“Ik heb een fantastische stagiair. Ze is echt heel goed. Maar ik krijg haar niet in de lijn. Ze schuift zelfs regelmatig aan bij de directeur.” Een anekdote rechtstreeks uit de praktijk van Jos Ahlers - sociaal psycholoog en generatie-expert - van een manager die hem inschakelde om de samenwerking tussen generaties te verbeteren.

Het is niet de enige keer dat Ahlers dit hoort. En dat is ook niet vreemd.

Opgegroeid zonder lagen

Jongere generaties zijn volledig opgegroeid in een gedigitaliseerde, online omgeving. Ze kijken naar de wereld als één groot netwerk: iedereen verbonden met iedereen, zonder duidelijke lagen. Op Instagram wordt je mening niet meer waard wanneer je het platform langer gebruikt. Senioriteit telt niet. Er is geen formele hiërarchie – en dat is voor deze generatie volkomen normaal.

Die logica nemen ze mee de werkvloer op. De stagiair die bij de directeur aanschuift, heeft niet de intentie om onbeschoft te zijn. In haar hoofd klopt het gewoon. Als een netwerk een centrum heeft, is dat de directeur. Dus dáár ga je zitten. Tussenlagen ervaren jonge generaties vaak als zonde van hun tijd.

Gen Z is niet tegen hiërarchie. Ze zien de hiërarchie gewoon niet.

Een piramide vol horizontale netwerkers

Deze ‘horizontale netwerkers’ stromen nu de arbeidsmarkt op en stuiten op organisaties die gebouwd zijn door voorgaande generaties – generaties die dol waren op de piramidestructuur. Je kunt er een organogram van tekenen: harde grenzen, verschillende lagen, beslissingsbevoegdheden per niveau.

In die structuur voelen jonge generaties zich niet gezien. Niet gehoord. Ze hebben niet het gevoel dat ze een echte bijdrage mogen leveren. Ze moeten eerst koffie halen, de sufste klusjes doen en door allerlei hoepels springen om een stapje hoger te mogen. Ondertussen hebben ze een plan B, C en D in hun achterzak. En zijn ze zo weg.

Is dat een gebrek aan loyaliteit? Nee, het is een fundamenteel andere kijk op werk – en op wat leidinggeven eigenlijk betekent.

Wat jongeren wél willen

Uit een grootschalig onderzoek van Careerwise (2024) onder Gen Z en Millennials blijkt namelijk dat jongeren juist wél leiding willen – alleen anders.

Ze vinden het belangrijk dat een leidinggevende zich open en benaderbaar opstelt, coacht en motiveert, en rugdekking geeft wanneer nodig. Geen van die drie heeft iets te maken met positie of autoriteit. Het gaat over nabijheid, vertrouwen en veiligheid.

Ahlers benadrukt dit ook. Gen Z heeft vrijheid nodig, maar mag niet aan haar lot worden overgelaten. “Laat het directieve los,” zegt hij. “Stuur op gelijkwaardigheid. Geef richting, duidelijke kaders en ondersteuning, maar ook ruimte om het zelf te doen. Bedenk regelmatig: wat heeft deze persoon nodig om tot zijn recht te komen?”

De rol van de leidinggevende verschuift van controleren naar begeleiden. Vraag gewoon eens: “Hoe zit je in je vel vandaag?” Dat is geen trucje — dat is menselijkheid. Oudere leiders moeten soms aan deze stijl wennen, maar het is cruciaal om generaties met elkaar te verbinden.

De wrijving én de kans

Die andere stijl van leidinggeven levert niet alleen iets op voor jonge generaties, maar eigenlijk voor iedereen. Meer autonomie, meer vertrouwen, sturen op output in plaats van aanwezigheid: ook oudere medewerkers werken daar doorgaans beter onder.

Er zijn zelfs organisaties die experimenteren met 'reverse mentoring': niet de senior die de junior begeleidt, maar juist andersom. Een junior coacht een senior op digitalisering of nieuwe trends. Organisaties die hiermee werken, zijn daar doorgaans erg positief over.

Wie jong talent wil binden, geeft richting en ondersteuning — én ruimte om het zelf te doen. Want jongeren willen wél geleid worden. Alleen door iemand die ze vertrouwen.

Wat begrijpen we eigenlijk écht van andere generaties? 
We vroegen generatie-expert dr. Jos Ahlers naar de grootste misverstanden, verschillen in communicatie, verwachtingen van leiderschap en vooral: hoe je ervoor zorgt dat generaties elkaar versterken.

Download hier het e-book van Focus Learning Journeys >>