Inleiding

Als een bedrijfstak in de economie groeit, is dat over het algemeen goed nieuws. Behalve als het over de gezondheidszorg gaat. Dan heerst er paniek. Want dan 'kost' het opeens geld en dat is slecht, schijnt het. De lijsttrekkers vallen op dit moment over elkaar heen als het gaat om de zorg. Alle partijen in de Tweede Kamer willen meer geld uittrekken om de wachtlijsten op te lossen. Nieuwkomer Pim Fortuyn wil iets anders: het hele systeem veranderen. Vooral het management en de bureaucratie moeten het bij hem ontgelden. Is dat nou de oplossing? Nee, maar wat minder bemoeials zou wel helpen. Wat is er nou eigenlijk aan de hand, wie heeft er gelijk en hoe moet het verder met de zorg?

Overheidsbemoeienis

De gezondheidszorg is een sector waar de overheid een heel grote vinger in de pap heeft. Dat is nodig -is de redenering- om elke Nederlander toegang te garanderen tot de zorg, ongeacht wat hij verdient. Dat is loffelijk. Niemand wil dat de gezondheidszorg een privilege is voor mensen die het kunnen betalen. Daarom moeten ook minder verdienenden dezelfde zorg kunnen krijgen als de meer verdienenden. Het systeem dat dit doel dient wordt gevormd door iedereen dezelfde zorg te bieden, maar via twee verzekeringsstelsels. Er wordt daarbij onderscheid gemaakt in 'arme' en 'rijke' mensen. Arme mensen worden verzekerd door middel van het (goedkope) ziekenfonds en rijke mensen door middel van een particuliere verzekering. Het ziekenfonds kan zichzelf echter niet bedruipen. Ook al betalen particulier verzekerden uit 'solidariteit' mee aan deze verzekering, moet er jaarlijks toch een paar miljard aan puur collectieve middelen (belastinggeld) bij.

Knelpunt

En daar zit hét knelpunt. Omdat de overheid jaarlijks een paar miljard moet bijpassen (op een totale sectoromzet van zo'n 85 miljard) wordt een systeem omarmd waarbij álle partijen (overheid, ziekenfondsen en particuliere zorgverzekeraars) in een waar kartel centraal bepalen hoe de volledige omzet van 85 miljard moet worden besteed! Met andere woorden: om de bijdrage van de overheid niet te veel te laten variëren worden álle beslissingen die de gezondheidszorg aangaan, centraal opgelegd. Vanuit het kartel wordt bepaald welke zorg, in welke mate en tegen welk tarief mag worden aangeboden. Gevolg: chirurgen die niet mogen…