Channels

In een land waar zo veel vrouwen op weg naar de top afhaken, is de grote vraag: wie redden het wel? En waarom redden zij het? 

Cliché-verklaringen te over. 

  • Succesvolle vrouwen zijn geen echte vrouwen. Het zijn halve mannen: hard en competitief.
  • Topvrouwen offeren hun moederschap op: ze hebben geen kinderen of ze missen veel van het opgroeien van hun kinderen.
  • En: topvrouwen hebben een man die zijn carrière opgeeft voor die van haar.

Maar nee, geen van deze clichés is van toepassing, de meeste topvrouwen zijn moeder. Benodigd zijn louter discipline en energie. Ze bereikten de top, omdat ze van hun werk houden, omdat ze netwerkten en nevenfuncties vervullen, en omdat ze bereid zijn risico’s te nemen. Deze vrouwen redden het omdat ze mensen goed kunnen managen en omdat ze intelligent zijn.

Lees ook:

Is de middenmanager bang voor (oudere) vrouwen?

Cruciaal voor hun carrière is het netwerken. Nevenfuncties accepteren, borrels aflopen, veel met mensen praten binnen de eigen organisatie. Zo kom je in beeld voor promoties. 
De meeste vrouwen die de top halen, zeggen geen last te hebben van een door mannen gedomineerde werkomgeving. Vrouwen moeten zich ernstig afvragen of ze alles tegelijk moeten willen: moederschap, promotieonderzoek en een zware specialistenopleiding.

De meest succesvolle carrièrevrouwen in het bedrijfsleven combineren een typische ‘mannelijke’ manier van leidinggeven – gericht op instructie en autoriteit – met een ‘vrouwelijke’ leiderschapsstijl – gericht op participatie en collegialiteit. Vrouwen die voornamelijk op een mannelijke manier leidinggeven, komen veel minder ver.

Cultuur

Wil je als organisatie meer vrouwen aan de top, dan lukt dat niet door simpelweg een paar vrouwen op topposities te zetten, maar verander de seksistische organisatiecultuur.

Vrouwelijke leidinggevenden hebben een slechte reputatie. Ze distantiëren zich van hun vrouwelijke ondergeschikten, werken hen tegen in de ontwikkeling van hun carrière en ontkennen dat seksediscriminatie nog bestaat. Seksistische organisatieculturen stimuleren dit gedrag. Competitief gedrag, vaak positief bestempeld bij mannen, wordt negatief geïnterpreteerd bij vrouwen. Als je vrouwen op topposities zet, zonder iets te doen aan seksevooroordelen in de organisatie, dan worden zij gedwongen zich te distantiëren van andere vrouwen. Als vrouwen moeten kiezen tussen hun eigen kansen en de kansen van hun seksegroep, zullen de meesten kiezen om voor zichzelf te vechten.

De rubriek ACTUEEL informeert u over recent verschenen berichten in andere media. In elk bericht vermelden wij de oorspronkelijke bronnen. Bron: Elsevier & Kluwer

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Als ik het zo interpreteer dan zou het dus liggen aan de organisatiecultuur, netwerken en nevenactiviteiten?
Ik denk dat er bovenstaand slechts een zeer beperkte groep vrouwen wordt beschreven.

Zelf denk ik dat dit iets te kort door de bocht is. De vragen die ik me dan stel zijn:
– Hebben mannen niet méér dan vrouwen de ambitie om hogerop te komen?
– Zijn het niet vaak de vrouwen zélf die graag minder willen werken en meer tijd willen besteden aan de kinderen?
– Zijn de vrouwen in de top die tevens moeder zijn geen uitzondering? (oftewel: wil elke vrouw het moederschap op deze wijze laten varen?)
– Mannen en vrouwen zijn nou eenmaal anders. Bezitten relatief even veel vrouwen de juiste mix van persoonskenmerken om een organisatie te leiden?

Ik denk dat de eerste 3 vragen met elkaar samenvallen. Indien een kinderwens, zal de ambitie tot topmanager die 60 uur per week van huis is waarschijnlijk wel komen te vervagen.

Wat betreft het derde punt zijn er tal van punten die veel verder reiken dan enkel het ambitieniveau om hogerop te komen. De juiste competenties en persoonskenmerken voor de organisatie zouden er ook moeten zijn. Probeer bijvoorbeeld eens Leiderschapstest van Kets de Vries of van Quinn (zie gratis test bij ‘test de test’ op http://www.360test.nl).

x
x