Channels

Minstens twintig mails zijn heen en weer gegaan om deze afspraak rond te krijgen. Morgen moeten we het programma voor de teambuildingsbijeenkomst klaar hebben. Ik kijk de tafel rond. Iedereen is er. Sandra is zowaar op tijd. Pieter pakt zijn vulpen uit het etui. Richard is aan het bellen met zijn ene telefoon en verzendt een sms op de andere.

Pieter kijkt iedereen aan en begint zoals altijd met grote vanzelfsprekendheid: “laten we eerst de tijd nemen om van elkaar te horen hoe we erin staan. Ik heb daar een mooie oefening voor.” Richard staat op en schenkt zichzelf koffie in, terwijl hij verzucht “wat een tijdsverspilling, ik wil gewoon vanuit het doel starten.” Sandra kijkt me vragend aan, als zegt ze ‘daar gaan we weer’. Ik vermijd haar blik, trek mijn map naar me toe en blader er wat door heen en weer. “Als we ieders motivatie hebben, hebben we veel meer binding, en staan we er morgen als één man”, vervolgt Pieter. Richard antwoordt vanachter zijn blackberry waarop hij een mail beantwoordt; “hoezo als één man, we zijn hier met twee mannen en twee vrouwen. Als we geen doel hebben kunnen we net zo goed stoppen.” Waarop Pieter reageert met: “als ik niet weet waar jullie staan, kan ik niet samenwerken.” Ik kijk Sandra vragend aan.

Na de bespreking loop ik naar mijn bureau. Ik kom niet aan het werk. Er blijft een vraag door mijn hoofd spoken. Wat is de bron van dit zich herhalende conflict? Dan komt er een mail van Sandra binnen, waarin ze me vraagt een conference call voor morgenochtend te regelen met Pieter en Richard. Mijn vingers haperen op het toetsenbord, als ik hen ga mailen. Ik weet dat ik van Richard meteen een reactie zal krijgen, maar ik betwijfel of Pieter zijn mail nog wel op tijd leest. Hij weigert een blackberry te gebruiken. Misschien ziet hij het bericht morgenavond pas.

Lees ook:

Hoe blijf je op koers?

Hoe komt het dat ze zo verschillend met hun mail omgaan? Dit is echt een generatieverschil, realiseer ik me. Pieter behoort tot de protestgeneratie, opgegroeid in de saaie vijftiger jaren en berucht om hun verzet in jaren zestig. Richard is representant van de pragmatische generatie. Deze generatie is groot geworden in de vanzelfsprekende welvaart van de zeventiger jaren. Beide mannen hebben een andere ervaring van opgroeien, leren en werken.

In mijn fantasie breng ik ze in gesprek over de verschillende tijden waardoor ze beïnvloed zijn. Pieter vertelt Richard: “toen ik 17 was, verliet ik met ruzie mijn ouderlijk huis, ik ging studeren, of beter, de wereld verbeteren.” Op zijn 30ste was hij net afgestudeerd, na dertien jaar studie. “Ik woonde samen met mijn vriendin in een kraakpand met nog zeker tien anderen. We waren actief in een politieke partij.” Elke avond vergaderden ze urenlang. Ze stencilden pamfletten die ze ‘s nachts in de stad opplakten. “Dat was vreselijk spannend. Het was een sport om de politie, die achter ons aanzat, op tijd te ontduiken. Het leukste was dat we er samen voor gingen.”

Ze kijken elkaar voor het eerst recht aan, Richard lacht: “ik heb een oom van jouw leeftijd met net zulke verhalen. Laatst liet hij me foto’s zien, staat hij daar met lang haar en een baard voor de universiteit die ze bezet hadden.” Nadenkend vervolgt hij: “Voor zulke dingen had ik geen tijd, al woonde ik thuis en kookte mijn moeder voor me. Ik had maximaal vier jaar om af te studeren en ik werkte ’s avonds in een call center om mijn studie te financieren.” Na een stilte: “jullie deden dus alles met elkaar. Nu snap ik waarom jij altijd zo zeurt over samenwerking.” Hij grijpt naar zijn blackberry. “Kunnen we dan nu het doel voor morgen bepalen?”

Kennisbank onderwerpen:

Kennisbank onderwerpen:

 

Reageer

Na het plaatsen kunt u uw reactie nog 30 minuten aanpassen.

Reacties

mooi stuk! ik sprak marc van es en die herkende zichzelf er helemaal in!

groety

machiel

Hoi An, leuk om te lezen! EN heel inzichtelijk………..sluit precies aan bij het thema waar ik zelf mee bezig ben het afgelopen jaar: de ander te zien “met zijn hele verhaal” en niet alleen met zijn reactie….
wat geeft het een hoop lucht als we uit ons eigen verhaal kunnen stappen…..

Groetjes van een 30-er ;-)

@An
Jouw verhaal (het is ècht een verhaal in de betekenis dat het lineair in tijd is) gáát helemaal niet per sé over generaties. Een groep opdelen kan op honderden manieren: sterrenbeeld, sexe, projectief/empathisch, macrobiotisch biodynamisch/niet, roken/niet, verstand/gevoel, leidend/volgend, Peter’s paraders, Belbin type, Myers Briggs type etc etc. Daar is iets als een “generatie” of willekeurige leeftijdband maar één aspect van.

Ik had een gevoel iets te missen in het (overigens erg goed sfeergeschetst) verhaal.
Wat ik dan doe, is het verhaal copiëren naar Word en “uit elkaar slopen”. Alles van Pieter, An, Richard en Sandra apart zetten volgtijdelijk. Drie minuten werk. Het verhaal is daarmee uiteraard ter ziele, maar er ontstaan (in dit geval) 4 mini portretjes, met geprononceerde eigenaardigheden en details. Da’s Een soort karikatuur met alleen hoofdlijnen eigenlijk. Hartstikke leuk, want nu ontstaat een plaatje dat véél meer vertelt over de personages en . . . waarbij ik mijn fantasie de vrije loop laat om de plaatjes verder in te vullen met dingen die mij logisch lijken. Maar het is ook een serieuze techniek die ik gebruik om complexe zaken af te breken in samenstellende dimensies. Op het gevaar af dat ik de plank VOLLEDIG mis sla, hier het resultaat van zo’n vrije fantasie oefeningetje.

Sandra,
notoir te laat komer, secundair reagerend, gericht op lichaamstaal, niet technisch (anders had ze ge-SMS-t: email is een passief medium) en zoekt draagvlak in de groep

Pieter
Voorzitterstype, gericht op ritueel, groepswerker, draagvlakzoeker, onzeker, stramiendenker, samenwerken is óók verantwoordelijkheid afschuiven (delen), gericht op verleden

An
Observator, scherpe blik, maar niet prominent aanwezig (Belbin-plant?)

Richard
De “gadgetteer” van het stel, multitasker, projectief, zen-achtige situatie beleving, doener, vasthoudertje

Cultuurtje
20 mails voor één item is best wel héééél erg veel. Juist als mensen druk zijn. Ambtenaren cultuurtje? Ik zou de eerste de beste vergadering dáárover willen praten.

De bron van het “conflict”
Het lijkt erop dat jullie elkaar veel zouden willen verhalen over WIE je bent. Waarom je bent zoals je bent. Ik zou zeggen: ga eens een forse borrel halen met z’n vieren. Spreek af dat de eerst die één woord over de zaak zegt de volgende ronde betaalt. Ennuh, blijf allemaal slapen in Noordwijk, iedereen moet kunnen drinken. Juist als er ruimte ontstaat voor die kleurrijke dingen die mensen zo uniek maken, dan durven mensen méér van zichzelf te laten zien en . . . accepteren wellicht het anders zijn van de anderen ook makkelijker.

En die generatiegerichte programma’s? Da’s jullie vak. Dat gaat moeiteloos en spelender wijs voor elkaar komen. Toch?

Groet,
Jos Steynebrugh
Innovatie Consultant
http://www.changeenhancement.nl

Dag Jos,

Dank voor je portretten-analyse, lekker scherpe ‘diagnose’ stel je. De eerlijkheid gebied me te zeggen dat ik de realiteit in het verhaal heb aangescherpt om ‘mijn punt te maken’ – van een conflict zoals geschetst is geen sprake; die borrel drinken we regelmatig.
Ik heb Belbin, Myers Briggs, etc- hoe waardevol ook, met opzet links laten liggen en een sociologisch generatiepersepectief gebruikt. Dat is niet hetzelfde als leeftijd/levensfase: de dertiger van nu is een andere dertiger dan die van 20 jaar geleden. (naast overeenkomstige levensfase-thema’s) Wie weet bestaat over 10 jaar het ‘dertigersdilemme’ wel niet meer.
Uiteindelijk is het natuurlijk en en:
– en fileren van de karikaturen
– en het onderzoeken van de tijdsgeest, die de generaties kleurt.

groet,
An

Toon alle 4 reacties
x
x