Bernadette Linssen, directeur van een organisatie van professionals

Dit is toch triest, immers 70% zijn diegene die echt niet functioneren, maar wel beoordelen en werven.

Ik merk dit dan ook aan de lijve, met Hbo-management en 42 jaar.
Voor mij is het door hetgeen jij verwoord moeilijk om verder in de organisatie door te dringen, zeker als ik vertel dat uit de medezeggenschap kom en binnen mijn eigen werkkring de informeel leider.
Als bovenstaande benoem kan ik het vaak schudden.
Jammer een gemiste kans denk ik dan maar.

Angst en zelfbeschreming zijn dan ook de toeverwoorden voor de zittende manager, al ziet hij dit zelf natuurlijk niet zo.

Gegroet en dank voor je artikel.
Arjan

Oprechtheid in handelen en gevoel bij het mangementpersoneel, is namelijk mi een van de grote manco’s in de huidige bedrijvenwereld.

Omtrent management en voornamelijk gebaseerd op eigen ervaringen, kom ik dan verder tot de conclussie dat een regeltje-van-drie in deze tijden zeer van toepassing is:
- 20% van de managers tonen en betrachten oprechtheid, originaliteit, en zijn “eerlijk” en communicatief, zij boeken ook resultaten, weten waar ze moeten zijn op welk moment, “voelen” gebaseerd op kennis a priori en a posteriori waar en wanneer ze moeten ingrijpen, zijn niet bang om te handelen en initiatief te tonen, doen dit op correcte wijze in en weten hun omgeving te motiveren.
- 80% van de overige collegae zijn “copy-cats”, soms te snel doorgegroeid in tijden van uitbundige groei en veelal niet echt geschikt voor hun positie, zij beschikken niet over de nodige kennis, inzicht, gevoel, etc in hun resultaatgebied. Meestal vind je dit soort mensen terug in omgevingen waar politiek geslijm nogal vooraanstaand is, zoniet zelfs als “the way to go” wordt bestempeld. Deze managers zijn veelal pionnen van wat soms wel eens kan bestempeld worden als een “strafbureaucratie” die heerst binnen hun eigen bedrijf en zijn meestal na verloop van tijd ook hun eigen slachtoffer.
- anderzijds wordt hierdoor meestal 80% van de resultaten geboekt uit die slechts 20% efficiente en effectieve managers.

Als dit beeld correct is, dan is het geen wonder dat de economie een crisis kent en de bedrijfswereld op dit moment in een staat van rep en roer verkeert.
Het accent ligt momenteel op kostenbeheersing en de Financial Controller zwaait de scepter. Eert overleven en dan pas verder ontwikkelen zijn de huidige emoties. De ronduit slechte manager speelt hier vooral in mee, met een visie op behoud van werk en salaris. Hij houdt zich eerder bezig met politiek, dan met zijn werk. En dan maar klagen dat het slecht gaat, als we zelf de aanleiding zijn geweest om het slecht te maken. Het “regeltje van drie” blijft dus bestaan, met al zijn duidelijke gevolgen.

De mensen die zich manager noemen, weten inderdaad soms niet wat te doen, en missen elk begrip of beeld omtrent taken en verantwoordelijkheden van de “echte manager”. De zinsnede “Ik snap wat u bedoelt en ik zie er het nut ook wel van in, maar ik zie me dat voorlopig nog niet doen”", zoals de schrijver aangeeft in zijn artikel, is iets die ik veelvuldig ontmoet. Nogmaals, dit zijn dan eerder de managers die graag overleven, en thuis pas zichzelf zijn.

Als dit stuk dan een pleidooi mag zijn voor een terugkeer naar oprechtheid, eerlijkheid, zelfstandigheid en “persoonlijke rijkheid” in de persoon van de managers zelve, dan sluit ik me bij dit stuk volledig aan.

Het “zichzelf zijn”, eerlijkheid, integriteit, verbale slagvaardigheid en andere competenties zijn op dit moment binnen de managementlaag namelijk zeer sterk afwezig. Het zijn echter jammer genoeg inderdaad competenties die niet tot moeilijk kunnen aangeleerd worden.

Dat de managers die wel over deze eigenschappen beschikken niet de makkelijkste personages zijn is duidelijk. Veelal zijn dit diegenen die hun kop boven het maaiveld steken, op een gedreven en slagvaardige manier hun (opvallende) resultaten behalen. In veel omgevingen zijn zij niet welkom, krijg ik de indruk, daar ze niet vertellen wat men wil horen. Ze analyseren, bedenken, vertellen en doen echter wel wat er moet gebeuren. Als er meer van dit soort mensen waren, was de huidige economische crisis misschien niet zo heftig.

Daarom, laten we minder overbodige nonsens-lectuur schrijven zoals “Hoe wordt ik een rat”. Dit soort op overlevingstechnieken georienteerde lectuur voor de kwalitatief mindere maar (vriendjes-)politieke sterker actieve persoonlijkheden en managers, zijn ronduit slecht voor wat we nodig hebben: mensen die weten wat ze kunnen of niet, die hart hebben voor hun werk, maar die bovenal eerlijk en oprecht zijn !!! Mensen die werken niet met angst voor theorie x, maar gericht zijn op theorie y.

Laten we dus inderdaad ophouden met geld over de balk te gooien om ons management “kunstjes te leren”, en daarentegen eerder investeren in echt management, uitgevoerd door echte persoonlijkheden.

Dit alleen al zou waarschijnlijk een serieuze kostenbesparing met zich mee brengen. Voornamelijk daar ik inderdaad vooraf zou weten, mits ik managers dan selecteer op hun echte en dus waardevolle competenties, dat ik me niet zou moeten bezig houden met het uitgeven van onnodig geld aan “kunstjes leren”.

Ik vind dit artikel een oprechte meningsuiting, waar velen een les uit kunnen trekken.

Ik heb mij laten vertellen dat je graag MD wil worden. Interessant
om te weten. Ik snap nu ook waarom je regelmatig de weg van
de minste weerstand bewandeld. Ik wil hierbij wel in het midden
laten of dit verstandig is.

Paul

Margriet Neyens-Zuure

John van Zwieten, ARBOARTS
van Zwieten met een Z
de Z van ZICH ZELF ZIJN.