<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/"	>
<channel>
	<title>Reacties op: Is werken met plezier een utopie?</title>
	<atom:link href="http://www.managementsite.nl/8609/kwaliteit-klant/werken-plezier-utopie.html/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://www.managementsite.nl/8609/kwaliteit-klant/werken-plezier-utopie.html</link>
	<description>Kenniscentrum vóór en dóór professionals</description>
	<lastBuildDate>Sat, 11 Feb 2012 09:47:55 +0000</lastBuildDate>
	<sy:updatePeriod>hourly</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>1</sy:updateFrequency>
	<generator>http://wordpress.org/?v=3.3</generator>
<xhtml:meta xmlns:xhtml="http://www.w3.org/1999/xhtml" name="robots" content="noindex" />
	<item>
		<title>Door: erik nohlmans</title>
		<link>http://www.managementsite.nl/8609/kwaliteit-klant/werken-plezier-utopie.html#comment-10135</link>
		<dc:creator>erik nohlmans</dc:creator>
		<pubDate>Tue, 16 Feb 2010 16:45:09 +0000</pubDate>
		<guid isPermaLink="false">http://www.managementsite.nl/8609/kwaliteit-klant/werken-plezier-utopie.html#comment-10135</guid>
		<description>Mooi verhaal Hans,
Verbazingwekkend eigenlijk dat volgens jou wel veel mensen weten wat ze willen / waar ze een passie voor ervaren maar dat zo weinigen dat ook leven. 
Ik vermoed dat er nog grote verschillen zijn tussen de diverse &#039;generaties&#039; op het werk; ik vermoed dat van de medewerkers van boven de 40 jaar niet veel mensen echt hun passie kennen, laat staan dat ze haar leven; en je passie kennen en daar echt voor kiezen is de eerste stap om te komen tot &#039;werken met plezier&#039;. 
Blijkbaar gaan er twee dingen mis: organisaties nemen mensen aan op plekken, met taken en verantwoordelijkheden die niet of onvoldoende passen bij hun passie en medewerkers kiezen voor banen met taken en verantwoordelijkheden waar zij hun passie niet kwijt kunnen. De bal ligt dus aan twee kanten. 
De mensen die hun organisatie om die reden verlaten, maken hoogstwaarschijnlijk een goede keuze. De mensen die blijven zitten en langzaam verzuren hoogstwaarschijnlijk niet. 

Twee dingen zijn in ieder geval nodig: 
1. Organisaties moeten heel scherp voor ogen hebben en houden waarvoor zij op deze wereld zijn. En dat moeten ze op allerlei manieren naar hun medewerkers en naar buiten communiceren. 
2. De (toekomstige) medewerker moet weten waartoe hij op deze wereld is. Wat wil hij in zijn leven bereiken, waar wil hij een bijdrage aan leveren, wat wil hij realiseren? 

Als 1 en 2 op elkaar aansluiten, kun je in gesprek gaan over de manier waarop de medewerker een bijdrage kan leveren aan de organisatiedoelstellingen TERWIJL HIJ OOK WERKT AAN HET REALISEREN VAN ZIJN EIGEN DOELSTELLINGEN. Tijdens het lidmaatschap van de medewerker aan de organisatie, is dit steeds de grote vraag: sluiten onze redenen van bestaan nog op elkaar aan en past de vorm waarin we dat hebben gegoten nog steeds bij de doelen die de medewerker zichzelf stelt. 

Als er geen match is, zoek aub beiden verder. Nu wordt vaak gekeken naar een geschikte kandidaat waarbij geschiktheid gedefinieerd wordt in noodzakelijke competenties. 

Bij een match hebben we volgens mij een gemotiveerde medewerker die met PLEZIER werkt. 

Erik Nohlmans</description>
		<content:encoded><![CDATA[<p>Mooi verhaal Hans,<br />
Verbazingwekkend eigenlijk dat volgens jou wel veel mensen weten wat ze willen / waar ze een passie voor ervaren maar dat zo weinigen dat ook leven.<br />
Ik vermoed dat er nog grote verschillen zijn tussen de diverse &#8216;generaties&#8217; op het werk; ik vermoed dat van de medewerkers van boven de 40 jaar niet veel mensen echt hun passie kennen, laat staan dat ze haar leven; en je passie kennen en daar echt voor kiezen is de eerste stap om te komen tot &#8216;werken met plezier&#8217;.<br />
Blijkbaar gaan er twee dingen mis: organisaties nemen mensen aan op plekken, met taken en verantwoordelijkheden die niet of onvoldoende passen bij hun passie en medewerkers kiezen voor banen met taken en verantwoordelijkheden waar zij hun passie niet kwijt kunnen. De bal ligt dus aan twee kanten.<br />
De mensen die hun organisatie om die reden verlaten, maken hoogstwaarschijnlijk een goede keuze. De mensen die blijven zitten en langzaam verzuren hoogstwaarschijnlijk niet. </p>
<p>Twee dingen zijn in ieder geval nodig:<br />
1. Organisaties moeten heel scherp voor ogen hebben en houden waarvoor zij op deze wereld zijn. En dat moeten ze op allerlei manieren naar hun medewerkers en naar buiten communiceren.<br />
2. De (toekomstige) medewerker moet weten waartoe hij op deze wereld is. Wat wil hij in zijn leven bereiken, waar wil hij een bijdrage aan leveren, wat wil hij realiseren? </p>
<p>Als 1 en 2 op elkaar aansluiten, kun je in gesprek gaan over de manier waarop de medewerker een bijdrage kan leveren aan de organisatiedoelstellingen TERWIJL HIJ OOK WERKT AAN HET REALISEREN VAN ZIJN EIGEN DOELSTELLINGEN. Tijdens het lidmaatschap van de medewerker aan de organisatie, is dit steeds de grote vraag: sluiten onze redenen van bestaan nog op elkaar aan en past de vorm waarin we dat hebben gegoten nog steeds bij de doelen die de medewerker zichzelf stelt. </p>
<p>Als er geen match is, zoek aub beiden verder. Nu wordt vaak gekeken naar een geschikte kandidaat waarbij geschiktheid gedefinieerd wordt in noodzakelijke competenties. </p>
<p>Bij een match hebben we volgens mij een gemotiveerde medewerker die met PLEZIER werkt. </p>
<p>Erik Nohlmans</p>
]]></content:encoded>
	</item>
</channel>
</rss>

<!-- Performance optimized by W3 Total Cache. Learn more: http://www.w3-edge.com/wordpress-plugins/

Page Caching using apc (User agent is rejected)
Database Caching 28/37 queries in 0,018 seconds using apc

Served from: www.managementsite.nl @ 2012-02-12 02:43:02 -->
