De economie globaliseert. Veel grote Nederlandse ondernemingen hebben in de jaren ’90 gedurfde internationaliseringsstrategieën gevolgd, met dramatische gevolgen. Een enorme hoeveelheid aandeelhouderswaarde is er mee vernietigd en een heel cohort bestuurders is er aan ten onder gegaan.
Nu de huidige lichting bestuurders alle bleeders heeft gestelpt en de aantrekkende economie er voor zorgt dat de kassen weer boordevol raken, groeit de waarde van M&A transacties weer exponentieel. De logica van de globalisering lijkt onontkoombaar en de strategische paragraaf van een business case voor een grensoverschrijdende fusie of overname is snel geschreven. Voordat we echter weer in dezelfde valkuil stappen is het hoog tijd om de mythen over globalisering door te prikken en frisse antwoorden te geven op de strategische vragen die globalisering opwerpt.

Vier misvattingen vormen de grondslag voor het ideaalbeeld van de onderneming als  ‘global player’ die dankzij grote strategische overnames wereldwijd aanwezig is en zich tegelijktijd op wonderbaarlijke wijze weet aan te passen aan lokale omstandigheden. 1. Globalisering is een recent en onomkeerbaar verschijnsel. 2. Globalisering maakt de wereld tot één geïntegreerde economie. 3. Global players zijn daarin het rolmodel. 4. De onderneming kan succesvol in vrij korte tijd een global player worden.

Misvatting 1: Globalisering is een recent en onomkeerbaar verschijnsel

De globalisering van de economie is een minder recent verschijnsel dan vaak wordt aangenomen en is wellicht eerder een lange golf dan een ééndimensionale beweging. Enkele jaren geleden publiceerden O’Rourke en Williamson (O’ Rourke Kevin H. en Jeffrey G. Williamson. Globalization and History. Massachusetts Institute of Technology, 1999) een studie naar globalisering in de negentiende eeuw. Hun conclusie: De wereldeconomie was in de tweede helft van de negentiende eeuw misschien wel meer geïntegreerd dan vandaag. Vrijhandel vormde daarvan de kern.…