• Leidinggevenden kunnen niet tot tien tellen
• Daar waar coaches geduld hebben
• Leidinggevenden hebben geen lef
• Daar waar coaches juist vragend de confrontatie aangaan
• Leidinggevenden balen van excuses
• Terwijl coaches juist juichen bij een 'ja maar'
• Leidinggevenden zijn betweters
• Daar waar coaches juist ontwetend zijn

Leidinggevenden kunnen niet tot 10 tellen

Veel leidinggevenden zijn (bijna reflexmatig) geneigd om datgene waarin hun medewerker tekortschiet, aan te vullen of, erger nog, over te nemen. Zij luisteren amper naar het verhaal waarom deadlines niet zijn gehaald en verwachtingen van klanten niet zijn ingelost en trekken klussen/projecten onder het mom van 'laat mij dat maar even oplossen' op hun bordje. Terwijl zij al weglopen hoort de medewerker hen nog net in de verte zeggen 'want dat gaat toch veel sneller'. Op de korte termijn is deze aanpak inderdaad sneller en effectief. Het leereffect is echter nul komma nul en de kans op herhaling groot.

Het gedrag van de leidinggevende is natuurlijk wel enigszins te verklaren. Zijn afdeling opereert in grillige markten, met steeds wisselende belangen van klanten en aandeelhouders en het aantal en tempo van allerlei veranderingen stijgt voortdurend. Snel reageren is een tweede natuur geworden en noodzakelijk om te overleven. Zo'n turbomanager is zo langzamerhand minder bedreven in het opbouwen van een hoogst noodzakelijke vertrouwensband en heeft geen tijd voor gesprekken waarin niet binnen 30 seconden het probleem is geanalyseerd en opgelost.

Daar waar coaches geduld hebben

Het werk van een coach brengt met zich mee dat hij zich voor de volle 100% op zijn gecoachte kan concentreren. Hij heeft (of neemt!) de tijd om zich te verdiepen in de persoon die tegenover hem zit, biedt een luisterend oor en creëert zo langzaamaan de noodzakelijke vertrouwensband. Samen achterhalen zij de redenen waarom bepaalde zaken niet lopen zoals gehoopt en verwacht. De coach stelt hierover in alle rust vragen en ziet zijn gecoachte zweten en kleiner worden. Dat het niet liep wist de gecoachte wellicht ook wel, maar de vragen brengen voor hem wel ondubbelzinnig de pijnpunten aan de oppervlakte. De coach trapt nu niet in de valkuil door direct de helpende hand aan te reiken en te vertellen hoe het dan wel moet. Hoewel 'voorzeggen' vele malen makkelijker en sneller is, is een ding zeker: de gecoachte heeft niets geleerd en komt de volgende keer weer met een hulpvraag. Wederom zet de coach met geduld en met vragen de gecoachte aan &hellip