Channels

Een organisatie wordt in sommige kringen wel eens vergeleken met een vrouw. Daar staat ze dan beschreven met alle mooie organisatie onderdelen verfraaid met logo’s, huisstijlen en een mooie verpakking. Het glimmende hoofdkantoor wat ze haar thuis mag noemen of juist het romantische witte pand in de Gooise villawijk. Iedere vrouw, lees organisatie, haar eigen uitstraling. Hoe meer er sprake is van ijdelheid (gewenst danwel noodzakelijk) hoe meer medewerkers bezig zijn met het oppoetsen van de verschijning. Menig schoonheidsspecialiste is jaloers op de mogelijkheden, die aanwezig zijn bij organisaties.

Maar dit is niet het enige vergelijk wat men maakt. Wie kent niet de benamingen moederorganisatie en dochteronderneming. En in de relatie tussen deze organisatie moeders en dochters is veel terug te zien van de in de natuur voorkomende relatie. Eerst nog veilig onder de hoede van de moeder, zijn de dochters bereid binnen hun werkgebied te laten zien dat mama trots op ze kan zijn. Maar nog geen jaar later beginnen ze, buiten het zicht van de moederorganisatie om, zo hun eigen invulling te geven aan wat wenselijk is. Goed oplettend en altijd klaar met de allerliefste glimlach, zodat mama maar vooral niets door heeft. Na een jaar of drie begint het grote verzet. De dochterondernemingen zetten een grote mond op en gaan heel hard gillen wanneer ze hun zin niet krijgen. Ze gaan om zich heen kijken of er geen betere oplossingen zijn voor hun problematiek dan de oplossingen binnen het concern en komen met veel fantasierijke plannen. Soms gaat de fantasie zo ver dat men bij de moederorganisatie zich echt af vraagt waar ze mee bezig zijn. Bezoeken van de dochteronderneming en de kijk op de wereld van deze onderneming bied veelal een oplossing, maar soms is bijsturing ook echt noodzakelijk.

De dochters worden inmiddels ook wat ouder en wereldwijzer en gaan langzaam hun richting binnen het concern vinden. Ze volgen daarin de moeder niet meer klakkeloos maar zien haar als voorbeeld van de ervaren vrouw wier adviezen je maar beter op kunt volgen, want anders wordt ze boos. Toch blijven ze de grenzen opzoeken en weten de dochterondernemingen steeds beter wat de moeder allemaal wel en niet kan zien. Wanneer we denken dat het verder allemaal soepel zal gaan hebben we het mis. We moeten niet vergeten, organisaties zijn net vrouwen!

Lees ook:

Big Data is noodzakelijk voor een Rapid Response organisatie

Voor je het weet zijn de dochterondernemingen veranderd in lastige pubers omgeven door schimmige jonge mannen waar van de bedoelingen niet geheel duidelijk zijn. Leiderschapcrises, overnames, reorganisaties en andere ‘indecent proposals’ zijn niet van de lucht. En wat doet de moeder?

Ze haalt weer eens een borstel door haar inmiddels grijs geworden organisatiestructuur. En saneert de losse haren of gaat zelfs even na de kapper. Er wordt een, bij de tijd passende, facelift voor bedrijfscultuur doorgevoerd en de losgeslagen dochters worden tot de orde geroepen. Vanaf nu zullen ze als volwassen onderdelen van het concern worden behandeld. Een volwassen onderdeel, dat betekent voor een vrouw dat ze zelf richting mag geven aan haar deel van de wereld. En vooral dat ze niet zomaar hoeft te volgen wat de moederorganisatie zegt…… Daarnaast zal iedere vrouw, dus zowel moeder als de dochter, zich het recht voorbehouden om tijdens het proces van regels en mening te veranderen.

Wat mij tenslotte nog de meeste stof tot nadenken geeft is het volgende feit: “ De meeste van deze grote organisaties worden van oudsher geleid door mannen”.

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

In Vlaanderen spreken we van ‘domme wichten’, maar in Holland spreekt men van ‘domme blondjes’. Dit is misschien ook een mooie metafoor voor zeer veel organisaties….

Dochters neigen inderdaad naar de eigen moeder maar het is ook goed als ze hun heil misschien beter bij een andere (schoon) moeder gaan zoeken of zich ontworstelen aan het tijdperk van de moeder en hun eigen dynastie vestigen.

Ik moet erg lachen om de laatste opmerking. Ze worden geleid door mannen. Gaat het daarom zo goed/slecht? En is het niet ook typisch een artikel geschreven door een man? Welke stof tot nadenken roept het eigenlijk op? En, nog belangrijker, levert het iets op?
Ik kon het niet nalaten hier even “blond” op te reageren.
Joke van Galen

Leuk dat ik jullie heb kunnen prikkelen! En er met mij mee wordt gedacht.

Door mijn voornaam niet te vermelden laat ik de interpretatie over het geslacht van de schrijver aan de lezer over. Dit is bewust gedaan en ik moet dan ook erg lachen om het feit dat dit werkt!!!!!

De reactie van Justus de Broeckenare kan zeker voor mooie vergelijkingen zorgen. In veel organisaties is immer naief of “blond” gedrag niet van de lucht. Maar ook in de gedachten van mensen over andere organisatie hoor ik veel hiervan terug. Hoe vaak is men niet verrast over het feit dat bij andere bedrijven of bedrijfstakken, niet alles geregeld is! Niet alles is wat het lijkt !

Ik denk overigens niet dat dochters snel hun heil bij een schoonmoeder zullen zoeken. Meestal is dat water en vuur, tenzij de (schoon)moederorganisatie direct in staat is de dochteronderneming als een volwassen onderdeel van haar concern te gaan zien. En dat komt helaas zelden voor.

Meestal wordt van de dochteronderneming verwacht dat ze zich schikt en naar de pijpen van de nieuwe moeder danst. En daar zijn dochters van nature niet voor geschikt. Mede omdat ze zo ongeveer geboren worden met het idee om een eigen dynastie op te richten.

Dus laat ze maar gaan moeder en wens ze een behouden vaart!

Toon alle 4 reacties
x
x