Te lang hebben we moeten wachten op een herdruk van Martin Simons meesterwerk: De strategische functietypologie. Een grensverleggend proefschrift uit 1989, waarin Simon het literatuuronderzoek aan een medewerker overliet. Maar nu hebben we dan een handzaam, hard cover, gouden boek. Waarin zes prachtige essays, voorafgegaan door een extra leesbare versie van Simons visie op Product-, Taak-, Capaciteits- en Marktbedrijven. Of: waarom UWV anders gerund moet worden dan Procter & Gamble

Voor topmanagers en bestuurders
Simon zelf geeft aan dat zijn spiegels voor topmanagers en -bestuurders bedoeld zijn. Een terechte ambitie. Maar voor organisatieadviseurs lijken de spiegels nog meer geschikt. Zij zullen zich pijnlijk geconfronteerd zien met hun eigen oppervlakkige grote stappen, snel mis manieren van werken. Maar krijgen van Martin er meteen de gecorrigeerde recepten bij. De Meester spreekt. Hij is Streng. Moppert af en toe: maar hij is vooral Magistraal.

Steun- en mikpunten
Mikpunten in zijn zes essays zijn interim managers, adviesbureaus, old boys networks en privatiseerders. Steunpilaren in zijn denken zijn Religie, Ondernemende en Weldenkende bestuurders. Veel vrienden heeft Simon in zijn leven nooit gehad. Wel veel fans. Hij kon goed tegen eenzaamheid. Met zijn Joodse achtergrond neemt hij telkens weer een Hier sta ik, ik kan niet anders standpunt in. Als een katholieke dagsluiter uit de jaren vijftig. Van het type Iedereen heeft recht op mijn mening. Een man om van te houden.

Van achter naar voren
Geheel in de joodse traditie laat het boek zich goed van achter naar voren lezen. En opent hij met een essay over de ideale samenstelling van bestuurscolleges. Je moet daar eigenlijk een balans in zien krijgen tussen ondernemende en systeemdenkende mensen. Personen met een financiële, technische of marketing achtergrond. Bovendien zou een raad van bestuur een maximum van vier leden moeten aanhouden. Een vijfde lid voor een doorslaggevende stem vindt Simon overbodig. De voorzitter kan die stem ook krijgen, aangevuld met extra rol voor commissarissen, als hij daar gebruik van maakt. Simon als simplifier en clarifier tegelijk.

Time Management bij Macho Managers
Na het zo milde essay over bestuurders haalt Simon meedogenloos uit naar Interim Managers. Hij vergelijkt ze met artsen die alleen maar met recepten bezig zijn. Schoenmakers die zich bij een leest houden waar ze niet over hebben nagedacht. Diagnoses op basis van…