Channels

Celia is directeur-eigenaar van een familiebedrijf, dat ze de afgelopen decennia tot een groot en internationaal concern heeft uitgebouwd. Één van de eerste dingen die me opviel was haar sterke gevoel voor dienstverlening en focus op de klant. Verder is ze wars van opsmuk, recht door zee en stuurt ze (zoals alle familiebedrijven) op continuïteit. Een leider waar je acuut blij van wordt en waarvan je hoopt dat ze zich in Nederland exponentieel zullen vermenigvuldigen…. En gevoel voor humor heeft ze ook. Als de internationale bank waar ze bankiert haar wil fêteren met een VIP arrangement, reageert ze: ‘Ik heb liever een lagere rente…’

Maar goed ze belde natuurlijk niet voor niets. Het eerste wat we bij de kop pakten was die dienstverlenende houding. Feilloos is ze op de hoogte van de behoeftes, interesses, dilemma’s en ontwikkelingen bij haar (potentiële) klanten. Alleen is ze in al die jaren nooit op het idee gekomen om ook zichzelf als één van haar klanten te beschouwen… En dat ging wringen. Werk-privé balans waren fors uit evenwicht evenals de balans tussen zorg voor de ander en zorg voor zichzelf. Met gezwinde spoed begonnen we de aandacht naar binnen te richten in plaats van uitsluitend naar buiten. Na een jaar was het evenwicht hersteld en verlegden we de focus van onze gesprekken terug naar de organisatie.

De afgelopen jaren had ze een aantal bedrijven in binnen en buitenland overgenomen. De nieuwe vestiging in Doetinchem had veel van haar aandacht gevraagd. Regelmatig was ze er een hele dag te vinden om samen met het MT aldaar dit bedrijfsonderdeel op het niveau te brengen van de rest van de organisatie. Nu het huis op orde is, komt ze nog maar één keer per kwartaal. Zo vertelde ze me afgelopen maand dat ze nu eindelijk tijd had om aan de slag te gaan met de vestiging in Duitsland. Die zaten al sinds de overname op de nullijn, geen winst en verlies. ‘Ja Margret, ik heb dat dus twee jaar zo gelaten. Mijn focus zat op Doetinchem en als je veranderingen door wil voeren, dan moet je er ook echt je tijd aan kunnen spenderen. Anders moet je er gewoon niet aan beginnen.’ Een uitspraak van zowel een enorme eenvoud als een ongekende kracht. Ik word er toch zo blij van….

Stel je voor dat we vanaf vandaag alleen nog veranderingen doorvoeren, waarvan we weten dat we ze de aandacht en tijd kunnen geven die ze nodig hebben. Waardoor we tegelijkertijd die enorme illusie doorprikken, dat alles tegelijk moet, dat niets kan wachten, dat alles urgent is en dat we wel ja moeten zeggen en door moeten gaan. We zouden dan ophouden met eindeloze spel eerst overal ja tegen te zeggen om er vervolgens in de praktijk onvoldoende aan toe te komen en dus uiteindelijk nee te doen. Waarbij we dit nee weliswaar voorzien van de meest geweldige verklaringen.

Ik moet zeggen dat Celia geen MBA heeft, geen managementseminars bezoekt en volgens mij ook niet echt van lezen houdt, maar zij beschikt over iets wat veel belangrijker is: gezond verstand en het hart op de juiste plaats. Duitsland is (nog) niet blij met de regelmatige aandacht die ze nu krijgen. Ze vonden de beperkte bemoeienis van de afgelopen tijd eigenlijk best wel prettig. Dus er wordt geprotesteerd of dat nu allemaal zo nodig is. Men probeert zich er vakkundig onderuit te wurmen. Maar voor Celia is dat een kolfje naar haar hand: ‘Tja jullie houden net zo lang last van me, totdat jullie weer een fatsoenlijke winst draaien….’

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Dag Margret,

Het lijkt er een beetje op alsof Celia de enige initiator van verandering is en dat als Celia zich niet met de vestigingen bemoeit deze vestigingen blijven ‘stilstaan’.

Misschien kun je wat meer toelichten over de organisatie, de grootte en wat de vestigingen voor producten en/of diensten leveren. Dat geeft een beter beeld van je casus…

Vriendelijke groet,
Leon Dohmen

Beste Leon,

Dank voor je reactie! Je maakt een goede observatie denk ik. Op zich is Celia’s betrokkenheid bij verandering verklaarbaar doordat het in dit verhaal gaat om twee bedrijven die zij heeft overgenomen. Door deze betrokkenheid is zij in staat nieuwe bedrijven binnen het moederconcern (2200 medewerkers wereldwijd) goed te integreren.

Maar het maakt ook kwetsbaar als veranderinitiatieven van één kant komen. Waar zij momenteel haar aandacht op richt is een zodanige slag te maken met het MT, zodat het MT een substantiëlere rol kan oppakken, die past bij de toegenomen schaalgrootte en bij de veranderingen die nodig zijn in de toekomst. Ja en dat is ook weer haar initiatief….

Met mijn columns probeer ik echter niet een volledige uitgewerkte casus te schetsen, Ik werk graag met verhalen, omdat ze het vermogen hebben om mensen te raken en op een ander been te zetten. Als mensen geraakt worden ontstaat er een opening in ons alledaagse pantser van gewoontes en gedachtes, een mogelijk tot iets nieuws, tot verandering…

Hartelijke groet
Margret

x
x