Hype

Een golf van informatie over kritieke performance-indicatoren (KPI’s) en resultaat-management rolt wereldwijd door de organisaties. Kaplan is een bekende guru geworden met internationale faam (Kaplan, Norton, 1997). Er zijn ook diverse publicaties van eigen bodem beschikbaar met methoden om resultaatsindicatoren op te stellen. Goede overzichten geven Kerklaan, e.a. (1995) en Croonen (1996).

De ervaringen tot dusver roepen de nodige vragen op. Hebben we hier met de zoveelste hype te maken? Het idee spreekt aan, maar werkt het wel in de praktijk? (Zie ook het artikel van Robin Janszen in ManagementSite.) Moeten we er misschien weer afstand van gaan nemen? Ik denk het niet. Een van de ideeën uit deze benadering is namelijk veelbelovend: het opstellen van KPI’s voor ieder onderdeel van de organisatie. Dit is helemaal in lijn met de ontwikkeling naar een grotere resultaatgerichtheid van elk onderdeel. Iets dat veel organisaties willen realiseren. Waar het idee van resultaatindicatoren echter meestal op vastloopt, is de vertaalslag naar de praktijk. Te vaak blijft men halverwege de implementatie steken. Een deel van de oplossing zit in “keep it simple”. Dat vraagt veel durf. Het glanzende concept van de balanced scorecard en een dashboard van indicatoren ogen veel indrukwekkender dan het simpele idee van 2 of 3 kpi’s die de benodigde informatie zichtbaar maken. Een ernstig knelpunt bij de implementatie is…