Diversiteit: werving en selectie

Waar een wil is zonder weg

Case / Artikel gepubliceerd op 25 mei, 2010 in de rubriek Human Resources
Kennisbank onderwerpen: Diversiteit, Talent ontwikkeling

Regelmatig kom je tegen dat diversiteitsbeleid van belang is voor de organisatie als geheel, maar niet voor de individuen in die organisatie. De organisatie ervaart strategische belangen bij diversiteit, maar de individuen ervaren vooral operationele problemen. Voor werving en selectie in relatie tot diversiteit betekent dit dat er wel vaak sprake is van een wil, maar nauwelijks van een weg. Zo ontstaan afgedwongen quota. Het resultaat is er niet? Goed, dan dwingen we het af door te focussen op aantallen vrouwen en allochtonen. Het afdwingen van quota leidt tot felle discussie waardoor er sterke voorstanders en tegenstanders van diversiteit ontstaan. Het lijkt een impasse: als er geen quota zijn, gebeurt er niets! Dus moet je wel quota stellen. Maar als er quota zijn, is de weerstand groot en dat doet de zaak geen goed.

In dit artikel kijken we naar werving en selectie in relatie tot diversiteit zonder dat we ons bezighouden met of uitspreken over quota. We behandelen een casus over een rechercheteam dat drie nieuwe collega’s mag aanstellen, waarbij het resultaat van de selectieprocedure niet is zoals beoogd. Die situatie analyseren we aan de hand van het model van de tien kritische succesfactoren voor diversiteitsmanagement, zodat zich als vanzelf een top drie van prioriteiten aandient om te werken aan verbetering.

Casus: een team van rechercheurs mag drie nieuwe collega’s aanstellen

Organisatiebelang
Op strategisch niveau is duidelijk dat diversiteit van groot belang is voor de verdere ontwikkeling van de organisatie. Er zijn meer verschillende soorten criminaliteit. Voor het effectief bestrijden hiervan zijn naast rechercheurs met een achtergrond op de politieacademie ook bepaalde universitair geschoolden nodig met opleidingen als informatica of criminologie. Dit geldt eveneens voor nieuwe methodieken zoals informatiegestuurde opsporing. Tenslotte blijkt de recherche slechts beperkt toegang te hebben tot een aantal culturele groepen in de samenleving met wie zij wel vaak te maken krijgt. Een toename van collega’s vanuit die groepen zou betekenen meer inzicht in de samenstelling van die groepen, de samenlevingscodes en communicatie.

Een achterliggend, meer politiek gedreven doel is het vormen van een afspiegeling van de samenleving. Theoretisch is men het eens over het belang hiervan, in de praktijk is het geen grote motivator voor verandering.

Het rechercheteam van vijftien personen bestaat nu op één uitzondering na uit aut&hellip