In mijn vorige column ‘als de werkvloer zwijgt’ vroeg ik het management om een reactie op een aantal stellingen! Maar het management besloot dat het beter was om te zwijgen, of zoals Bert Overbeek het (als enige) omschreef; ‘het zwijgen is oorverdovend’? ‘Wie zwijgt stemt toe’, zegt het spreekwoord, ook hier van toepassing? Wie het weet mag het zeggen, flauwe grap, ik weet het!

Nu een dialoog met het management op dit punt niet van de grond schijnt te komen, blijven er twee mogelijkheden over, ook gaan zwijgen of …… een monoloog.
Welnu, te eigenwijs om te zwijgen hier enkele overdenkingen van een ‘niet’ manager;

- managers praten ‘over echte zaken’ alleen met andere managers
- managers praten in het openbaar alleen maar over ‘veilige’ of ‘goedgekeurde’ onderwerpen
- de, niet top manager, zit in precies hetzelfde schuitje als ‘de werkvloer’

U hoeft hier geen antwoord op te geven, maar ik vraag het me toch af; ‘wat doet de huidige manager als hij binnen zijn eigen bedrijf of organisatie met vragen, zoals geformuleerd in mijn vorige column, wordt geconfronteerd? Zwijgt hij dan ook?

Maar ja, laat ik er verder maar over zwijgen, dat schijnt immers de beste oplossing te zijn, voor mij, voor u en voor …….!

Of ….. toch nog even een boekje schrijven met als titel; de zeven spirituele wetten van het ignoreren’, wordt gegarandeerd een bestseller!

Deze column werd ingezonden door Hans Gijsbers. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›

Gerelateerde items