Als het summum van Goddelijkheid heeft een select gezelschap, voornamelijk rijke landen, besloten dat deze zelfde landen God’s vertegenwoordiger op aard mogen spelen door in Den Haag een oordeel te mogen gaan vellen welke globebewoner(s) zich niet aan de wetten en conventies houden. Lodewijk de veertiende kijkt smalend toe vanuit zijn loge in het hiernamaals met nog vers in zijn achterhoofd de flinke reprimande die hij ontving van het Opperwezen inzake zijn eigen verlichte despotengedachte. Het doet ook denken aan het vingertje van Van Mierlo naar China indertijd, waarbij hij het evangelie van de Nederlandse democratie predikte en de Chinezen trachtte te bekeren tot de parlementaire democratie zonder dood- en lijfstraffen. De arrogantie van de muis die samen met de olifant op de brug staat te springen en roept: “wat stampen we lekker, he?” Overigens, het was dezelfde Van Mierlo die een landverrader als Poncke Princen een visum gaf voor Nederland, en dezelfde Van Mierlo die schitterde door onmacht en onkunde in de Screbrenica affaire. Hij stond overigens wel vooraan bij een levertransplantatie, waar de gewone burgerij beslist achteraan dient aan te sluiten! Hoezo recht, hoezo eerlijkheid, hoezo gelijkheid?

De wereld kent sinds de tweede wereldoorlog feitelijk maar een supermacht; de VS. Rusland was een soort Enron schandaal; door stelselmatig nepwapens te etaleren en elitetroepen te laten zien werd de schijn van macht en kracht opgehouden. Maar hun impotentie bleek reeds in Afghanistan, en daarna, toen de schelmen afvielen. Ze waren gewoonweg failliet. Deze ene supermacht Amerika, die godzijdank nog immer in balans is, haalt wereldwijd alle kastanjes uit het vuur. Europa dat excelleert door impotentie en onmacht, onder het mom “niet doen maar praten”, met wellicht een positieve uitzondering voor Engeland, heeft zich nimmer onderscheiden door een rol van (super)macht te onderstrepen in enig conflict. We hebben ons telkens juist onderscheiden door volstrekte onmacht en onkunde, waarbij de oorlog in Joegoslavië en het Midden-Oosten twee markante voorbeelden zijn. In Joegoslavië hebben de geallieerden onder VN vlag aangetoond hoe enorm onpartijdig we kunnen zijn; als een echte machthebber stonden we erbij en keken ernaar; de executies en mishandelingen wel te verstaan! Een Nederlandse dode werd zwaarder berouwd dan 6,000 Moslimmannen in Screbrenica, en wij onze handen maar in onschuld wassen. Ik maar denken dat medeplichtigheid strafbaar was?! Het Midden-Oosten, met name Israël, als export gebied van Joden na de tweede wereldoorlog, werd helemaal een smet op het blazoen van Europa. Israël, dat wel aan het Eurovisie Songfestival mag meedoen als quasi-Europees land, moet verder niets uit Europa verwachten, anders dan het bekende vingertje en enkele lunch en dinervergaderingen. Feit is dat Europa en Amerika in ’48 het Jodenprobleem “ge-endlosst” hebben door alle Joden die berooid en geschaad uit de kampen en onderduikadressen kwamen aan land te zetten in Palestina. In het kader van “not in my backyard” lieten we vervolgens de boel de boel en hebben tot de dag van vandaag geen mening of standpunt dat we durven opleggen aan de partijen in die schandalige oorlog in het Midden-Oosten. Toegegeven, de materie is verre van eenvoudig, maar Europa durft gewoonweg geen keuzes te maken. In Libanon hebben we de vrede tijdelijk opgelegd, maar wie van de Europese leiders maakt zich echt druk om de oorlog in Israël, welk Europees decreet is daar ooit opgelegd en afgedwongen in het kader van de menselijkheid? Of is de schijn de waarheid geworden, dat alleen inferieure machten, kleine staatjes mochten genieten van onze “superioriteit”? We praten dan nog niet over de absurdistische vormen die de ontwikkeling van de Europese Gemeenschap begint aan te nemen. Een soort melting pot van minstens dertig grotere culturen die straks, als het aan de heren politici ligt, de EC moet vormen. Wellicht dat we ons dan kunnen concentreren op interne struggles, interne ongelijkheid en interne menselijkheid? De vraag is dan: “welke Europese leider, politicus of militair wordt het eerst naar Den Haag gesommeerd?”

Maar de arrogantie, de goddelijkheid, de absolutistische gedachte, welke (voornamelijk) Europa zich aanmeet om een internationaal strafhof op te richten, in natuurlijk Den Haag, als bakermat van politici en criticasters die weten hoe de wereld moet draaien, is werkelijkwaar bizar. De pretentie te kunnen, nee, te mogen bepalen wie of wat fout is, wie of wat in strijd met de rechten voor de mens heeft geopereerd; huiveringwekkend. Het doet sterk denken aan de inquisitie, het kerkelijk gerecht dat de mensen in de late Middeleeuwen schrik aanjoeg, en dat met volkomen willekeur “anders denkenden” offerde aan de zogenaamde puriteinse paapse gedachte. Het heeft er de schijn van dat we een dergelijk instrument weer aan het optuigen zijn. Wij, de landen die excelleren door passiviteit in ieder gegeven conflict. Wat is dan fout, wat is goed, kan iemand mij hierop antwoorden. Is fout of goed dan toch absoluut, non-arbitrair geworden? Ik stap even uit met een voorbeeld.

Tijdens de laatste verkiezingscampagne, en nog voor de dood van Fortuyn, keek ik des avonds naar een buitengewoon goed programma. U vergeeft mij dat ik de naam vergeten ben, en ook de zender, maar een van de interviewers was de heer Booij, voormalig voorzitter van de PvdA (samen met Rottenberg meen ik). Het programma kende een aardige formule van kruisvragen door twee interviewers. Op bezoek was ’s lands grootste puritein, de heer Melkert. Een fantastische hypothese werd op hem afgevuurd door Booij: “Stel u bent premier, en de BVD meldt u dat zij een terrorist in handen hebben die 99% zeker weet waar een aanslag gaat plaatsvinden die tenminste 5,000 levens gaat kosten, een stadion of groot gebouw. De BVD stelt voorts dat zij wederom 99% zeker weten dat indien ze de man martelen hij doorslaat, en die 5,000 levens kunnen worden gered. Wat doet u?” Het antwoord was mij al duidelijk, maar Melkert bevestigde dit: “Ik zal hem niet martelen, is voor mij een principe kwestie”. (Screbrenica donderde door mijn hoofd, waar we ook het leven van een of een paar man stelden boven dat van 6,000). Helaas vond Booij het niet nodig Melkert te zeggen dat hij, indien hij uit principe niet martelde, het premierschap onwaardig was. Dat is althans mijn mening. Ik zou slecht slapen als ik echt geloofde dat we nooit iemand martelen of anderszins in strijd met de wetten en conventies verhoren in het kader van nationale veiligheid. Maar de vraag is feitelijk deze: Indien deze hypothese stand houdt, en Melkert’s handelen, of liever gezegd niet-handelen, ook wordt aangenomen voor waar, is dan een premier of veiligheidsdienst onschuldig of juist schuldig? Ik zeg schuldig! Het bloed van 6,000 mensen kleeft aan hun hand, ten faveure van het leven van een enkele terrorist. Maar gestel dat 50% van de lezers het met me eens is, en gestel dat we die man dus martelen in het Torentje, en we redden die 6,000 mensen het leven, betekent dit dan ook niet dat onze premier en onze BVD mannen voor datzelfde hof in Den Haag dienen te verschijnen? We hebben de facto toch gezondigd tegen de menselijkheid? Welnu, laat deze hypothese voor Nederland nou een sterk hypothetisch geval blijven, in de VS is het verre van dat. Daar is het werkelijkheid, en zo worden heel wat levens gespaard ten koste van levens of welzijn van terroristen, ook in Europa. Je bent wat mij betreft heel moedig als je daar als Europa van profiteert, maar tenslotte wel even de Amerikanen in Den Haag verwacht om achteraf zich te laten verantwoorden voor misdaden tegen de menselijkheid! Zo zijn er legio voorbeelden te bedenken die de bedenkelijkheid van dat verfoeide Internationale Strafhof uitstekend kunnen schetsen.

Ik was in eerste instantie zwaar verontwaardigd toen ik hoorde van de besluiten in de Amerikaanse senaat omtrent de mogelijkheid tot invasie in Nederland door Amerikanen voor Amerikanen. Echter, toen de materie in de juiste proporties tot me doordrong begreep ik de Amerikanen, die inmiddels doodmoe van Europa moeten zijn, steeds beter. Nu geef ik ze ronduit gelijk. Dat verfoeide hof dient te verdwijnen. Het is een teken van arrogantie dat wij ook maar enigszins ambiëren een recht te kunnen spreken dat kan gelden voor de hele wereld. Dat wij kunnen bepalen wat goed is, wat kwaad is. De nuances daarin kunnen we hier niet aanbrengen, maar ik weet wel dat duizenden landgenoten werden gelyncht na 8 mei 1945, dat we in de jaren daarop honderdduizenden Rijksgenoten ombrachten in Nederlands Indië, dat we recent betrokken waren bij de massaslachtingen en genocide in voormalig Joegoslavië, maar dat ik nu vast zeker weet dat geen Nederlander daarvoor ten hove zal verschijnen. Klassenjustitie? Arrogantie van de macht en welvaart? Goddelijkheid? Verlichtheid? Weet u het?

Ben benieuwd wat er zou gebeuren als we nu Volkert van der G. loslieten op straat. Zou die net als de broertjes de With in 1672 door een menigte gelyncht worden? Ik ben bang van wel … “Heerlijk”, zijn we toch menselijk, en maken we toch dezelfde fouten! (Daarmee overigens het lynchen niet goedkeurend)

Deze column werd ingezonden door A.M.A. Goossens. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›

Gerelateerde items