Failliet gaan en doorstarten zijn de hoofdingrediënten van een leerzaam proces. Ik kan niemand dit proces aanbevelen, maar deel daarentegen graag de belangrijkste lessen die het mij opleverde, in de hoop deze nooit weer nodig te hebben. Wie ze wel nodig heeft wens ik veel sterkte in dit bizarre avontuur en hopelijk een beetje inspiratie met deze column. Per aflevering schrijf ik enkele tips. Deze eerste aflevering betreft het tijdig signaleren van onheil en de mentale beproeving.

Dreigend faillissement tijdig signaleren

Een dreigend faillissement kondigt zich meestal lang van tevoren aan. Als ondernemer heb je echter de neiging om die vroege signalen te negeren of te bagatelliseren. Je wilt er niet van weten voor jezelf, niet voor je mensen en niet voor je thuisfront. Maar toch, op het moment dat de bank een aanvraag voor kredietverruiming niet honoreert of een bestaande kredietfaciliteit inperkt, is dat een niet mis te verstaan teken. Zij mogen dan andere normen hanteren dan jij, maar hun tanende vertrouwen hoort je aan het denken te zetten. Ook de kritische vragen of commentaren van je accountant zijn zo’n teken. Hij hoeft dit niet te doen, hij is niet per sé ingehuurd als de boodschapper van zo’n onheilstijding. Maar als hij die rol toch op zich neemt, wil hij jouw zorgen delen, dus doe daar wat mee.
Je grootste valkuil in deze fase van naderend onheil is je persoonlijke commitment, het tonen van je vertrouwen in het voortbestaan door – naar je hoopt tijdelijk – af te zien van de uitbetaling van je eigen honorering of, nog erger, door je laatste familiekapitaal in de kwijnende onderneming te pompen. Die edelmoedigheid betekent zelden iets anders dan uitstel van executie. En als je zodoende niet meer over voldoende middelen beschikt voor de financiering van je doorstart verspeel je je eigen kansen en zal het uitstel ook meteen een afstel zijn.
Wie ook tijdig wil weten hoe de vlag ervoor staat is de Belastingdienst. Niet betalen is voor ze heel acceptabel en kan erg veel tijd opleveren om jezelf van de sores te bevrijden. Maar het niet melden van je betalingsonmacht is een doodzonde voor ze. De berichtgeving kan simpel zijn, maar doe deze wel tijdig.

Failliet gaan en doorstarten als mentale exercitie

Failliet gaan en doorstarten zijn economische processen met hun eigen wetmatigheden. Het hele ritueel lijkt zich af te spelen in een parallel universum waar je tijdelijk en gedwongen vertoeft, als een eenzame vreemdeling. Maar, meer dan economisch, is het vooral een mentaal proces. Je stemming wisselt voortdurend onder de opeenvolging van verrassende gebeurtenissen. Je bent de looser die zijn bedrijf niet overeind wist te houden, je bent de sufferd die er zijn geld opnieuw in wil steken, je bent de angsthaas die geen grip krijgt op de doorstart, je voelt je bedrogen door zakenpartners die hun voordeel grijpen.
Maar je wordt ook de winnaar die de wederopbouw waarmaakt en die rijkdom en aards bezit leert relativeren. Bovenal leer je je ware vrienden door dik en dun kennen. Zoals bij veel zaken die mislopen geldt ook hier: het leereffect is altijd positief.

In de volgende aflevering: Over blijvend amateurisme en een plan dat geen plan mag zijn.

Deze column werd ingezonden door Eddy Scheffer. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›

Gerelateerde items