Channels

Hoe komt het toch, dat we vaak niet zien wat er is en wat we hebben! We vinden elkaar vaak terug starend naar het verleden of reikend naar de toekomst. Hoe kan het dat we spreken over ontwikkelen, leren en resultaten en tegelijk veel kapitaal, dat we in handen hebben, veronachtzamen.
Anno 2017 hebben we te maken met een groeiende groep 55-plussers, mensen in de herfst van hun leven. In 2019 is de helft van de Nederlanders 55-plus. Alle generaties worden hiermee geconfronteerd en we zullen hier iets mee moeten met elkaar.

Paradox
We zien dat in organisaties vaak de ouderwetse opvatting bestaat, dat de oudere mens c.q. werknemer een last en geen lust is. We houden niet van de herfst en het verval wat daarbij hoort. Echter….. door de overheid is in al haar wijsheid besloten dat we langer door moeten werken en de pensioengerechtigde leeftijd schuift daarmee op. De uitwerking van dit gegeven is even merkwaardig als ongewis. Organisaties hebben een ogenschijnlijk probleem: daar waar er eerder ruimte was voor regelingen voor ouderen, worden ze nu geconfronteerd met ouderen die juist langer in hun organisatie (moeten) blijven. Wij zeggen ogenschijnlijk, want het is ook een kans om met elkaar een andere slag te maken.

Patstelling
Op de een of andere manier staan we daarmee in een rare patstelling. Er lijkt een opvatting te bestaan, dat als je ouder wordt je er steeds minder toe doet. Ouderen doen niet meer mee, de jongeren moeten alles dragen. Ouder worden is dus niet wenselijk, sterker nog in de wereld om ons heen zien we veel bewegingen die gericht zijn op jong blijven, sexy zijn en scoren.

Lees ook:

Generatiemanagement: too little, too late?

Richting
De noodzaak om op een andere manier naar arbeid te kijken appelleert aan de verantwoordelijkheid om daar iets mee te doen. Als het uitdraait op ‘uitzitten, omdat medewerker en organisatie de meerwaarde niet ontdekken, wordt het voor alle partijen een hele lange zit. Terwijl er ook genoeg mensen zijn, die helemaal niet willen stoppen op hun pensioengerechtigde leeftijd; maar de pensioenstreep blijkt onverbiddelijk: je moet eruit.

Het goud van 55-plus
In Amerika wordt de herfst de ‘Indian Summer’ genoemd en geroemd om zijn bijzonderheid. Je kunt het hele leven in de verschillende seizoenen beschrijven. Een mens in de herfst van zijn leven ontdekt dat hij opnieuw geconfronteerd wordt met een transformatieproces. Hij moet afscheid nemen en gaan oogsten, zodat hij zijn goud ontdekt en dat met nieuwe energie van waarde kan laten zijn voor zijn organisatie. Dit proces gaat niet zomaar, daar is tijd en aandacht voor nodig.

Kapitaal
Wij vinden het een opdracht voor organisaties om dit proces serieus te nemen en te faciliteren. We hebben met elkaar wat slagen te maken om het kapitaal waar 55-plus voor staat ook toegankelijk te maken, we moeten het goud gaan delven dat 55-plus heeft ontwikkeld. Als je een mens steeds vraagt te blijven doen wat hij deed, wordt hij daar vanzelf murw van. De verleiding van zowel organisatie als het individu is om te blijven hangen in wat er eerder al gedaan werd. Een kennis van ons, 54 jaar, kreeg een nieuwe boeiende baan en zij kreeg onder andere als reactie: goh, wat bijzonder dat jij nog op jouw leeftijd…..

GOUD
We kunnen het ons maatschappelijk niet meer veroorloven om deze groep niet serieus te nemen. We moeten ons daarin verdiepen en het kapitaal ontsluiten. Er is bij de 55-plusser zoveel kennis, ervaring en inzicht dat het zonde is als je dat 9789035249387_w215niet samen brengt met informatie en ontwikkeling.

Kathinka Fortuin en Gerdien de Wal, auteurs van het boek ‘Het GOUD van de 55-plusser‘.

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Geheel mee eens maar ook de 55 pluser zou eens vanuit de positie moeten stappen om dit te laten zien. Teveel zitten in hun comfortzone en dat geeft geen plezier laat staan geluk en passie.

Altijd tijdelijke banen (projecten) gehad. In loondienst en soms als freelancer. Ik weet niet hoeveel werkgevers en opdrachtgevers.
Nee nooit kunnen vastroesten. Veel organisaties en medewerkers leren kennen.
In 2007 na fusie mijn eerste vaste contract. Tot 2012. Zwaar weer en ik zat in de foute leeftijdsgroep, functiegroep en aantal dienstjarengroep. Dus boventallig.
3x gelukt om werk voor een jaar te vinden. Maar het laatste jaar alleen nog 2 hele kleine opdrachten. Ik kan mijn goud niet meer kwijt, terwijl ik ook nog lood, brons en zilver heb te geven. Van alles wat :) Zou dat zo graag nog een aantal jaren willen inzetten.
Kom maar op met je projecten!

Mensen van 55 jaar en ouder te betitelen met “in de herst van hun leven” zal zeker helpen. Al eens in het bos gelopen in de herfst?

Een 55+er in mijn geval 60+ leeft niet in een rustige herfstperiode maar in een stormachtige herfst.
Door de inkrimping in het bouwmanagement (de bouw algemeen) ben ik en jammer genoeg en velen met mij, ongewild werkloos geworden. Terugkeren op de arbeidsmarkt wordt na twee jaar uitkering alleen maar moeilijker. Na 40 jaar hard werken raak je straks in de bijstand en moet je 3 jaar overbruggen om (vanwege de telkens uitgestelde pensioenleeftijd) je pensioen te bereiken.
Het goud van de 55+er glipt je tussen de vingers door.
Je leeftijd speelt je parten bij het solliciteren, ze zeggen het niet maar wanneer je afwijzingen terug krijgt met de opmerking dat relevante kennis en werkervaring niet toereikend is, voor werk wat in principe een eind onder je niveau ligt, doet zeer en komt ongeloofwaardig over. Vooral wanneer deze opmerking van een gemeentelijke instantie afkomstig is.
Nee de herfst gaat over in een strenge winter die we trotseren met de gedachte dat er velen zijn die het veel erger hebben dan wij. Laat de politiek zich maar eens over deze groep werkzoekende 55+ers met soortgelijke omstandigheden buigen.
Ik sluit me bij de woorden van Marijke aan; Kom maar op met je bouwprojecten!!

Iedereen blijft zelf verantwoordelijk voor zijn/haar inzetbaarheid en aantrekkelijkheid. Dat wordt duidelijk als je de grens van 50+ passeert. Op 60 jarige leeftijd een leuke vaste baan gevonden na 11 jaar zelfstandigheid. Het kan wel, maar praat dan niet over je herfst of de problemen die je hebt. Toen mijn toekomstige baas vroeg waar ik over 5 jaar wilde staan was mijn antwoord: Dan ga ik met pensioen! Op zijn opmerking: “maar je klinkt niet zo oud’, was mijn reactie: maar zo voel ik me ook niet! Nu 5 jaar later wil hij me graag betrekken bij zijn nieuwe onderneming, met de opmerking: waarom zie jij toch altijd weer nieuwe dingen en krijg jij de dingen wel voor elkaar.

Kortom het kán en lukt wel. Laten we het daar meer over hebben. Oud goud is nog steeds veel geld waard, maar dan wel van 14 karaats of hoger.

Toon alle 5 reacties
x
x