“If you want something done, ask a busy man”, zegt het Engelse spreekwoord. En het is waar! Mensen die het druk hebben deinzen er vaak niet voor terug nog wat extra werk op zich te nemen. En ze handelen het meestal snel en effectief af. Mensen die het niet zo druk hebben, meten zich vaak een laag tempo aan. Extra werk is iets waar ze snel tegenop zien. Je ziet het bijvoorbeeld bij mensen die met pensioen gaan. Ze krijgen minder te doen en het tempo daalt drastisch. Zelfs zoiets eenvoudigs als de wekelijkse boodschappen kan dan een dagtaak zijn. Ik hecht daar overigens geen waardeoordeel aan. Laat die mensen lekker van hun rust genieten. Maar de constatering blijft staan. Precies omgekeerd werkt het bij ouders met jonge kinderen. De hoeveelheid taken en de efficiëntie waarmee vooral de werkende moeders dat doen is vaak indrukwekkend. De kunst is daarbij natuurlijk om zoveel mogelijk te minimaxen: tijd, geld en energie vrij maken van vervelende dingen voor de echt belangrijke zaken.

Ik moest daar aan denken, toen ik hoorde van een Engels onderzoek door de bedrijven CSV en Barclays. Maar liefst 92% van alle ondervraagde medewerkers zegt graag te werken bij een organisatie met een ‘employee volunteering scheme’, zeg maar een door het bedrijf in het leven geroepen vrijwilligersprogramma, waar je samen met collega’s vrijwilligerswerk doet. Een bekend voorbeeld is TNT, dat zich inzet voor het World Food Program van de Verenigde Naties. Van de ondervraagden vindt 90%, dat dergelijke vrijwilligersprogramma’s de moraal op het werk aanzienlijk verbetert. En 59% geeft aan meer energie te hebben gekregen en productiever te zijn op het werk. En ook de werkgevers zijn enthousiast. Maar liefst 85% zegt, dat de productiviteit is verbeterd en bij 42% is het ziekteverzuim zelfs aantoonbaar gedaald.

Waarom vind ik dit nou zo interessant? Wel, stel nou eens, dat we aan medewerkers vragen of ze dat vrijwilligerswerk in werktijd gaan doen, zonder dat we doelen, taken en verantwoordelijkheden naar rato aanpassen. Dat betekent dus, dat mensen hun huidige werk in minder tijd moeten gaan doen, om zo tijd vrij te maken voor vrijwilligerswerk. Dat is echt minimax: tijd vrijmaken voor andere belangrijke dingen. En we hoeven echt niet allemaal meteen naar Afrika te rennen om daar de logistiek van voedselprogramma’s te regelen. Er zijn in ons land nog ontzettend veel stagiaires, die een serieuze begeleider uit de praktijk zoeken. En ook een wekelijks bezoekje tijdens kantooruren aan vereenzaamde ouderen in bejaardencentra in de buurt van kantoor is prima met het werk te combineren.

Als de bevindingen van het onderzoek kloppen, dan zullen de mensen meer energie krijgen en productiever worden. Het huidige werk kan dan dus best wel in minder tijd. Zo’n gekke gedachte is dat niet. Kijk maar eens naar mensen die vier dagen gaan werken in plaats van vijf. Vaak doen zij evenveel of bijna evenveel als collega’s die nog wel vijf dagen werken. En dat gaat meestal nog goed ook. Het begint in de praktijk pas te knijpen bij mensen die drie dagen gaan werken. Die 20% rek zit er dus vaak best wel in, al zullen we dat niet snel openlijk toegeven.

Maar … welke werknemer is zo gek om hier zelf tijd voor in te leveren? Nou, ik kom bij heel veel bedrijven en instellingen en ik spreek daar heel veel mensen. Ik durf de stelling aan, dat veel mensen voor een paar uurtjes werken voor een goed doel (legitiem even weg van kantoor!) best bereid zijn wat harder te werken. De afwisseling en de verhalen die je kunt vertellen aan collega’s maken dat meer dan goed.

So what? Het belangrijkste effect van deze aanpak is, dat er op deze manier in de organisatie op een heel natuurlijke manier een klimaat wordt gecreëerd met èn een duurzaam hogere productiviteit èn meer arbeidsvreugde. En niet te vergeten: het vrijwilligerswerk draagt bij aan het goede imago van het bedrijf in het kader van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Het komt dus zowel de individuele medewerkers, de organisatie als de samenleving ten goede! Mooier wordt het niet …

Uit: http://keesgroeneveld.web-log.nl

Deze column werd ingezonden door Kees Groeneveld. Heeft u ook iets wat u bezig houdt? Plaats uw eigen column ›