"Tussen hebzucht en verlangen" bevat een verzameling columns van Heleen Mees die de afgelopen jaren zijn gepubliceerd in NRC Handelsblad. Heleen Mees woont en werkt afwisselend in Amsterdam en New York. In de Verenigde Staten treedt ze op als adviseur in Europese Unie-zaken. Naast in NRC Handelsblad publiceert ze ook in internationaal in International Herald Tribune, Le Monde en de Financial Times. Heleen Mees zal voor de meeste lezers van de managementsite geen onbekende zijn. In ons land heeft ze vooral bekendheid gekregen door haar uitgesproken feministische uitspraken waarmee ze de Nederlandse vrouw sterk bekritiseerde. De Nederlandse vrouw vindt weinig genade in de ogen van Mees door de keuze voor haar kinderen en haar carrière te verwaarlozen. Recent treedt Heleen Mees op in het discussieprogramma Vrouw en Paard bij de Vara.

Liever rode draden dan thema's

De columns zijn ingedeeld aan de hand van zeven thema's, die allemaal een prikkelende titel hebben meegekregen. Hoewel het boek hierdoor structuur krijgt, treedt toch af en toe een gevoel van een zekere gekunsteldheid op. Er zit soms overlap tussen de columns en ze sluiten niet allemaal even goed aan bij het betreffende thema. Interessanter is het om het boek te lezen vanuit een viertal rode draden. Deze zijn de feministische visie van Mees, haar lidmaatschap van de PvdA, haar analyse van het ontstaan van de kredietcrisis en de toekomstige rol van China op het (economisch) wereldtoneel.

Meer arbeidsmarkt dan feminisme

Bij het lezen van het boek is het interessant om te ontdekken of de feministische visie van Heleen Mees tot uitdrukking komt. Dit blijkt niet het geval. Het onderwerp wordt namelijk niet specifiek aangeroerd. Wel komt het impliciet aan de orde als Mees de Nederlandse arbeidsmarkt vergelijkt met de Amerikaanse. De Nederlandse arbeidsmarkt is verstikkend en verstarrend door de minimumlonen die te veel boven het sociaal minimum liggen en door de te gemakkelijke toegang tot uitkeringen. Hierdoor worden laagopgeleiden en immigranten nauwelijks gestimuleerd een baan te zoeken. Sterker nog: in de ogen van Mees wordt dit zelfs ontmoedigd door de verstikkende deken van de sociale voorzieningen. Deze hoge lonen hebben nog een ander nadelig gevolg voor migranten en laagopgeleiden: tweeverdieners doen allerhande klusjes in en rond het huis zelf, in plaats van hiervoor mensen in te huren. Op zich is daar niets mis mee, tenzij je samenleving een overschot heeft aan…