zoeken naar wat wel werkt. Stapje voor stapje, twee vooruit en een achteruit, werken aan wat wel succesvol is (en past in de bestaansreden van een organsatie). Dat vereist veel geduld, eindeloos veel geduld. En managers, die dat snappen!
Als ik na een paar maanden te horen krijg: “dat ene team heeft nu wel aandacht genoeg van je gehad, je moet meer tijd steken in een ander team”, dan weet ik dat ik aan een dood paard trek. Want zodra ik mijn hielen licht, zakt de boel weer terug in de modder.
Ik ben heel erg benieuwd naar de aanpak van dit fenomeen en zie uit naar het derde deel.
Groet, Joke

Ha die Ploegscharen (Alje en Joost),

Weer een eye-opener! Hoe vaak zijn we gewaarschuwd voor de organisatieverschraling? Hopelijk zijn er genoeg managers die bereid zijn zelfkritiek te leveren om tot een reinigende vermogen te kunnen komen. Het gaat uiteindelijk om klanten die vaak niet in staat zijn rechten op te eisen.

Ga zo door!

Johan Wesemann

Beste auteurs,
hoe voorkom je als confronterende medewerker, dat je het label krijgt van de lastige collega, die een verstorende factor vormt in de vermeende harmonie? Zeker waar verantwoordelijkheden en bevoegdheden niet duidelijk zijn uitgewerkt en afgebakend en de cultuur is: het elkaar echt daarop kunnen aanspreken doe je niet en “aardig zijn”/niet confronterend gedrag wordt beloond.

Ik begrijp uit het artikel dat dat soort labelen een bekende vermijdingsstrategie betreft, hoe je dat vervolgens kunt tackelen is me niet helemaal duidelijk geworden.
Ben heel benieuwd naar jullie antwoord.
Groetjes,
Marja

Beste Marja,
Labelen doen mensen om je heen: dat kun je nooit voorkomen. Hoe dichter jij bij de – onplezierige- waarheid zit, hoe heftiger de afweer.
Interessant is om je af te vragen waarom men de scherpe kantjes niet graag benoemt. Je noemt zelf al ‘niet duidelijk afgebakende verantwoordelijkheden en bevoegdheden’. Dan kan het onveilig zijn om elkaar de waarheid te zeggen en is het heel functioneel om ‘aardig’ te zijn tegen elkaar.

Wij gebruiken confrontatie als een middel om mensen verantwoordelijkheid te laten nemen voor hun eigen gedrag. De vorm is uiteraard heel belangrijk: je oordeelt over gedrag van iemand en niet over die persoon. Dat onderscheid hanteren ouders/verzorgers naar hun kinderen en gaat m.i. ook op in organisaties.
Wanneer je dat onderscheid bespreekbaar kunt maken is feedback beter mogelijk en misschien zelfs heel prettig want daar leer je wat van.
met vriendelijke groet,
Joost Kampen

Beste Marja,
volgens mij heeft het bedrijf iemand als jij keihard nodig!!!. De meeste mensen zijn niet erg behendig met tegengas, vooral als ze hun spullen niet voorelkaar hebben. Als dan óók nog de verantwoordelijkheden niet goed gedefinieerd zijn, begint het grote afplassen van de territoria.

Persoonlijk hou ik van mensen met pit, straight en lef. Ja, natuurlijk zijn die lastig.

Hou je draagkracht in de gaten en je rug recht. Niet bang zijn: mensen RUIKEN dat. Ik zou zeggen: zorg dat je spullen voorelkaar zijn en gewoon lekker blijven zeggen wat je denkt dat gezegd moet worden. Dan krijg je vanzelf de sympathie en support van de echt sterken in plaats van de “zo-de-wind-waait- waait-mijn-vestje-tiepetjes-met-een-dagprijs”. Ik ben het maar gedeeltelijk met Joost eens. Voorkomen dat je gelabelt wordt kun je niet. HOE wel degelijk!!!

Groet, sterkte en succes
Jos Steynebrugh
Change Enhancement, Zoetermeer

Beste Joost, Alje en Gertjan,

De metafoor van verwaarlozing geeft heel veel nieuw inzicht en een nieuwe taal voor het stellen van een goede diagnose in veel organisaties en, zo blijkt uit dit artikel, ook voor het vinden van oplossingen. Hulde! Ik wacht al 3 maanden met spanning op deel 3!

Mvg

Daan Andriessen
Lector Intellectual Capital
Hogeschool INHOLLAND

Toon alle 6 reacties
x
x