Een onbekende hagedis gezien, een broedende uil of zwaluw? Het provinciebestuur van Drenthe stopt aldaar alle activiteiten. Ik vind het wanbestuur. Maar wat kan je eraan doen? Een lichtend voorbeeld vind ik de columns in De Telegraaf van Annemarie van Gaal, vaak met bijtende kritiek maar ook altijd met concrete suggesties over 'Hoe dan wel'!
Hier volgt een een recente tekst van haar hand.
De regelzucht van de overheid is schrikbarend
Het provinciebestuur van Drenthe had de EU-richtlijn voor beschermde diersoorten naast zich neer kunnen leggen en de werkzaamheden aan de Norgerbrug ondanks de broedende zwaluw tóch door kunnen laten gaan, maar dat deden ze niet.
Niet alleen in Drenthe maar inmiddels vrijwel overal, laat de overheid haar oren liever hangen naar dierenactivisten dan het belang van haar inwoners en ondernemers voorop te stellen. Ik vraag me af of het provinciebestuur wel een rekensom heeft gemaakt van de kosten van het uitstel van de werkzaamheden. Ik vermoed van niet, dus ik ben zelf even aan het rekenen geslagen.
Dagelijks rijden er zo’n 10.000 voertuigen over de Norgerbrug in Bovensmilde. Deze auto’s moeten nu gemiddeld zo’n 20 kilometer omrijden. Iedere week uitstel van de werkzaamheden aan de brug betekent dus bijna anderhalf miljoen nutteloos gereden kilometers en iedere week 80.000 liter aan verspilde benzine of diesel.
Nederlandse infrastructuur valt uit elkaar
Daarnaast kost het omrijden zo veel aan extra reistijd dat het optelt tot bijna 500 werkweken aan verprutste tijd per week. Dus twee maanden wachten tot de zwaluw is uitgevlogen betekent meer dan 10 miljoen extra kilometers vanwege het omrijden. Dat telt op tot ruim 600.000 liter aan verspilde benzine of diesel, wat zo’n anderhalf miljoen euro extra kost. Deze kosten komen natuurlijk voor rekening van de omrijders.
Het twee maanden stilleggen van de bouwwerkzaamheden betekent ook zo’n 4000 werkweken aan verspilde tijd vanwege het omrijden. En dan heb ik het nog niet eens over de schade aan het klimaat vanwege de extra stikstofuitstoot. En om de aanleiding nog even in herinnering te brengen: dit doen we dus vanwege de rust van één broedende zwaluw.
Transportsector vreest enorme economische schade door afsluiting van de Merwedebrug: ’We zijn het nu echt helemaal beu’
Als je het mij vraagt, raken we in dit land langzaam van het padje af.
Dierenactivisten kunnen alles aangrijpen om bezwaar te maken en meestal krijgen ze ook nog gelijk van de rechter. Bescherming is prima, maar niet als het faliekant doorslaat in het nadeel van ondernemers en inwoners. Dat mogen we nooit tolereren.
We kunnen in ons dichtbevolkte land, dat alsmaar dichtbevolkter wordt, niet lijdzaam blijven toekijken hoe bevers zich vrolijk voortplanten, terwijl zij levensgevaarlijke tunnels graven onder spoorrails. Of bevers alle vrijheid geven om naar hartenlust te knagen aan de houten funderingen van huizen, waarbij de kosten van een nieuwe fundering voor de huiseigenaar zijn.
We kunnen ook niet tolereren dat één enkele vleermuis of vermiljoenkever de bouw van een heel wooncomplex kan stilleggen met alle problemen voor toekomstige bewoners en een schadepost voor de ontwikkelaar. Het is het niet waard en vanwege de disproportionaliteit is het ook niet meer uit te leggen.
Tot zover de Column van Annemarie van Gaal in De Telegraaf, 26 juli 2026.
Zo simpel kan het zijn! Zou het in de overheidsburelen enig effect hebben?
Ik lees haar columns met groot genoegen. Merkwaardig is dat zij op televisie aan de praattafels, haar verhaal niet kwijt kan. Zij neemt niet gemakkelijk het woord. Jammer.
Gerelateerde artikelen
Train je democratische spieren
eva Rovers
Zorg dat werken weer gaat lonen
Redactie MNGMNTST
Schaf het toeslagen circus af en maak het werken weer lonend
Willem Mastenbroek
Hoe gemeenten de burger weer in beeld krijgen
Michiel Koorenhof
Deel uw ervaringen op ManagementSite
Wij zijn altijd op zoek naar ervaringen uit de praktijk, wat werkt wel, wat niet.
SCHRIJF MEE >>
Als u 3 of meer artikelen per jaar schrijft, ontvangt u een gratis pro-abonnement twv €200,--
De meeste activisten doen niks anders dan de overheid vragen om zich aan de eigen wetten te houden of te handhaven op wetten die er al zijn (stikstof, bestrijdingsmiddelen, vliegbewegingen etc).
De boel ligt eerder stil doordat de overheid haar oren laat hangen naar hele kleine groepjes die de wet niet eerbiedigen, zoals boeren die hun zin willen doordrijven en anti-AZC lui. Met instemming van een groepje heel oude, heel out-of-touch columnisten. Duidings-boomers met hun ouwe prak.
Bevers?? Een piepklein probleem naar voren schuiven om de grote problemen te maskeren.
De regelzucht komt doordat *juristen* de regels schrijven. Juristen hebben Rechtsgeleerdheid gehad op de uni; het zijn geen wetenschappers. Het wetenschappelijk denken is hen vreemd.
Voorbeeld hiervan. Er zijn fietsstraten, waar auto's te gast zijn. De fietsstraat bestaat juridisch gezien niet. En dus moesten de ambtenaren zelf regels bedenken, want dat is hun ondergrond voor denken en handelen. Ze namen als regel dat de inrichting van bestaande fietsstraten ook voor de N223 geldt.
Ze keken dus niet naar de bestaande situatie, wat een wetenschapper zou doen. Echter, de N223 gaat door donker gebied, om vliegtuigen niet af te leiden; en naast de N223 is een sloot. Kortom: daar fiets je in het donker, zonder belijning. Een fietser wordt verblind en heeft de kans de sloot in te rijden. Onveilig, maar 'beantwoordt' wel aan (ongeschreven) regels.
Ik heb daar over geklaagd, en men biechtte eerlijk die regelzucht op. Daarna heb ik de Fietsersbond ingeschakeld, en uiteindelijk is de belijning er toch gekomen.
1. Natuurbeschermingsbeleid in Nederland wordt niet gemaakt door activisten, noch door rechters, en zelfs nauwelijks door provinciale of Haagse politici, maar met zeer goede redenen grotendeels door de EU.
2. Lidstaten als Nederland hebben zelf de verantwoordelijkheid dat EU-beleid vervolgens uit te voeren op een wijze die past bij de huidige en toekomstig gewenste (geografische, ecologische, economische etc.) situatie in eigen land; de belangen van verschillende groepen, instituties en entiteiten aldaar; enzovoorts.
3. Dat vraagt uiteraard om een visie - voor schrijvers en lezers op dit forum geen onbekend begrip - op wat voor land we willen zijn: welke deelbelangen nemen we in ogenschouw; waar zitten synergieën; wat mag zo nodig ten koste mag gaan van wat; hoe richten we ons land in; etc.. Kortom: hoe creëren we een land waar we op een robuuste manier zo goed mogelijk recht kunnen doen aan alles wat we van belang vinden; waar we slimme synthesen kunnen maken i.p.v. ongelukkige compromissen, en anders op z'n minst: heldere en goed te verantwoorden keuzen?
4. Jammer genoeg was de politiek in Nederland, net als die in veel andere landen, sinds de vroege jaren negentig tot voor zeer kort steeds eensgezinder 'vies van visie'. Nog steeds doet over een aanzienlijke breedte van het politieke spectrum het krankzinnige axioma opgeld dat de moderne tijd niet om visie zou vragen (laat staan om regels die de uitvoering ervan waarborgen), maar om een overheid met geen andere ambitie dan 'de boel een beetje bij elkaar houden' en verder zoveel mogelijk 'aan de markt overlaten'.
5. Wanneer je als overheid aldus een kwart eeuw lang niet verder vooruitkijkt dan slechts het rondkrijgen van de volgende begroting van je vraagt, word je vroeg of laat inderdaad onvermijdelijk geconfronteerd met wat we dan 'onmogelijke' situaties noemen - die je helaas zelf wel degelijk mogelijk hebt gemaakt. Ook dit verschijnsel mag wie op dit forum komt niet volstrekt onbekend in de oren klinken.
We ráken dus in dit land niet van het padje af; we zíjn het allang, zij het op een heel andere manier dan de auteur bedoelt. De aanjagers van de onder 4 beschreven politieke wind waren en zijn overigens bepaald niet te vinden onder de natuur- en milieu-activisten die hij in zijn schotschrift op de korrel neemt, maar juist in de kringen rond de krant van kortgelont en kortzichtig Nederland die hij met zoveel instemming citeert.
Helaas is in die kringen ook het neerhalen van de brengers van het slechte nieuws - in dit geval: oplettende natuur- en milieuactivisten - intussen gemeengoed geworden. Het artikel, en deze Yeşilgöz-manoeuvre in het bijzonder, is een belediging jegens hen, en dit platform onwaardig.
PS: de voorgespiegelde concrete suggesties over 'hoe dan wel', 'simpel' of niet, ontbreken in het artikel ten enen male, wat het ergste doet vrezen. Een wilde gok: activisten het zwijgen opleggen...?
Dat is geen administratief foutje. Dat is de kern van het probleem.
Nederland kan tot achter de komma begroten. Maar zodra je vraagt wat het geld concreet moet opleveren, wordt het vaag. Ministeries rapporteren over werkvoorraden, schadezaken, beoordelingen en beleidsdoorlichtingen. Allemaal activiteit. Maar activiteit is geen resultaat.
En daar zit het systeemvoordeel: wie op inspanning wordt afgerekend, hoeft niet te bewijzen dat hij iets heeft opgelost. Rekenkamer-voorzitter Barbara Joziasse noemt het "een zoektocht naar wat die resultaten concreet zijn." En dat zegt ze niet voor het eerst — al in 2013 concludeerde de Rekenkamer dat van minder dan de helft van het beleid was geëvalueerd of het effectief was.
Drie voorbeelden:
— Rijkswaterstaat: een gat van €34,5 miljard tussen wat beheerders tot 2038 nodig achten en wat de minister beschikbaar stelt. Te veel gevraagd? Te weinig geld? Geen draagvlak? Onduidelijk. Zonder scherp doel is elke uitkomst achteraf te verdedigen.
— Woningbouw Bonaire: het doel was 500 sociale huurwoningen eind 2025. Begin dit jaar stond de teller op 178. In zes jaar is €14,9 miljoen ingezet. De ambitie is groot. De uitvoering klein.
— Groningen: 42.000 schadezaken behandeld in 2024, bijna twee keer zoveel als 2023. Toch zegt de Rekenkamer: niet altijd duidelijk wat is bereikt. Het doel om de versterkingsoperatie in 2028 af te ronden wordt waarschijnlijk niet gehaald.
Dit patroon herken ik overal. De toeslagenaffaire: beoordelingen liggen "op schema," terwijl financieel herstel voor veel ouders nog jaren kan duren.
Drinkwaterbesparing en stikstofreductie: er wordt gerapporteerd, maar niemand weet wat concreet is bereikt. Proces wordt verkocht als prestatie.
Zolang beleid wordt beoordeeld op plannen, geldstromen en voortgangsrapportages, kan falend beleid gewoon doorlopen. Niet omdat iemand dat hardop wil. Maar omdat niemand wordt gedwongen te stoppen.
Willen we een overheid die €450 miljard uitgeeft op meetbare resultaten — of een overheid die vooral bewijst dat ze druk is geweest?
Want die keuze wordt nu gemaakt. Alleen niet bewust.
Wij zijn zelf de kern van het probleem. We hebben immers de afgelopen 50 jaar in steeds sterkere mate gekozen voor eigen belang en de korte termijn 'pak wat je pakken kunt'. Visie en zeker visie op ons gezamenlijk belang is over gelaten aan 'de markt'.
Onze democratie is een egocratie geworden waarbij eigen belang de korte termijn dominant is. Een paar voorbeelden:
- de problemen is groningen zijn ontstaan omdat we ondanks dat we begin 70ér jaren al wisten dat de bodem in groningen moest komen, gewacht hebben tot het daadwerkelijk gebeurde. In de rest van de wereld lachen ze om wat wij aardbevingen noemen. Als we de kwaliteit van onze woningen begin van de jaren 70 op de agenda hadden gezet ...... en even over de grens hadden gekeken hoe je gebouwen kunt aanpassen ..........
- onze agrariërs en wij werden er al in 1972 door onze ero-commissaris sicco mansholt voor gewaarschuwd toen hij, nog als landbouwcommissaris, in februari 1972 een brief schreef aan de voorzitter van de Europese Commissie, die internationaal veel beroering teweegbracht. Mansholt riep Europa op het roer om te gooien met de invoering van ecotaxen, brandstofdistributie en recycling. Nu wordt hij genoemd als de (hoofd) verantwoordelijke voor de huidige crisis. Wat deden wij, NIETS, geen visie en opportunisme gesteund door onze tot een egocratie verworden democratie.
Het is de hoogste tijd dat we onze betrokkenheid bij onze toekomst niet alleen maar tot uitdrukking brengen in rellen en klagen en ons daar alleen maar in eigen voeten schieten, maar met elkaar aan de slag gaan en laten zien wat we samen (sociocratie) kunnen en willen betekenen voor ons zelf en voor elkaar.
Kort om 'eigen schuld - dikke bult' en dus 'aan de slag ...
Op lokaal niveau is deze ontwikkeling al op veel plaatsen gestart.
De veranderkundige realiteit van de Norgerbrug
Mastenbroek publiceert scherp in zijn column hierboven dat regelzucht de economie blokkeert. Niet als coverstory, dus geen lange analyses, maar een kerngedachte over een actueel onderwerp in heldere klare taal in een standpunt kort neergezet: KISS (Keep It Simple Stupid).
Zijn column is een meesterstuk in column schrijven: didactisch briljant -daagt uit om met eigen inzichten te komen- en ook veranderkundig, omdat de reacties veel laten zien van de andere standpunten waar het geheel van het systeem van de overheidsbesluitvorming en handelen duidelijk wor
Oostra antwoordt scherp: politieke visie ontbreekt. Beets: wij hebben dit zelf veroorzaakt. Van der Veen draait de schuld om: niet activisten, wetsovertreders krijgen gehoor. En Mastenbroek Jr wijst op de dubbele moraal: wat bij het bedrijfsleven als doodzonde zou worden gezien is bij de overheid een normale praktijk.
Wie gelijk heeft?
Allemaal volgens mij.
Dit debat toont niet een fout in beleid aan of standpunten. Het toont iets veel diepers: hoe een complex systeem zichzelf in onoplosbare lussen organiseert, disfunctioneert, zonder dat een speler het naar eigen inzichten definitief kan besturen. En iedereen, alle stakeholders moeten meedoen vanuit hun doelstellingen en belangen om eigen inzichten te realiseren. Zo werkt het systeem. Wie niet meedoet, is gezien.
Dit is geen Type 1-probleem (onderwijs, infrastructuur waar consensus bestaat), maar een Type 2-probleem: blijvend conflict waar niemand het laatste woord heeft, zoals Norgerbrug, Schiphol, de toeslagenaffaire, Bonaire, het gas en woningprobleem van Groningen.
De Feedback-Loop waar ze het niet over hebben gehad
Wat organiseert de overheid? Een regel: bescherm soorten (EU-richtlijn). En op basis van welke doelstellingen. En wiens doelstellingen zijn het? En wiens belangen worden behartigd? En verkrijgen we de gewenste effecten?
Wat verandert onbedoeld? Alles: gedrag (10.000 auto's omrijden), cultuur (niemand voelt eigenaarschap), vertrouwen (burgers zien: "overheid kan niks"), politiek (fragmentatie groeit).
Mastenbroek ziet dit goed. Maar zijn "kies voor economie!" organiseert onbedoeld: dat alleen gekeken wordt naar een perspectief en niet alle belangen aan de orde komen, alleen de economische (It's the economy stupid, zei een Amerikaanse campagneleider van Bill Clinton, dus vanuit dat perspectief heeft hij gelijk). Mastenbroek kiest daar opzettelijk voor om het scherp te stellen om te doen wat een column moet doen.
En hier is een belangrijk aspect dat niemand in de discussie meeneemt: organiseren creëert verandering en verandering creëert organiseren—onbedoeld. En vaak negatieve aspecten, waar niemand oog voor heeft omdat men het niet besteld heeft. Wat gebeurt aan de achterkant, komt niet aan de orde, men kijkt alleen naar datgene wat gebeurt aan de eigen voorkant.
En niemand bestuurt dit -de achterkant- zodra je het ene doet, ontstaat het andere vanzelf. En dan ontstaan er zogenaamd onverwachte problemen.
Het systeem ziet zichzelf niet
Waarom reageert iedereen anders? Door het scherpstellen onthult elk perspectief van de deelnemers aan de discussie een deel van het systeem en verbergt een ander deel of andere delen.
Mastenbroek onthult economische verspilling. Waar: brug blijft dicht, miljoen euro schade. Maar hij verbergt: economie conflicteert ook (met toekomst, met soorten). Zijn oplossing ("kies economie") is dus onvolledig.
Oostra onthult politieke visie-vacuüm. Waar: Nederland kiest sinds 25 jaar niet. Maar hij verbergt: zelfs "visie maken" lost Type 2 niet op. Conflicterende doelen verdwijnen niet door visiepapier.
Beets onthult collectieve verantwoordelijkheid. Waar: wij hebben dit systeem zelf gecreëerd door korte-termijn keuzes. Maar hij verbergt: institutionele structuur (niet alleen cultuur) maakt dit mogelijk.
Van der Veen onthult machtsverhoudingen. Waar: niet activisten maar wetsovertreders (boeren) krijgen gehoor van overheid. Maar hij ziet niet: activisten handhaven juist regels, zij zijn niet het probleem.
En Mastenbroek Jr laat zien hoe met verschillende maten geweten wordt in het systeem.
Tezamen tonen zij dat het systeem zichzelf fragmenteert en dat niemand naar het geheel kijkt. Met zo'n discussie, ontstaan door het column, komt het geheel boven water.
Polycentrisch machtsvacuüm
Hier zit het werkelijke probleem binnen het systeem: geen van de spelers kan eenzijdig winnen.
EU bepaalt: beschermen. Rechtbank bepaalt: toepassen. Provincie moet: uitvoeren. Activisten bepalen: controleren. Bedrijfsleven bepaalt: investeren of niet.
Alle spelers moeten voortdurend meespelen anders verliezen zij macht en worstelen met de interactiepatronen. Dit is niet samenwerken, het is een strijd in balanceren, in evenwicht houden.
Het gevolg is: deadlock. Brug kan niet - > economie stagneert -> natuur leidt ->regels volgen -> brug komt niet. Eindeloze cirkel. Niemand wint. Niemand durft kiezen. Alles staat stil.
Geen eigenaarschap over doelstellingen
Mastenbroek Jr. wijst iets scherps aan: de overheid geeft €450 miljard uit maar zegt niet wat ze bereiken wil. "Voortgang gemaakt?" Volgens wie? Op wat afgerekend?
Dit is het cultuurprobleem dat niemand explicit noemt: de overheid voelt geen eigenaarschap over haar eigen doelstellingen. Ze zegt: "De wet bepaalt, niet wij. De EU bepaalt, niet wij." Dus: rapporteer maar voortgang, niemand wordt afgerekend op resultaat.
Dit creëert nieuwe vertrouwenserosie. Burgers zien: "Niemand voelt verantwoordelijkheid. Het is de wet, de overheid, niet meer vertrouwen"
De bestuurstaak is niet oplossen
Wat kan een bestuurder doen in dit systeem? Niet kiezen (anderen blokkeren). Niet plannen (niemand accepteert plan). Niet implementeren (geen actor accepteert eenzijdige uitvoering).
Wel: Faciliteren—alle belangen kunnen inbrengen. Navigeren—voorkomen dat deadlock permanent wordt. Schakelen—soms economie zwaarder, soms natuur om beweging in te krijgen. Alert blijven—permanent checken op veto's. Accepteren—dit is permanent, niet eenmalig. Deze handelingskennis moet een bestuurder hebben en de mensen die deel uitmaken van het proces.
Dit heet navigeren in permanente complexiteit. Niet "probleem oplossen." Het is wel faciliteren en schakelen. De overheid wil Vrouwe Justitia zijn, iedereen op dezelfde manier behandelen, maar de praktijk is dat niet, die is veel complexer met interactiepatronen tussen veel spelers met verschillende belangen die in- en uitchecken wanneer ze willen en je weet niet precies welke allemaal de spelers zijn op welk moment.
De veranderkundige les
Dit debat leert iets fundamenteels over bestuur van Type 2-problemen of kwesties: het gaat niet om wie gelijk heeft.
Het gaat om: Hoe zien we dat organisatie-keuzes onbedoeld verandering creëren? Hoe creëren veranderingspogingen onbedoelde organiseren? Hoe werken die lussen ineen? En: hoe accepteren we dat sommige problemen niet oplosbaar zijn, slechts navigeerbaar? En welke effecten er ontstaan.
Mastenbroek heeft gelijk dat regelzucht frustreert. Oostra heeft gelijk dat visie ontbreekt. Beets heeft gelijk dat we dit zelf veroorzaakten. Maar geen enkele oplossing van hen elimineert dat dit systeem zichzelf in deadlock organiseert. Mastenbroek Jr zegt dat er gemeten wordt met twee maten. Ook waar. Iedereen heeft gelijk of gedeeltelijk gelijk en weer niet, op momenten.
Tot we dat accepteren, blijven we zoeken naar "de -enige-oplossing" die niet bestaat.
De Norgerbrug zal niet snel opengaan. Dat is niet omdat activisten winnen of economie verliest.
Het is omdat dit de normale toestand is van bestuur in polycentrisch systeem met conflicterende doelen en belangen, met veel spelers, in een proces dat niemand hiërarchisch stuurt en waar niemand het laatste woord heeft en velen kunnen meedoen.
Dat is de veranderkundige werkelijkheid. Niet goed, niet fout. Gewoon complex.
Ik zou mijn columns ook zo scherp willen krijgen om ook zoveel beweging te krijgen.
De nadruk op de systeemkrachten die onze besturing gevangen houden, spreekt mij aan. Zo'n scherp besef helpt. Zonder duidelijke tegenbewegingen blijft verandering vastlopen.
Ik zoek het in enkele aansprekende tegenkrachten met een grote hefboomkracht. Het vraagt wel enige lef. Tjaling stelt niet voor niets 'We zijn zelf de kern van het probleem'.
Dat betekent:
- Minder top-down sturing meer democratie.
- Gekozen burgemeesters en volksraadplegingen, de voormalige kroonjuwelen van D66, invoeren.
- Stimuleren en ruim baan voor bottom-up vormen van besluitvorming en burger beraad.
- De financiering van NGO’s afschaffen. Ze zijn te weinig transparant. Wat spoken ze uit?
- Ons veel minder aantrekken van de regelgeving van de Europese Unie en verdragen.
- Zoals tal van andere Staten, minder volgzaam gedrag! Zo nodig verdragen opzeggen.
- De wetgeving op de CO2 reductie op hetzelfde niveau brengen als in Duitsland. De woningbouw en de boerenbedrijven verschaffen we daarmee de nodige ruimte.
- De talloze mogelijkheden om in beroep te gaan, beperken.
- De immigratie van asielzoekers stoppen. Het is nu een bende. Eerst orde op zaken stellen voordat we daar weer mee kunnen beginnen. En dan in een duidelijke en strenge vorm. Andere Europese land zijn ons voorgegaan.
- Grenzen zijn er niet voor niets. Zonder grenzen zijn veiligheid en welvaart onmogelijk. Als we zo doorgaan verkeren we binnen afzienbare tijd op het niveau van de derde wereld.
Er zijn nog veel meer mogelijkheden om de dwang van het huidige systeem te omzeilen. Een ding is zeker met Jetten aan het roer gaat het niet lukken. Over geeen van deze punten heb ik hem ooit gehoord.
Je ziet terecht de systeemdwang voornamelijk vanuit de EU die het systeem Nederland belemmert en je doet voorstellen om daaraan te ontworstelen en het zo beter te maken voor Nederland.
Wat ik vanuit veranderkundig oogpunt mee zou nemen, is dat bij interventies in organisaties en systemen elk organiseren onbedoelde verandering met zich meebrengt en elke verandering onbedoeld organiseert. En vaak zitten er aan de achterkant negatieve effecten als blinde vlekken.
Die zou ik meenemen en analyseren om die effecten vast te stellen en te neutraliseren of in ieder geval daar bewust van te zijn.
Johan Cruiff zei: Ieder voordeel heb zijn nadeel.