Channels

Lehman Sisters ruling a better world? Maartje weet beter. Een dictatoriale directeur, ruziënde bloedgroepen, oude meisjes versus jonge vrouwen, ‘old girls networks’, bureaucratie en opportunisme pur sang, vergallen haar leven en spirit.
 Roman in de vorm van een feuilleton over een wereld waarin vrouwelijk leiderschap een mythe blijkt en Maartje een Kenau in de ware zin?

“Voordat we verder gaan stel ik voor dat we eerst gezamenlijk een oefening doen. Om de onderlinge relaties te versterken en vertrouwen te vergroten.” Klaas, de ingehuurde coach, had het roer overgenomen, als co-piloot. Het woord ‘reorganisatie’ werd kundig onder tafel geschoven. Doen alsof je neus bloedt is ook een strategie, dacht Maartje voor de zoveelste keer. Blik op eindig en signalen negeren, het is niet alleen bij banken een beproefde methode. “Je eigen koers varen” fluisterde ze tegen Meike.
Dat voor de pauze al duidelijk ‘Mayday Mayday’ was geroepen, was kennelijk niet doorgedrongen. Eerst neerstorten dan maar. ‘Maar voor die tijd moet ik zorgen dat ik weg ben.’ Zoveel had Maartje zich wel voorgenomen.

Ze maakte vast wat aantekeningen. Zeker was dat er een evaluatie gemaakt moest worden van de dag. Uberefficiency in het Instituut was aan de orde van de dag. Van elke handeling moest al jarenlang een evaluatie komen, of het nu was hoe vaak de telefoon rinkelde, of hoe vaak een tweet werd geretweet. Zodat duidelijk was dat het instituut waarde toevoegde. Op papier althans. Maartje moest er om lachen. De onwelgevallige cijfers werden uiteindelijk toch altijd weggepoetst. ‘Koerswijziging na pauze gewenst’ noteerde ze in haar schriftje. Niet dat het enige zin zou hebben. De gezagvoerder, voorzitter van The Firm, duldde immers geen tegenspraak. Met zijn allen de afgrond in, vroeg of laat, oplossingen voor zich uitduwend. Al had ze tien co-piloten. De Annies en Bernadettes bleven rustig, zoals slaven te doen gebruikelijk, en luisterden gedwee naar wat Klaas te zeggen had. Inge wachtte haar kans af, zag Maartje. Zeker was dat het hoogtepunt nog moest komen.

Lees ook:

Heidag, naar de climax

Slappe heelmeesters maken stinkende wonden. De werkelijkheid is simpel en oplossingen ook. Maar niemand die het aandurfde knopen door te hakken en zeker Trudy niet. Die probeerde iedereen in het kader van Uberefficieny erbij te houden. Murw praten tot je een ons weegt, was dat ook niet een beproefde uitputtingsstrategie? Had ze dat niet een keer in een debattraining gehoord? En was het bewust of was het gewoon tweede natuur van Trudy? In ieder geval had ze het aardig onder de knie.

Klaas meldde ondertussen opgewekt dat er gewerkt ging worden aan het “opbouwen van relaties naar elkaar toe” en ”het potentieel omzetten in mogelijkheden”. Een ‘energizer met content’ hoorde Maartje. Wat een slap gelul! Maar kennelijk was alles geoorloofd om de ‘output in de veranderende context substantieel te verhogen’. De driekeerwoordwaarde-woorden rolden nog steeds makkelijk zijn mond uit. “Een stukje zelfconceptieverheldering waardoor het ik-beeld een stuk positiever wordt gewaardeerd.” Het waren citaten van lang geleden. Ze hoorde het nog wel eens als ze slecht droomde. Maartje verlangde naar een simpele heldere wereld, zonder gelul. En zonder dat mensen zich dat aan lieten leunen.

Iris had Maartje aangesproken bij de koffie over het CV van Trudy. Daar was iets mee aan de hand, zoveel was duidelijk. Straks bij de borrel nog even goed vragen. Had het iets met die universiteitsfraude te maken? Vanochtend stond er weer een groot stuk in de krant.

Wat zouden ze gaan doen? Wat vertrouwensyoga? Of potje bingo? Klaas zag eruit alsof hij met zijn rollator zo iedere avond het buurthuis binnenrolt, dus dat zou best goed kunnen. Bingo zou nog niet eens zo slecht idee zijn, dacht Maartje. Het zou tenminste nog wat competitie erin gooien, want wat winnersmentaliteit in de gesubsidieerde sector was ver te zoeken.

Klaas rommelde ondertussen wat in plastic kratten. De Annies werden onrustig. De vaart erin houden was ook een kunst. Josefien en Meike schoven wat op hun stoel. Moesten ze gaan bewegen?
“Zouden het mondharmonica’s zijn die hij gaat pakken?” Meike vertelde dat ze dat een keer had meegemaakt. “Iedereen kreeg zo’n ding in de handen geduwd en samen moesten we toen optreden. Gelachen dat we hebben.”
”Ja leuk, lachen, maar om nu te zeggen dat er de dag erna anders gewerkt werd, nou nee.” Maartje deed mee maar werd er moedeloos van. “Je kan net zo goed witte wijn uit de kraan laten lopen. Dat zou hetzelfde effect hebben.” Over wijn gesproken, god wat verlangde ze naar een glas. Dat was het enige wat werkelijk een teambuilding zou bevorderen.’
Plotseling gooide Klaas een bol wol naar Josefien. Klaas stond met zijn armen vol bolletjes gekleurde wol. Maartje geneerde zich. Ze had de wolact eerder meegemaakt, maar toen was het leuk. “Bollen wol gooien naar elkaar als thema van verbinding, samenwerking en netwerken” hoorde ze Klaas zeggen tegen Anna terwijl de dames in de weer waren de bollen op te vangen.
De Annies raakten zowaar een beetje actiever. ‘Ballen wol naar elkaar gooien en dat zien als toppunt van netwerken. Wat was ze ver van huis! En het reorganisatieplan was nog steeds niet behandeld.’
Een bolletje roze wol viel op haar schoot. ‘Weg ermee richting Anna. Godzijdank werden er geen foto’s genomen.’

Ze verlangde naar de borrel en wat Iris te vertellen had over het CV van Trudy. Het was nog een lange middag. En het reorganisatieplan was nog steeds niet behandeld.

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

Hahaha! Elkaar onderuit mogen schoffelen met hockeysticks zou meer zoden aan de dijk zetten.

Niet echt in de geest van Mandela…:) Maar het zou wellicht in dit geval idd iets effectiever zijn. Even door de brainwashstraat (zonder strijken) zou het ultieme middel zijn.

wel een cliffhanger die cv …. ben benieuwd …

CV-perikelen komen er aan….:)

Toon alle 4 reacties
x
x