In tijden van aanhoudende crisis kun je gemakkelijk in een teneur te komen van ‘doen-wat-er- moet-gebeuren-en-verder-niet-zeuren’. Je mag immers blij zijn dat je werk hebt. En als je er zelf al wat positiever tegenaan kijkt, wordt dit op verjaardagspartijtjes wel bijgesteld met alle sombere verhalen van andere mensen.

Deze algehele teneur kan ervoor zorgen dat je verkrampt in je werk. Je voelt je minder vrij, laat op je werk meer over je heenkomen en hebt de neiging om minder je eigen geluid te laten horen. Want oh oh, stel je toch voor dat je je baan of die opdracht verliest! Je hebt nog wel een hypotheek te betalen. Dus houd je je in en wacht je tot de crisis over is.

Deze houding gaat al snel ten koste van je bevlogenheid in het werk. Het initiatief laat je meer en meer over aan anderen. Je doet wat je gevraagd wordt, je werkt hard, maar er zijn steeds minder dingen waar je nu eens lekker je tanden in kunt zetten. Je vervlakt. Dat vertaalt zich naast in minder voldoening voor jezelf onvermijdelijk ook in minder positieve resultaten. Naarmate de economische crisis langer duurt en de tijd in gelatenheid verstrijkt, zak je steeds verder weg in deze negatieve spiraal.

Deze manier van denken en doen helpt je uiteindelijk aan een persoonlijke crisis. Die heb je zelf ingezet door je manier van denken (want gebaseerd op angst en onzekerheid) en die voed je vervolgens door alle verhalen om je heen. Een menselijke reactie. Alleen heeft die bijzonder weinig met de…