Hoop en angst de belangrijkste drijfveren
Er bestaan twee leidertypen: leiders met een `type X orientatie`en leiders met een `type Y orientatie`. Dit stelt managementdenker Douglas McGregor. Volgens McGregor zijn type X-managers op zijn best cynisch en zijn slechts Machiavellistisch. Hun werknemers zijn ongemotiveerd en moeten controle en straf tot prestaties gedreven worden. Het type-Y daarentegen zijn optimistischer en zien vooral de goede bedoelingen van werknemers, gedragingen en attitudes. Zij steunen op empowerment en beloning om prestaties te realiseren.
In de praktijk hanteren veel managers type X-technieken in de hoop daarmee type Y-resultaten te behalen. Deze benadering schept niet alleen verwarring en een disfunctionele cultuur, maar werkt ook contraproductief. De attributietheorie verklaart waarom gedrag en intentie van managers zo uiteenlopen – mensen waarderen hun eigen gedrag immers altijd positiever dan hun omgeving dat doet. De dichotomie tussen type-Y intentie en type-X gedrag, wordt vooral evident wanneer organisatiepraktijken naast de mission statements van die organisaties gehouden worden.
Uit onderzoek blijkt dat hoop en angst de belangrijkste drijfveren voor het menselijke gedrag zijn. Managers moeten zich hiervan bewust worden om hun discrepantie tussen X en Y te overwinnen.
(bron: MD WEEKLY)
Korte reactie, niet zozeer op de inhoud dan wel op het taalgebruik van dit stukje: ik heb zelden in zo’n beknopte tekst zoveel “moeilijke” woorden samen geklutst gezien. Blijkbaar kan een beetje managementsdenken niet zonder dat overdadig opgefokt vakjargon. Het gevaar bestaat dat dergelijk vertoon van “kennis” leidt tot het besluit dat het hier gaat om een derde type van managers: Z-managers, ofwel zwam-managers (zeker de Vlamingen zullen weten wat ik bedoel).
Mag het ook een beetje gewoner, aub? En dan toch even wat de inhoud betreft: er staat verdorie niks in die tekst wat we al niet wisten! Sorry, moest er even uit.