Er is iets bijzonders aan stafgebieden zoals HR, communicatie en learning & development. Vrijwel iedereen in organisaties denkt er verstand van te hebben. Managers, projectleiders en soms ook medewerkers hebben ideeën over hoe het moet. Dat is op zichzelf niet verkeerd. Betrokkenheid is waardevol. Maar er zit ook een risico in: specialistische vakkennis wordt structureel onderschat.

Neem de communicatiemedewerker die een al uitgewerkt plan op zijn bureau krijgt. Posters zijn besteld, teksten zijn geschreven, de timing ligt vast. En dan denkt die professional: dit moeten we absoluut niet doen. Hetzelfde zie je bij HR of bij training en ontwikkeling. Iemand heeft één stevige training gevolgd en voelt zich ineens expert. Alsof ervaring automatisch gelijkstaat aan vakmanschap

Dit is geen kwestie van onwil. Het is een denkfout. Mensen overschatten hun eigen inzicht en zien hun eigen beperkingen niet. In mijn boek Het Flitsbrein beschrijf ik dat als een cognitieve blinde vlek: je merkt niet wat je niet weet. Juist omdat communicatie, gedrag en leren zo dichtbij voelen, lijkt het eenvoudig. Maar achter die ogenschijnlijke eenvoud zit een ambacht dat jaren vraagt om te ontwikkelen.

De gevolgen zijn zichtbaar. HR krijgt plannen die al politiek vastliggen. L&D wordt gevraagd een training “even te regelen” terwijl de echte vraag ergens anders ligt. Communicatie mag het verhaal opschrijven, maar niet meer meedenken over de richting. Professionals worden uitvoerders van ideeën die vaak al ontspoord zijn voordat zij aan tafel komen.

Dat is zonde. Niet alleen voor de stafafdelingen, maar vooral voor de organisatie zelf. Want juist op deze gebieden wordt het verschil gemaakt tussen een goed plan en een plan dat werkt.

Mijn advies is simpel. Laat professionals hun vak doen. Niet door alles uit handen te geven, maar door samen te werken. Co-creatie, zoals het tegenwoordig zo mooi heet. Managers brengen context en richting. Specialisten brengen vakmanschap en scherpte. Pas wanneer die twee samenkomen, ontstaat kwaliteit.

Misschien is de grootste stap die organisaties kunnen zetten wel deze: erkennen dat iets dichtbij voelt, betekent niet automatisch dat je er expert in bent. En juist daar begint volwassen leiderschap.

bertoverbeek@icloud.com