Soms zijn het de simpelste gesprekken die het meeste blijven hangen. Net zoals afgelopen week, toen ik even samen met een medewerker zat. Geen agenda, geen functioneringsgesprek. Gewoon even bijpraten. 

Op een gegeven moment ging het over motivatie en hij zei: “Soms heb ik het gevoel dat mijn motivatie een beetje wegzakt.” En dat raakte me. Want laten we eerlijk zijn: dat gevoel kent iedereen. Ook ik. Ik vroeg hem: “Waar denk je dat motivatie vandaan komt?” Hij haalde zijn schouders op. Dus ik legde hem uit dat er, in mijn ogen, eigenlijk twee soorten motivatie zijn.

De eerste is externe motivatie.
Dat zijn de dingen van buitenaf zoals salaris, waardering, bonussen en zelfs complimenten. Belangrijk? Absoluut. Maar ook vluchtig, want als die dingen wegvallen (of minder worden) dan zakt die motivatie vaak net zo hard weer in.

De tweede is interne motivatie.
En die is een stuk krachtiger. Dat is de motivatie die komt vanuit trots op je werk, verantwoordelijkheid voelen, ergens beter in willen worden en iets aanpakken wat je zelf echt leuk vind. Dat is de motivatie die blijft, ook als het even tegenzit.

Ik keek hem aan en zei: “Als jouw motivatie alleen afhankelijk is van wat je krijgt, dan ben je kwetsbaar. Maar als jouw motivatie komt vanuit wie je bent en waar je voor staat, dan ben je bijna niet te stoppen.” Het werd even stil en toen zei hij: “Dus eigenlijk moet ik het meer in mezelf zoeken?” Precies dat! Begrijp me niet verkeerd hoor, maar als werkgever heb je de verantwoordelijkheid om mensen te waarderen, te belonen en te ondersteunen. Dat blijft essentieel. Ook in de moeilijkere maanden. Maar de echte kracht, die zit van binnen.

Sinds dat gesprek denk ik er zelf ook weer vaker over na. Wat drijft mij? Waarom doe ik wat ik doe en ben ik afhankelijk van externe prikkels, of ben ik elke dag bezig omdat ik ergens écht in geloof?

Misschien een mooie vraag om jezelf ook eens te stellen?