The Pitt wordt vaak bekeken als ziekenhuisdrama, maar eigenlijk is het een waarschuwingsverhaal. Niet over zorg, maar over wat er gebeurt met organisaties wanneer druk, schaarste en technologie samenkomen. Over morele druk. En over leiderschap dat óf zichtbaar wordt, óf verdwijnt.

Dr. Robby leidt niet door procedures of dashboards. Hij leidt door aanwezig te blijven wanneer snelheid, protocollen en capaciteit botsen met menselijkheid. Hij beschermt zijn team tegen een systeem dat altijd méér vraagt dan het kan dragen. Dat maakt de serie ongemakkelijk herkenbaar voor organisaties die nu midden in een AI-transitie zitten.

AI doet namelijk iets vergelijkbaars als extreme druk op een spoedeisende hulp. Het versnelt besluitvorming, reduceert twijfel tot ruis, maakt afwegingen “objectief” en schuift verantwoordelijkheid ongemerkt richting het systeem. Wat overblijft, is een organisatie die sneller werkt, maar niet per se wijzer handelt.

Wetenschappelijk gezien is dit geen nieuw inzicht. Amy Edmondson laat al jaren zien dat psychologische veiligheid cruciaal is in complexe, risicovolle omgevingen. Zonder ruimte voor twijfel, tegenspraak en fouten neemt de kans op ernstige fouten juist toe. AI vergroot dat risico, omdat mensen de neiging hebben het oordeel van een algoritme zwaarder te wegen dan hun eigen professionele intuïtie. Onderzoek van Dietvorst, Simmons en Massey noemt dit algorithm aversion, gevolgd door algorithm overreliance zodra systemen beter presteren dan mensen. Beide zijn gevaarlijk.

Ook uit onderzoek van Bain, McKinsey en MIT Sloan blijkt dat AI-transformaties zelden falen op technologie. Ze falen op governance, leiderschap en cultuur. Besluiten worden genomen “omdat het model het zegt”, terwijl niemand zich nog eigenaar voelt van de uitkomst. Hannah Arendt zou dit herkennen als de moderne variant van de banality of responsibility: handelen zonder morele betrokkenheid.

Andere sectoren laten dit al zien. In de financiële sector leidde automatisering van kredietbeoordeling tot efficiëntere processen, maar ook tot systematische uitsluiting die pas jaren later zichtbaar werd. In HR zien we AI-gestuurde selectie die bestaande bias reproduceert, niet omdat het systeem kwaadaardig is, maar omdat niemand zich verantwoordelijk voelt om het tegen te spreken. In de zorg zelf tonen studies aan dat artsen diagnostische AI minder kritisch beoordelen dan collega’s, juist wanneer werkdruk hoog is.

Daarom raakt The Pitt aan de kern. Dr. Robby is geen visionair leider. Hij is een anker. Iemand die grenzen stelt waar systemen die niet kennen. Die beslissingen neemt waar protocollen ophouden. Die morele last draagt in plaats van haar te delegeren aan technologie.

Voor organisaties in AI-transitie is dit de echte opgave. Niet: hoe implementeren we AI sneller? Maar: wie bewaakt de menselijke maat wanneer snelheid de norm wordt? Wie zegt expliciet dat medewerkers het systeem mogen tegenspreken? Wie blijft zichtbaar wanneer beslissingen ongemakkelijk worden?

De waarschuwing is helder. Organisaties die AI invoeren zonder te investeren in moreel leiderschap en psychologische veiligheid bouwen systemen die efficiënt zijn, maar broos. Ze verschuiven risico’s naar de toekomst, waar ze moeilijker te herstellen zijn.

The Pitt laat zien wat nodig is richting 2026 en verder. Geen extra dashboards. Geen heroïsche visies. Maar leiders die blijven staan wanneer het systeem doorduwt. Die durven zeggen: tot hier.

Niet ondanks AI.
Maar juist daarom.

De inspiratie voor deze entry komt van 2 van onze dochters, Michelle & Steph. Als verpleegkundigen tipten beiden mij The Pitt; goede tip.

Willem E.A.J. Scheepers, AI Implementer

Wil je organisatie ook sparren over scenario's? Bezoek DAMIES voor mijn diensten. 

Mijn Yamala.ai Profile; daarin kun je met mijn AI-Twin praten.

Naast de ManagementSite Nieuwsbrief is er ook de Sunny Side Up nieuwsbrief op LinkedIn.