Reacties op: Chaosdenken: een nieuw paradigma voor organisaties?

Door: Over eenvoud « Lenard’s Weblog

Over eenvoud « Lenard’s Weblog — Sat, 15 Aug 2009 08:01:21 +0000

[...] Het tegenovergestelde is over het algemeen het resultaat; de reorganisaties zorgen voor chaos en troebele organisatie structuren waarin uiteindelijk niet alleen de klanten maar ook de medewerkers zelf de weg niet meer kunnen vinden. Deze organisaties zijn na de reorganisatie veelal nog intern gerichter dan ervoor. Zie ook: Chaosdenken: Een nieuw paradigma voor organisaties? [...]

Door: I.J. Stravink

I.J. Stravink — Fri, 30 Jul 2004 21:22:06 +0000

Maar waarop berust dit paradigma dan? Het hele model of paradigma kan toch niet chaosbeschrijvend zijn? Op dat moment is er namelijk orde, want er is immers een model.

Ik hou het bij metafysisch management.

Door: Titia van den Berg

Titia van den Berg — Wed, 28 Jul 2004 09:50:38 +0000

Het CHAOS denken is ons inziens een ander denk paradigma in het kijken naar organisaties. Het CHAOS denken geeft een helicopterview op de entiteit organisatie als zijnde een systeem bestaande uit subentiteiten. Dat CHAOS en ORDE samengaan heeft bij ons geleid tot het CHAORDER model. De toepassing van CHAORDER heeft vooralsnog een strategisch en conceptueel karakter, niet in de laatste plaats omdat het denken in dit postmoderne paradigma te abstract is voor de dagelijkse praktijk op de werkvloer. De adviseur die denkt vanuit de CHAOS theorie zal degene moeten zijn die kan schakelen tussen paradigma’s en daarmee de meerwaarde geven aan organisaties in verandering.
Wij gebruiken het CHAORDER denken als basis voor een vernieuwende manier van ontwerpen. Zie ook http://www.chaorder.nl voor meer informatie over het boek CHAORDER.

Door: S'ace

S'ace — Thu, 08 Apr 2004 11:01:56 +0000

Het probleem zit hem in onze angst voor chaos:
zegt henk hogeweg, mogelijk dezelfde henk die ik zelf mocht ontmoeten tijden het ECCON2002 bij ‘de Queeste’ waar de chaos veroorzaakt door het 1man1vote principe werd omgeturnd naar een orde middels een universeel paradigma voor verdeling gelanceerd onder de noemer ‘generation binding matrix’.
{indien daar interesse voor is zal ik u daar bij gelegenheid eens meer over vertellen}.

Meer bij het onderwerp blijvend wil ik (welllné, functie chief chaos2order) hier stellen dat we vooral als mensen vergeten zijn om elkaar te vertrouwen voor wie we zijn. Immers we spelen bij voortduring allerlei spelletjes in allerlei rolletjes waar de consistentie tussen de diverse rolletjes niet altijd even zuiver is.
Maar we doen het er maar mee, want we weten eigenlijk niet beter hoe of dit nu anders moet (sjoemelen). En degenen die hier min of meer op enig niveau over mee hebben leren denken zijn zelf een onderdeel geworden van ‘de familie’ die het bestaande systeem (van wanorde) in stand houdt ten ego-materiële faveure.

Maar hoe lang (is n chinees) nog?

:{ Googel eens op de Venus Transit … want ik weiger toch echt om u allen alles voor te kauwen! }:

Door: C. v.d. Laak

C. v.d. Laak — Wed, 17 Sep 2003 23:31:16 +0000

Wanneer de polarisatie der standpunten in het Nieuwe Denken en het vaak al te weinig door enige kennis van zake gehinderde impulsieve doen, zich blijven ontwikkelen in het huidige – mede door de media veroorzaakte – hoge tempo, zal het karakter van een toekomstige generatie mensen, als meest in het oogspringende wezenskenmerk, een permanente staat van ontevredenheid met al het denkbare vertonen.

Door: Henk Hogeweg

Henk Hogeweg — Sun, 14 Sep 2003 15:41:13 +0000

Wij hebben onszelf aangeleerd iedere onzekerheid uit te bannen om zodoende grip te krijgen op de gebeurtenissen. Vooral degenen die zichzelf in een gunstige positie plaatsen willen deze positie graag handhaven en bouwen aan control systemen die hun daarbij moeten helpen. Het woord chaos krijgt in hun ogen steeds de betekenis van een bedreiging van hun positie (‘Wie pikt toch steeds mijn kaas?’). Uiteindelijk leidt dit slechts tot voortdurend consolideren.
Er wordt in deze wereld (en zeker in Nederland) echter niets meer ontdekt, uitgevonden of gevonden. We herformuleren de geschiedenis voortdurend zonder dat de uitkomst echt verandert. Op zoek gaan naar het onbekende kan niet. Je weet immers niet wat je zoekt. We kunnen echter wel nieuwe wegen inslaan met onzekere uitkomst. Zo ontdekte Columbus Amerika. Chaos wordt dan beschouwd in zijn oorspronkelijke betekenis: ‘Oorsprong van het nieuwe’.
Onze kinderen (m.n. zij die nog niet naar school gaan om ‘ge-puppy-trained te worden in het ordedenken via ons schoolsysteem) ontdekken dat het een lust is. Om te kunnen vinden, ontdekken, prettig verdwalen, moeten we wellicht terug naar dit vrije denkgedrag.

Door: Joke van Galen

Joke van Galen — Sat, 14 Jun 2003 23:59:46 +0000

Beste Rudy,
Ik heb even zitten twijfelen of ik zou reageren…
Ik ben erg geïnteresseerd in managementtheorieën, vandaar dat ik je recensie en de daarop volgende commentaren/reacties heb gelezen. Maar, jammer genoeg wil bij mij het muntje niet vallen en blijf ik denken: Waar gaat dit over?
Mogelijk dat de chaos nog niet compleet is en moet ik maar gewoon wachten tot die zich vanzelf oplost. Mijn idee van het willen beheersen van chaos is, dat je daarmee alleen maar nieuwe chaos creëert, toch? Ik krijg erg de neiging om afstand te nemen en de processen proberen te volgen, gewoon kijken wat er gebeurt (en misschien steek ik er toch nog iets van op).
Groeten van Joke

Door: Arjan Oomen

Arjan Oomen — Tue, 28 Jan 2003 02:21:22 +0000

Ik vraag me af en ben het dus niet eens met de stelling of choas nog weg te denken is in deze markt situatie.
Ook de omgeving van een organisatie is dusdanig aan verandering onderhevig dat chaos niet weg te denken is.
Natuurlijk is noodzakelijk anders suffen we in, hetgeen we reeds gedaan hebben.
In veel gevallen worden nog maar net wakken, vaak te laat.
Alleen wat verstaan we nu onder een echte chaos?
Zeer leerzaam stuk en een mooie recentie.

Gegroet,
Arjan Oomen

Door: Rudy van Stratum

Rudy van Stratum — Mon, 16 Dec 2002 16:58:57 +0000

In plaats van een betoog, 2 stellingen met korte toelichting:

1. Denken berust op classificatie.

2. Iets begrijpen betekent nog niet dat je het kunt voorspellen of dat je het zonder meer kunt besturen.

Toelichting:

Ad 1: Zonder indelingen en hierarchieen te maken (bewust of onbewust) kun je niet ‘kijken’. Elke manier van kijken behelst classificatie. Ook chaosdenken dus, zie verder de opmerkingen van Jaap Peters.

Ad 2: Neem het voorbeeld van een schaakspel. Je kunt het verloop van een willekeurig spel niet voorspellen maar je begrijpt het systeem wel uit de eenvoudige spelregels. Je kunt het complexe systeem wel indirect besturen door het wijzigen van de spelregels. Richard Dawkins gebruikt de metafoor van het schaakspel om de indirecte sturing die de genen hebben op het gedrag van de mens te beschrijven.

Wellicht gaat deel 2 van de chaos-serie boeken dieper in op een aantal van deze zaken (evolutie en chaos, denken en chaos, besturen en chaos …).

Door: S. van Aalst

S. van Aalst — Mon, 16 Dec 2002 14:24:14 +0000

Van Stratum heeft het bij het rechte eind door te stellen dat chaosdenken verre is van ‘anything goes’. Uiteraard zijn de meesten van ons, inclusief ikzelf, zeer zwaar getraind in het begrijpen en vinden van elementaire bouwstenen die tot complexe uitkomsten leiden. Dit is een manier van denken die zeer overheersend is en tegelijkertijd ook een manier van denken die door chaosdenken ter discussie wordt gesteld. Het wezen van iets is immers niet af te leiden uit elementaire bouwstenen, het wezen is een geheel, niet één of andere som van de delen. Echter dit wil nog niet zeggen dat hiermee het idee losgelaten moet worden dat de zaak niet te controleren of te besturen is.

Het essentiële onderscheid dat gemaakt moet worden, is tussen de complexiteit van het wezen zelf en hoe het zich manifesteert en tussen hoe het wezen gecontroleerd of bestuurd wordt. Het is hier dat chaosdenken voor de doorbraak zorgt: een complexe manifestatie betekent namelijk niet dat de besturing complex moet zijn. Hier komt het principe van ‘simple rules’ om de hoek kijken. Sterker nog, chaosdenken bewijst continue dat de besturing, zeker in relatie tot de complexe uiting van het wezen, ‘belachelijk’ simpel zijn. Een paar gedragregels, welke indien bekend ook manipuleerbaar zijn, zijn verantwoordelijk voor complexe uitingen van het wezen.

Dit wil nog niet zeggen dat hiermee de zaak voorspelbaar wordt. Controleerbaarheid en voorspelbaarheid zijn geen vrij uitwisselbare begrippen. En hiermee raken we een ander punt van Van Stratum: taal. Voor zij die zowel het middel (de taal met al zijn grammaticale regels, betekenissen waaronder o.a. classificaties) als het onderwerp enig wat beheersen (b.v. chaosdenken) , is het een ideaal vehikel om complexe ervaringen, denk- en zienswijzen te communiceren. Echter voor zij die niet bekend zijn met het middel of het onderwerp, is het niets anders dan dat wat wij in de gewone taal als chaos of nonsens toebedelen. En op dat moment slaat classificatie toe, want classificatie is ons laatste redmiddel om iets tastbaar te maken wat we in feite niet begrijpen. Dit betekent dat indien we classificatie (zijnde het beschrijven van het uiterlijk) ervaren, we ons moeten afvragen of het lonend is om ons er verder in te verdiepen. Leren we het wezen langs die weg wel kennen tot het niveau waarmee we het wezen kunnen besturen? Dit laatste druist mogelijk in tegen denkbeeld van sommigen dat complexe sociale systemen alleen kunnen of alleen mogen worden bestuurd door het complexe sociale systeem zelf. Maar als we doelgericht iets willen realiseren, dan hebben we geen keus: sommige individuen moeten het complexe sociale systeem besturen en hiervoor is het noodzakelijk het wezen te kennen en dit te manipuleren = besturen.