Soms wordt ik ook wel eens een beetje moe van al dat ‘inpakken van boodschappen’.

Waarom zeggen we niet gewoon wat we bedoelen? Tegenwoordig als we iets willen communiceren moet ‘t als maar precies juist gebracht worden, en als ‘t niet begrepen is dan ligt het aan de verzender…

…Een beetje intelligentie en empathie aan de kant van de ontvanger is toch óók geboden?

Anyway, goed stuk dus.

Zet ze tegenover elkaar uit in een empathisch / projectief matrix met een (zeg 10 pts. schaal), dan kan elk mens een “score” hebben op dit diagram. Als we de extremen benoemen ziet dat er zó uit:
0-empathisch, 0 projectief = meestal een dode
10 empathisch, 0 projectief = slijmbal
0 empathisch, 10 projectief = dictator
10 empathisch, 10 projectief = aan het kruis gestorven

Een goede manager scoort ergens tussen boven de 6 maar onder de 9 op BEIDE schalen. Maar een goede ondergeschikte eveneens. Grote verschillen tussen beiden geven meestal trammelant, tenminste . . . als de leidinggevende zijn stijl niet kan variëren: aanpassen aan de persoon of de omstandigheden.

Ook moet de leidinggevende kijken naar de ECHTE behoefte. Sommige ego’s kun je niet genoeg prijzen: ze kunnen onverzadigbaar zijn. Dat kost je bergen energie en levert uiteindelijk niets op. Ook kan er een ongewoon grote behoefte aan veiligheid zijn, bijv. als iemand een laag zelfbeeld heeft of iemand niet met directheid kan omspringen en dat interpreteert als “agressie”.

Dan zijn er nog bijzondere situaties: als ALLES gedaan is (Processen op orde? Naar mensen geluisterd? Middelen OK? Planning redelijk? etc) en het gebeurt TOCH niet. Dan wordt het tijd de fluwelen hamer te verwisselen voor de houten. En ook dat kan niet iedereen. Remedie? Oefenen !!!

Groet,
Jos Steynebrugh
Change Enhancement, Zoetermeer