Channels

Sinds de wet Poortwachter in 2002 is het snelle succes bij ziekteverzuim in opmars. Enigszins terecht is dat wel. Er waren te veel ziekmeldingen. Te gemakkelijk bleven werknemers thuis. De kosten voor bedrijven rezen de pan uit. Dus kwamen er allerlei initiatieven om het ziekteverzuim terug te dringen. ARBO-diensten rezen als paddestoelen uit de grond, en een leger van aanverwante dienstverleners vond een plaats. Zo ook in de wereld van het langdurige ziekteverzuim.

Laten we eens kijken naar een fenomeen als ‘burn-out’. Velen geven toe dat dit ‘booming business’ zal zijn de komende tijd. Want alle dienstverleners ten spijt, de burn-out is moeilijk onder controle te krijgen. En drukt behoorlijk op het budget.

De aanpak van burn-out is een specialisme op zich. Dat doe je niet ‘effe’. Dat vereist een visie, die verder en dieper gaat dan andere vormen van ziekteverzuim waarop gemakkelijker te scoren is. Men houdt de werkgevers en opdrachtgevers voor, dat iemand sneller terugkeert in het arbeidsproces wanneer hij regelmatig op de werkvloer is tijdens zijn ziekteproces. Al is het maar een uurtje.

Lees ook:

Voorkom een te hoge werkdruk, stress en een burnout

Dit idee is gebaseerd op ervaringen met mensen, die de burn-out misbruikten als een soort ‘sabbatical’. Maar toch is nooit bewezen dat je gezicht geregeld op je werk laten zien, daadwerkelijk tot genezing van de burn-out leidt. Waar het (ook) bij burn-out om gaat is het resultaat: de snelheid waarmee iemand terug is op de werkvloer. Die ‘snelheid’ is anders dan bij de meeste andere vormen van verzuim. Iemand is al snel 4-6 maanden afwezig. Als dat terug te brengen is tot 2-3 maanden, is dat prachtig. Als dat er toe leidt dat hij enige tijd (bijvoorbeeld 8 weken) ‘weg’ is, maar wel binnen kortere tijd terugkeert in het arbeidsproces is dat een succes.

Instellingen die al voor de Wet Poortwachter succes boekten met hun burn-out-aanpak worden momenteel een beetje overschreeuwd door jonge, op effect beluste organisaties met minder ervaring, maar met een snellere babbel.

Niet zelden zijn die oudere instellingen minder gis in hun presentatie, maar inhoudelijk zeer krachtig. En het resultaat mag er zijn. Als voorbeeld kan fungeren de stichting Daidalos in Driebergen. Vanuit een volstrekt unieke visie worden mensen daar met een burn-out snel vooruit geholpen, zonder dat ‘haast’ op de menukaart staat. Media en onderzoeksrapporten laten dat ook zien.

Organisaties zijn gevoelig voor woorden als ‘professioneel’ en een zakelijke ‘uitstraling’. Maar wees eerlijk: is dat een garantie voor een goed resultaat? Laten ze daarom eens over muren van de tijd heen kijken, en oog hebben voor de noeste werkers die werkelijk effect sorteren, wanneer het gaat om de aanpak van een burn-out. Dat is goed voor de organisatie, maar minstens net zo goed voor de gezondheid van het individu.

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Zonder een voorkeur te hebben voor de snelle/haastige aanpak van de burn-out, door op effect beluste organisaties, lijkt dit artikel toch meer op een matig onderbouwde “snelle” reclame uiting van Stichting Diadalos dan een gedegen beargumenteerd advies over de wijze van aanpak vande burn-out problematiek in de organisatie. Jammer, er valt zeker meer over te zeggen.

In zijn reactie veronderstelt Marc dat ik reclame aan het maken ben voor de stichting Daidalos. Ik vind dat een beetje flauw. Het ging in mijn artikel niet om de stichting Daidalos, maar om vercommercialisering van de burn-out-aanpak. Ik weet dat veel organisaties gevoelig zijn voor behandelingen waarbij gouden bergen worden beloofd. Juist bij burn-out wordt het resultaat echter uit een andere fles geschonken.

De stichting Daidalos is een van die organisaties die nooit heeft meegedaan aan valse beloften, terwijl het resultaat er mag zijn. Ze zijn in mijn artikel slechts een voorbeeld. Het had ook een andere organisatie kunnen zijn, maar Daidalos was het eerste dat in me opkwam. Ik noem ze als voorbeeld, om zelf niet in een woordenzee terecht te komen, die dan de schijn zou wekken van ‘een gedegen beargumenteerd advies over de wijze van aanpak van de burn-out-problematiek’.
Het gaat hier nadrukkelijk niet om een reclame-uiting, maar om een voorbeeld, en ik hecht eraan om dat te benadrukken.

Van belang is bovendien dat ik mijn artikelen graag zo schrijf dat er ruimte overblijft voor reactie. Ik vind http://www.managementsite een uitstekend discussiepodium en discussie levert nieuwe inzichten. Er zijn boeken vol geschreven met ‘unieke’ visies en afgeronde ‘gedegen beargumenteerde adviezen’. Het is nu juist leuk om op zo’n site wat wit in het schilderij te laten en ruimte voor anderen te laten.

Ik hoop daarbij dat de strekking van mijn volgens Marc ‘matig onderbouwde’ artikel niet verloren gaat. Waar het om gaat is dat we gebaat zijn bij een gedegen burnout-aanpak. Vooral nu blijkt dat het aantal burnout-gevallen drastisch toeneemt.

En als er ‘meer over te zeggen’ valt, mijn waarde Marc, doe dat dan ook, in plaats van met een matig onderbouwd ‘snel’ verwijt te komen, zonder ‘een gedegen beargumenteerd advies’. Verder no hard feelings, hoor.

Heren,
Ik ervaar de voorgaande discussie als ver van de huidige realiteit. Maar misschien levert praktische ervaring hier ook geen bijdrage. Met enige aarzeling reageer ik toch.
Wat ik zie, is een werkgever die direct de negatieve reflex kiest “deze medewerker kan zijn werk niet aan dus lozen die handel”.

Zo’n werkgever negeert de adviezen van de ARBO dienst en neemt Poortwachter op de koop toe. Het resultaat is een impasse die lang kan duren. Middenin een burnout kun je dus nog niet solliciteren. Sabbattical is dan de uitweg voor het behoud van je zelfbeeld. De openbaarheid weerhoudt me nog om concreter te zijn

Mijn recept: zodra het kan in ieder geval komen koffie drinken op de werkvloer 1 x per week en traag opbouwen naar werk, waarbij de werknemer de grenzen aan geeft. Want die zijn heel wankel, en dat weet ik uit ervaring. Zelf was ik op deze manier na 1 jaar weer helemaal aan het werk en na 1,5 jaar zat ik weer vol energie en ondernemingszin. Traag mogen starten en veel ruimte krijgen zijn de sleutelwoorden geweest.
Maar ik durf mijn naam hier niet bij te zetten want het voelt nog steeds heel kwetsbaar ivm sollicitaties etc.

Een burn-out heeft voor zeer veel mensen een diepgaand effect op hun kijk op het leven en het werk wat ze doen. Tijdens de burn-out heeft men ruim de tijd om na te denken over wat er is gebeurd en hoe het anders zou kunnen. Blijkbaar werkte het leven dat men tot dan toe leidde niet meer en moet men lessen trekken uit het verleden. Een burn-out zet een proces van geestelijke groei en bewustwording in gang. Mijn advies is om deze mensen de tijd te geven om een nieuw en beter leven te beginnen. De persoon zelf en de organisatie is hier bij gebaat. Achteraf hoor je dan vaak mensen zeggen dat een burn-out hen veel heeft opgeleverd. Men vindt een betere balans tussen inspanning en ontspanning, men krijgt een beter zicht op zijn of haar sterke en zwakke kanten en met gaat aan de slag om het leven een meer zinvolle invulling te geven!
Ad Hermenet

Toon alle 5 reacties
x
x