Soms gaat er zo een rilling over mijn rug als ik “in de wandelgangen” of “via het rokershol” zaken hoor die ik eigenlijk allang had moeten weten. Hoe moet ik binnen mijn afdeling functioneren als ik niet de juiste informatie op tijd heb? De moed zinkt me af en toe in de schoenen. Dan ga ik met gebogen schouders achter mijn pc zitten, zucht eens zwaarmoedig en probeer weer aan het werk te gaan. Al typend en nadenkend schiet dan opeens door mijn hoofd: “Wat doe jij er zelf dan aan? Hoe zorg jij er dan voor dat je het wel op tijd weet?” Dat is even slikken. Ik ga gelijk rechtop zitten. Want laten we eerlijk zijn, als we het over communiceren hebben ligt het altijd aan de ander; hij/zij luisterde niet, hij/zij praatte wel veel maar zei zo weinig. Maar ben ik soms niet die “zij” uit “hij/zij”? Het is een kunst, communiceren. In vrijwel elke cursus, opleiding, etc. komt het weer terug. Waarom is het dan zo moeilijk? Binnen mijn afdeling (Kennismanagement) is communicatie het middel, los van al het emailverkeer, de verslagen, de artikelen. Om daadwerkelijk Kennismanagement, gedragen door de directie en alle medewerkers, te kunnen bedrijven moeten we eerst communiceren. Ik blader door een van mijn vele plannentjes en zie dan dat ik ook eenzijdig communiceer, niet altijd maar wel vaak. Ik lees mijn motieven, niet de behoeftes van de collega’s; ik lees mijn toekomstvisie, niet de wensen van mijn collega’s. Ik schrik oprecht. Ik mopper, zemel, zeik en zeur voortdurend dat WE beter moeten communiceren…….. Ik ga opnieuw beginnen, met het eerst zelf te gaan doen.

Deze column werd ingezonden door Agatha Zweers. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›

Gerelateerde items