Op vrijdag 9 oktober starten de onderhandelingen over een nieuwe cao voor beroepsgoederenvervoer. Op het eerste gezicht is het een vertrouwd ritueel. CNV en FNV vragen per 1 januari 2027 een loonsverhoging van 6 procent. CNV wil daarnaast een reiskostenvergoeding van minimaal € 0,25 per kilometer, vanaf de eerste kilometer, en een looptijd van één jaar (twee jaar is bespreekbaar).

Wie verder leest, ziet dat er iets anders op tafel ligt. CNV wil niet langer punt voor punt onderhandelen, maar over de echte problemen praten: beschikbaarheid, roosters en flexibiliteit. Voor transportmanagers is dat geen detail. Het raakt de kern van hoe we plannen.

Vast werk als norm
CNV wil dat tijdelijke contracten voor structureel werk maximaal één jaar duren. Dat geldt ook voor uitzendkrachten die een jaar bij dezelfde inlener werken. Flexibele inzet blijft mogelijk bij pieken, ziekte of echt tijdelijke opdrachten. Veel bedrijven draaien nu met een vaste kern en een grote flexibele buffer. Zij moeten zich afvragen welk deel van die buffer eigenlijk structureel is. Het antwoord is vaak ongemakkelijk.

Flexibiliteit krijgt een prijs
Het belangrijkste signaal zit in het pleidooi voor een totaalpakket. Een aanpassing van de weekgarantie, of een garantie over een langere periode, is bespreekbaar. Maar alleen als daar zekerheid tegenover staat. Dat betekent helder vastgelegde normale beschikbaarheid en tijdig vastgestelde roosters. Bij afwijkingen volgt compensatie in de vorm van geld, vrije tijd, zeggenschap of duurzame inzetbaarheid. Hoe later de wijziging, hoe hoger de prijs.

Wat betekent dit voor transportondernemers?
Ten eerste stijgen de loonkosten, maar de grotere impact zit in de planning. Wie structureel laat plant en op het laatste moment schuift, gaat daar straks voor betalen. Improvisatie wordt een kostenpost.

Ten tweede neemt de druk op de verlader toe. Een vervoerder die flexibiliteit moet compenseren, kan niet gratis blijven leveren aan klanten die op het laatste moment hun orders wijzigen. Ritprijzen en afspraken over bestelmomenten moeten meebewegen. Samen betrouwbaar en voorspelbaar plannen is essentieel.

Ten derde zijn mantelzorg, 80/90/100-regelingen en gezonde roosters geen softe thema's. In een sector met personeelskrapte en vergrijzing is duurzame inzetbaarheid gewoon een kwestie van capaciteitsmanagement.

De kans
Deze aanpak kan ook werkgevers iets opleveren. Ze krijgen meer ruimte om uren over langere perioden te verdelen, in ruil voor meer voorspelbaarheid. Dat vraagt om betere data, een strakkere planning en eerlijke afspraken in de keten. Dat is precies de professionalisering die de sector hard nodig heeft.

Flexibiliteit was altijd gratis voor de klant en duur voor de chauffeur. Die rekening wordt nu opnieuw verdeeld. Transportmanagers die dat begrijpen, onderhandelen straks niet alleen met de bonden. Ze onderhandelen vooral met hun eigen opdrachtgevers.

Walther Ploos van Amstel.

Ondersteund door ClaudeAI