Ik heb de indruk dat dit onderwerp geheel niet leeft binnen het bedrijfsleven. Dit kan te maken hebben met de...
Warning: Invalid argument supplied for foreach() in /home/managementsite.nl/www/wp-content/themes/managementsite/single.php on line 159
Nederlandse werkgevers vinden het niet prettig om een verzuimgesprek te voeren met een ziek personeelslid. Arbodienst Commit ondervroeg ruim vijftig werkgevers naar hun ervaringen met zieke medewerkers. Ruim eenderde van de ondervraagden gaf aan veel moeite te hebben om ziek personeel op de juiste wijze te benaderen.
Uit angst, soms gemakzucht en vaak door gebrek aan kennis van het arbeidsrecht blijken veel werkgevers zelfs helemaal geen contact te zoeken met een collega die zich ziek heeft gemeld.
Vanzelf
Door de medewerker met rust te laten, hoopt men dat het probleem zich vanzelf weer oplost. In geval van een griepje is dat natuurlijk ook zo, maar ook bij ernstige ziektes of overspanningklachten hebben werkgevers vaak totaal geen idee hoe ze hun personeel moeten benaderen. Veel werkgevers sturen een zieke werknemer te snel ter controle naar de huisarts of de bedrijfsarts.
Inzetbaarheid
Beter zou echter zijn als werkgevers zelf een goed verzuimgesprek zouden voeren. In zo’n gesprek zou juist niet de ziekte, maar de inzetbaarheid van het personeelslid centraal staan. Door uit te gaan van wat een zieke collega nog wel kan doen en hem te betrekken bij het bedrijf, blijkt in de praktijk de reïntegratie veel voorspoediger te verlopen.
(bron: Managersonline.nl)
Of managers zich niet betrokken voelen bij de medewerkers zou ik op basis van deze informatie nog niet willen stellen. Wel is het voorstelbaar dat managers op het vlak van verzuimbegeleiding moeite hebben met het eigen onvermogen om de koe bij de bekende horens te vatten en (ook psychische) gezondheidsklachten bespreekbaar te maken en de wederzijdse verwachtingen te verhelderen.
Ziek zijn en verzuimen zijn twee verschillende dingen.
Absolute randvoorwaarde vind ik dat het management handelt vanuit een eenduidige visie op verzuim en (vanuit deze visie) samen met de medewerker op zoek gaat naar wat nog wel kan. Kortom visie, durf en creativiteit zijn nodig. De verandering komt daarna vanzelf wel…..
Ik heb de indruk dat dit onderwerp geheel niet leeft binnen het bedrijfsleven. Dit kan te maken hebben met de organisatie structuur en de werkwijze tussen de afdelingen. De communicatie betreffende de zieke werknemer verloopt via de personeels afdeling. De direct leidinggevende wordt (althans binnen ons bedrijf) in dit proces niet betrokken. Ik vind dit vreemd omdat de direct leidinggevende een beter inzicht heeft op de werknemer dan een HRM medewerker. Hij ook beter kan werken aan een oplossing, dit kan hij niet wanneer de informatie betreffende de ziekte hem te laat of niet bereikt.
Mijn conclusie, het verbeteren van de communicatie en sturen op verantwoordelijkheden. Daar waar mogelijk het bieden van ondersteuning, zal dit proces ten goede komen.
Is het te kort door de bocht om dan te concluderen dat de respondenten van het onderzoek simpelweg niet betrokken zijn bij hun werknemers en ook niet de wens hebben daar verandering in aan te brengen?