Channels

Op 31 maart publiceerde de Raad voor Werk en Inkomen (RWI) haar ‘Arbeidsmarktanalyse 2005’.
De inhoud is voor een deel al ‘bekende stof’ en toch blijft het voor beleidsmakers binnen Overheid én Organisaties nog meer dan voldoende interessant.

2 aandachtspunten: 1. de RWI richt zich nu (ook) op de langere termijn want: ‘Het blijkt dat de problemen van nu heel anders zijn dan die van de nabije toekomst.’ 2. ook omdat het geen ‘core business’ is, veronderstelt de RWI dat de toekomstige economische ontwikkeling in Nederland gelijk blijft (en zelfs in die situatie biedt hun ‘Arbeidsmarktanalyse’ nog voldoende Uitdagingen!)

Aan het slot van het rapport luiden de 3 Centrale Thema’s
? Verhoging van het competentieniveau van de beroepsbevolking voordat men de arbeidsmarkt betreedt, tijdens het werk en in periodes waarin men niet werkt.
? Optimalisering van de randvoorwaarden die schaars (vrouwelijk) talent ruimte bieden voor een zo groot mogelijke rol in het arbeidsproces.
? Het beschikbaar houden van voldoende laaggeschoolde werkgelegenheid voor werknemers die niet mee kunnen komen met de steeds hogere eisen die het productieproces stelt.

Lees ook:

Schaarste op de arbeidsmarkt is een sluipmoordenaar

De 3 Centrale Thema’s komen voort uit een aantal onderzoeksresultaten:
– we hebben in Nederland te weinig hoogopgeleiden om aan de toekomstige vraag te kunnen voldoen (nb: we blijken net in staat om te voldoen aan de ‘vervangingsvraag’ die voortkomt uit de a.s. ‘grijze golf babyboomers’)
– de startkwalificaties van toekomstig medewerkers zijn onvoldoende of: we hebben te veel laagopgeleiden (nb: het laatste Thema is in zichzelf al een hele uitdaging; misschien toch goed dat de zeespiegel stijgt zodat er een socialiseringstraject kan worden gestart annex de jaren 30 van de vorige eeuw; sic.)
– er is een grote ‘arbeidsreserve’; mensen die om wat voor reden dan ook thuis op de bank zitten en niet kunnen, maar vooral blijkbaar niet willen, werken. (nb: en laten daar nu veel hoogopgeleide vrouwen bij zitten)
– Nederland wordt van een immigratieland een emigratieland. (nb: in de week na de publicatie meldde het NOS Journaal dat er in 2004 ca. 1.000 hoogopgeleide jonge ‘Nederlandse of 3e generatie Turken’ ((what’s in a name?)) terugkeerden naar hun ‘moederland’)

In dit soort marktsituaties ‘past het Aanbod zich (soms) aan de Vraag aan’, maar m.i. zal dit nu niet het geval zijn, want:
– het Onderwijs (i.c. de Overheid), een aanbieder, vist in dezelfde ‘tekort aan hoogopgeleiden vijver’ en
– Nederland is nu niet direct een interessant immigratieland, een andere aanbieder, voor hoogopgeleiden.

De Vraag zal zichzelf dus dienen aan te passen aan het Aanbod; ofwel: ‘Vandaag hebben we alleen nog maar tarwebrood, mevrouw.’. (nb: ‘voeding’ is hier gelijk aan behoefte aan, competenties van, medewerkers).
De verantwoordelijkheid of de uitdaging ligt dan bij degene die het huishouden bestiert: ‘Hoe gaan we met onze, toekomstige, voeding om? (Roeien met de riemen die je hebt?)

M.a.w.: de Organisaties zelf krijgen een grotere verantwoordelijkheid over het optimaal inzetten van de beschikbare Middelen (i.c. Mensen): ‘Strategisch Peroneelsbeleid’.
En daarin schuilt de kracht van het 1e Centrale Thema: “Verhoging van het Competentieniveau tijdens het werk.” Een Uitdaging!

Toch is er eigenlijk niets nieuws onder de zon. In het Verenigd Koninkrijk werd dit probleem ruim een decennium geleden ook geconstateerd. Als een middel om Britse organisaties optimaal te laten profiteren van de mogelijkheden die zij (al) in huis hebben werd de Investor in People – erkenning geïntroduceerd en voor veel Britse organanisaties is dit meer dan succesvol gebleken: je medewerkers inwerken én ontwikkelen (en behouden) conform de toekomst plannen van je organisatie.
M.a.w.: deze toenmalige constatering over de Britse arbeidsmarkt werd voor Britse organisaties geen bedreiging maar een uitdaging.

Willem Scheepers
o.m. auteur van het IiP weblog

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Beste heer Scheepers,
Het is inderdaad zo, dat binnen de kortste keren de binnenlandse arbeidsmarkt de vervangingsvraag nauwelijks meer aankan (CPB, CBS). Daarbij komt dan nog dat extra tekorten dreigen door de toenemende zorgvraag. Die babyboomers verlaten nu massaal de arbeidsmarkt en worden voorlopig consumerende senioren (gat in de markt, interessante doelgroep met veel geld). Maar er komt een tijd dat de vraag om zorg toeneemt bij de ouder wordende senioren. En wie vangt dat dan op?
Wat mij opvalt in de huidige economische recessie (een wetmatigheid, die met de regelmaat van de klok terugkeert, naast economische bloei) is dat in moeilijke tijden weinig of geen gebruik wordt gemaakt van de reserves. Nu heb je tijd om bij te spijkeren. Als straks de opbloeifase weer aan de orde is, hebben we geen tijd (meer) om de competenties (in de meest brede zin van het woord) op te vijzelen. Dan krijgen we weer van die gekunstelde kunstjes van ministers, die met grote zakken geld (potentieel slalaris) zwaaien: er is alleen niemand om het aan uit te kunnen geven.
Het lijkt heel paradoxaal, maar ik stel dat in slechte tijden juist geinvesteerd moet worden. Voor die investeringen moet in goede tijden worden gereserveerd. Anticyclisch werken noemen ze dat, geloof ik. Het vergt wel durf (in Nederland, althans), om die cirkel te doorbreken.
Groeten van Joke van Galen

x
x