Besluitvorming bij de overheid is verbonden met traagheid. Kan het anders? Daar komt wel wat voor kijken. Ambtenaren, al of niet versterkt met adviseurs, moeten met de verantwoordelijke leiding het proces van menings- en besluitvorming op goed gekozen momenten indikken en versnellen.

100 dagen voor een gezamenlijke aanpak

Begin februari: het regeerakkoord is bekend. Het is CDA, PvdA en ChristenUnie gelukt om onder de bezielende leiding van informateur Wijffels twee maanden na het begin van de onderhandelingen het regeerakkoord rond te krijgen. Het nieuwe kabinet past het motto ‘samen werken, samen leven’ toe, door in dialoog te gaan met maatschappelijke organisaties en mede-overheden over de invulling van het regeerakkoord. “Het kabinet wil met iedereen praten en horen hoe ze tegen een bepaalde kwestie aankijken. Binnen honderd dagen wil de nieuwe ploeg met heel maatschappelijk en bestuurlijk Nederland afspraken hebben gemaakt”.

Die 100 dagen periode kennen we natuurlijk van nieuwe topmannen uit het bedrijfsleven. Zij geven zichzelf vaak 100 dagen om te ontdekken hoe hun organisatie ervoor staat en een plan voor de toekomst te ontvouwen. Maar hoe zien Balkenende, Bos en Rouvoet dat voor zich? Hoe zorgen ze ervoor dat de dialogen niet verzanden in stroperige, trage besluitvorming? (1)

Zo snel is de overheid niet…

Een aantal gemeenten besluit het alcoholgebruik door jongeren en het daaruit voortvloeiende uitgaansgeweld aan te pakken door middel van een horecaconvenant. Het proces om het convenant op te stellen duurt meer dan een jaar. Dan blijkt het Openbaar Ministerie nauwelijks betrokken. Als het convenant na bijna anderhalf jaar eindelijk klaar is, besluit een aantal gemeenten niet te ondertekenen omdat ze hun lokale aanpak toch beter passend vinden.

Besluitvorming bij de overheid lijkt wel onlosmakelijk verbonden met traagheid en langdurige processen. Terwijl er problemen zijn die om een snelle reactie vragen, zoals het dichtslibben van wegen, het realiseren van versterking van kwetsbare wijken zoals het Utrechtse Ondiep, of een snelle gezamenlijke reactie van burgers, gemeenten en politie op de toename van auto-inbraken door de opkomst van de Tom-Tom. De oplossing komt vaak traag tot stand…