Elke dag is het weer raak: ‘your mailbox is over its size limit’. De vaste goedemorgen-boodschap van onze ICT-afdeling, die vertelt dat er niet meer dan 100 Mb in mijn mailbox mag zitten. Hedenmorgen zit er 101,3 Mb in. Dat is de gemiddelde mail van 3 werkuren… Elke dag ben ik een half uur zoet met archiveren, opschonen en het zoeken naar oude mail, die ik ergens ooit ver weg heb gearchiveerd.

Met al mijn collega’s gebruik ik nu het niet zo veilige en spamgevoelige Gmail. Met meer dan 7.314 MB gratis opslagruimte, waarbij je nooit meer berichten hoeft te verwijderen. En, thuis rolt die 100 Mb, sneller dan ik een kopje Nespresso kan zetten, binnen via glasvezel… Hoe geloofwaardig ben je dan als ICT-er als je nog durft te zeggen dat opslagcapaciteit en bandbreedte duur is?

Ik heb ook eens op mijn desktop PC gekeken. Je weet wel, die PC waarop ik geen administratierechten heb. Die PC waarop ik zelf geen enkele nuttige applicatie mag plaatsen. En die desktop PC is helemaal leeg. Er staat nagenoeg niks op die enorme harde schijf. Toen ik thuis van Windows naar Mac ging was ik verlost van de befaamde blauwe schermen; the blue screen of death (in wizzkidpraat BSOD). Maar, niet op die werkplek PC. Die loopt minimaal twee keer per dag vast.

De ICT-wereld is innovatief en de ICT-fora volg ik op de voet via RSS-feeds. Maar, die fora staan vol met artikelen over hoe de ‘ICT-er’ de ‘eindgebruiker’ in de greep moet houden. Want anders gaat het helemaal fout… Tjonge,…