Dit betoog gaat over de grenzen van het beter organiseren. Grenzen die ik de afgelopen 16 jaren met onze studenten ben tegengekomen. Veel van onze bezigheden verlopen prima. Op een paar gebieden is er echter blokkering en stagnatie. Deze gebieden wil ik aan u voorleggen. Het gaat om zaken die mij tot op de dag van vandaag intrigeren en verbazen. Het merkwaardige is dat we vaak heel goed weten hoe we op deze terreinen tot een oplossing moeten komen maar toch komt het er niet van. Ik wil dus ook met u nagaan waar de voortgang op vastzit en wat er aan te doen is.

Dé Communicatie is de boosdoener

Ik begin met het verschijnsel dat veel veranderingen in organisaties vastlopen zoniet mislukken. Er is veel onderzoek beschikbaar over dit fenomeen. Het betreft ongeveer 70% van de onderzochte veranderingen. Het Nationaal Onderzoek Verandermanagement verschaft een paar indicaties. Als zeer belemmerende factoren worden genoemd:

- De medewerkers in deze organisatie vinden de top onduidelijk over wat anders of beter moet.
- De leidinggevenden zijn niet goed in staat visie en beleid naar hun mensen over te brengen.

De sleutelfactor waar het altijd weer om draait is ‘Dé Communicatie’; te beginnen bij de top, tot en met de bazen die leidinggeven aan de uitvoering.

Intrigerend en verbazingwekkend! Zolang als ik bezig ben in deze discipline wordt dit al verkondigd. Leren we dan niets? Onderzoek leidt tot altijd dezelfde, overigens zeer terechte, aanbevelingen: Mooie plannen op papier komen niet over; alleen maar top down communiceren werkt niet, meer interactie, middenmanagement actief betrekken. Goede aanbevelingen maar het schiet niet op. Hier hebben we dus meteen al de kern van het vraagstuk dat ik in dit afscheidscollege wil behandelen: We weten hoe het beter kan maar we doen het niet! Wat zit daarachter? Er is dus meer!

Te ver van resultaat en primair proces

Waar we inmiddels achter zijn is dat we bij sommige…